Sander Veeneman sloot het lange, inspirerende programma van TEDxRotterdam af. Hij vertelde over de behoefte zijn helden vast te leggen. Vroeger, in opdracht, legde hij bijvoorbeeld Marco van Basten en vele anderen vast op de gevoelige plaat. Vanuit zijn persoonlijke wens wist hij het voor elkaar te krijgen om Nelson Mandela te fotograferen, in de uiterst korte tijd dat hij in Nederland verbleef. Na veel bellen, regelen, onderhandelen en gaatjes zoeken in het potdichte ambassadebolwerk is het hem tóch gelukt. Hij kreeg ontmoedigende 'argumenten' waarom het niet mogelijk zou zijn het portret te mogen maken. Althans, ontmoedigend voor wellicht andere mensen dan Sander. Hij leerde ervan dat ieder argument, mits het er zich voor leent, onderuitgehaald kan worden. Dat bleek: hij wist het voor elkaar te krijgen. 'NO' werd 'MAYBE'. En als er een 'MAYBE' is, is 'YES' maar één stapje verder...

Sanders verhaal greep me niet alleen door zijn doorzettingsvermogen en prachtige foto's, maar ook doordat hij vertelde over de enorme impact van hongersnood in de wereld. Niet dat we daar niet al eerder verhalen over hoorden, maar de foto's die hij maakte en de anekdotes die daar bij hoorden...grepen me naar de keel. 

Ook te gek: Sander heeft veel mensen in derde wereldlanden gefotografeerd voor een witte achtergrond. Zonder extra context. Het gaf een prachtig effect: zonder (bij wijze van spreken, maar soms ook daadwerkelijk) een schamel hutje op de achtergrond komt iemand tot zijn recht, zie je iemand meer hoe hij of zij werkelijk is. Prachtig!

Wat een held! Sander ook horen spreken (aanrader)? Kijk even bij Speakers Academy