Viewing entries in
WeesWijzer

SCHENKEN

SCHENKEN

Toen ik in 2007 begon met WeesWijzer en besloot het boek 'Zo, nu ben je wees' te schrijven, wist ik dat ik maar 1 dingen wilde met dit project: zoveel mogelijk mensen helpen met bepalen wat zij kunnen doen voor kinderen die zonder één of beide ouders leven. Inmiddels is er gigantisch veel gebeurd. We hebben de overheid bereikt. De media. Een TEDx talk gegeven. Ministeries over de grenzen tot actie aangezet. Ambassadeurs in Ierland gekregen. Engeland. De VS. Veul.

1.png

Dat ik nu mijn focus heb op mijn bedrijf neemt niet weg...dat er nu meer dan 34.000 kinderen de decembermaand in gaan zonder ouders. Weet je hoe dat is? Sint vieren zónder? De kerstboom zien zónder? Oud en nieuw vieren zónder? Ik zal je zeggen: dat is niet volledig vieren. Dat is overleven. Gezelligheid zien bij anderen kan steken. Je gunt het die anderen 'mét' wel. Tuurlijk! Maar die gapende leegte. Man man man. Niet te doen.

Ik zou het zo geweldig vinden als NOG meer mensen hierover weten. Zodat er geen idioot onhandige opmerkingen meer gemaakt worden op school, in de supermarkt, in de huisartsenpraktijk of waar dan ook. JIJ kunt hierbij helpen. Je kunt namens jezelf, deels op mijn kosten, een boek schenken aan een school, een bedrijf, een huisartsenpraktijk (of andere instelling van wie jij vindt dat ze zouden moeten weten wat te doen met weeskinderen in Nederland). Hoe werkt dat? Jij koopt mijn boek met 7,95 korting, dus voor een tientje. Plus verzendkosten. Voor het extra boek, dus het boek dat je wilt schenken, betaal jij niets (behalve de verzendkosten). In dat boek zet ik dan een krabbel én vermeld dat jij de schenker van het boek bent.

Dus 2 voor de prijs van 1.

En een fijn decembergevoel voor jou.

En voor weeskinderen.

En voor de ontvanger van het boek.

WIN/WIN/WIN.

REGEL HET NU.

Leren van schrijven: het proces van het tweede boek

Momenteel werk ik aan twee grote dingen. Enerzijds mijn OnlineComm Academy, zoals altijd. Daarnaast ben ik mijn tweede boek aan het schrijven. Over public speaking, en in het bijzonder het verschil tussen presentaties in zakelijke context en het voorbereiden en geven van een TEDx talk. Zoals je misschien weet (en zo niet, bij deze), gaf ik op 27 februari 2015 mijn TEDx talk, na tien jaar zakelijke presentaties gegeven te hebben. Al had ik al eerder over mijn project WeesWijzer gesproken, 'dat andere deel van mijn leven'; het was een uitdaging om verschillende redenen om dat ook op een TEDx conference te doen. Mijn boek gaat onder andere over mijn voorbereiding naar dat moment. Daarnaast staat het boek vol met praktische tips en adviezen over beter presenteren. Ook heb ik andere experts op het gebied van public speaking geïnterviewd. Zij delen hun inzichten met lezers van het boek.

Onder de geïnterviewden bevinden zich Nederlandse en internationale professionals. De combinatie hiervan vind ik prettig. Het mengen van verschillende cutlurele achtergronden draagt bij aan het inzicht in verschillende perspectieven. Iedere spreker gaat in op een specifiek thema binnen public speaking, denk bijvoorbeeld aan storytelling, de wereld van TEDx, plankenkoorts en andere thema's.

Het werken aan dit boek is een emotionele en bijzondere ervaring voor me, net zoals mijn eerste boek 'Zo, nu ben je wees' dat ook voor me was. Ik ben blij dat ik niet direct na mijn TEDx talk aan het boek ben begonnen, maar het even heb laten rijpen in mijn hoofd en hart. Ik denk dat het daar beter van wordt. 

De internationale boek-tournee ben ik momenteel ook aan het plannen. Het belooft tof te worden. Heb er ook echt zin in. Een internationale tour betekent ook dat het boek eerst Engelstalig uitkomt, daarna werken we aan de Nederlandse editie. Public speaking gebeurt overal, ook in Nederland. TEDx is echter een Engelstalige aangelegenheid, en mijn wens is dan ook dat het boek landt bij degenen die houden van deze conferenties. 

De schrijfdeadline is op een speciale dag in februari. Binnen pakweg een maand dus. Ik ga daarom op schrijfretraite. Want er moet nog enorm veel gebeuren voor ik met een tevreden gevoel het manuscript aan mijn editor kan mailen. Om dit allemaal zo soepel mogelijk te laten verlopen, neem ik momenteel geen nieuwe consultancy-klanten aan. Wel kunnen cursisten zich aanmelden voor mijn online leergang over online strategie en social media. Daar maak ik graag een uitzondering voor. Cursisten kunnen leren waar en wanneer hen dat schikt. Dus ook als ik in Ierland of de VS ben om mijn boek te presenteren. Tof. <3

TEDxDelft talk 'Helping The Invisible' nu online

In mijn TEDxDelft talk 'Helping The Invisible', die ik op 27 februari 2015 gaf, vertel ik over de vele weeskinderen in westerse landen, en over waar zij tegenaan lopen in hun leven zonder ouders. Sommigen van mijn bloglezers weten dat ik, naast alle activiteiten voor OnlineComm Academy en mijn opdrchtgevers, ook actief ben met het project WeesWijzer, dat ooit in 2007 startte als label 'Blogging For Good' in mijn bedrijf.

[LEES VERDER EN BEKIJK MIJN TEDx TALK]

Aftellen: Social Media Week Rotterdam komt eraan!

Volgende week is het alweer zover: Social Media Week Rotterdam. Te gek! Ik kijk er echt naar uit. Maar aangezien het vandaag mijn eerste werkdag na mijn iets te korte maar wel fijne vakantie is, moet er eerst deze week nog heel veel gebeuren! Vanzelfsprekend ben ik mijn presentatie nog aan het aanscherpen voor woensdag, wanneer ik samen met e-learning software pionier Martèn de Prez een sessie faciliteer over social engagement in online trainingssituaties. En op vrijdag is het tijd voor mijn bijdrage in de zaal van Frankwatching, die sessie gaat over het trainen van je creatieve spier in online campagnes.

Van wandelen met Sander, koolmonoxide en boeken

Pfjoe, heb ik even een week achter de rug. Niet alleen was mijn bedrijf jarig, ook kroop ik door het oog van de naald en werd ik gefilmd voor KRO De Wandeling. Wat een achtbaan...

Wandelen met Sander
Vrijdag wandelde ik een dag met Sander de Kramer van de KRO. Dit in het kader van mijn persoonlijke verhaal, waarover ik het boek 'Zo, nu ben je wees' schreef. Het was een zeer indrukwekkende dag. Ook omdat we in de buurt van mijn ouderlijk huis (en andere plaatsen van vroeger) wandelden. Het was een indringend gesprek, dat nog dagen door mijn hoofd dwarrelde.

De opnamen duurden van 11:30 tot 17:30 uur. Hiervan wordt een programma van 30 minuten gemaakt. Er zal uiteindelijk dus meer niet  dan wel te zien zijn van wat ik allemaal heb gezegd. Ik ben blij dat ik het heb gedaan en sta achter alles wat ik gezegd heb. En ik heb alle vertrouwen in de redactie en montageploeg van KRO De Wandeling. En nog even for the record: Sander de Kramer is een heel fijn, warm mens. 

Het is nog even wachten tot de aflevering op televisie is. Naar verwachting zal dit in het najaar (oktober/november) zijn.

Door het oog van de naald
Een ongeluk zit in een klein hoekje. En meestal is dat hoekje thuis. Zo ook in dit geval: ik heb last gehad van een lichte koolmonoxidevergiftiging. Defecte combiketel. Het is waar wat ze zeggen: koolmonoxide ruik je niet. Toen ik enorme hoofdpijn kreeg en duizelig werd (en ontdekte dat er geen warm water uit de kraam stroomde), besloot ik een erkend installatiebedrijf te bellen voor storingsonderhoud. Door het oog van de naald gekropen. Bizar. Ik dacht dat ik gewoon wat extra moe was van de filmopnamen voor KRO De Wandeling, waarvoor ik vrijdag jl. voor ben geïnterviewd. Ik ben in ieder geval dankbaar dat ik er nog ben. En inmiddels is mijn ketel gerepareerd. 

Bedrijfsjarig
Super natuurlijk dat ik al 8 jaar mijn klanten en cursisten mag helpen met online strategie en social media. Daar ben ik blij mee en dankbaar voor. Vandaag besloot ik de boekverlotingsactie ietsje uit te breiden. Zie:

En nu weer verder met het werk voor mijn cursisten. :-)

Alle goeds,
Jojanneke

Wie jarig is trakteert: 8 jaar Eos Online Communicatie

Woehoe! Eos Online Communicatie is jarig. Acht jaar! En wie jarig is trakteert. Op 1 april 2006 startte ik met dit bedrijf en zette direct in op corporate blogging en online conversatie. Super dat ik dit al zo'n tijd mag doen, en ik hoop dat ik het nog lang mag voortzetten.

En ook de social e-learning Leergang Online Communicatie & Social Media is jarig: deze loopt alweer voor het 4e jaar. Online colleges gone PRO....want het zijn geen losse colleges: het is een leerpad van een periode van 3 maanden per leergang. Een leerpad dat zich aanpast aan individuele cursisten. En ja, daar is science fiction software voor nodig. Gelukkig bestaat die. Sinds 2007 werk ik al met A New Spring, de e-learningspecialist met de slimste software ter wereld. En sinds 2010 gebruik ik zelf dus ook hun product.

Maar goed. Jarig dus! Dat moet gevierd worden. En wie jarig is, trakteert. Dus: traktaties. Drie maar liefst.

 

  • Gratis proefles e-learning Leergang Online Communicatie & Social Media
    Maak hiervoor een gratis account aan. Je kunt 10 dagen gebruik maken van de proefles. Na die 10 dagen houdt je account vanzelf op. Je zit dus nergens aan vast. Mocht je bindingsangstig zijn, is dat in dit geval dus geen probleem. ;-)

 

  • Fijne korting van maar liefst €400 op deelname aan de jubileumeditie (10e editie!) van de Leergang Online Communicatie & Social Media die 15 april start. *


  • Verloting: 1 exemplaar van het boek 'Zo, nu ben je wees', dat ik schreef vanuit mijn project WeesWijzer.
    [update: aanmelding voor de verloting is inmiddels gesloten.] 

 

Fijne dag gewenst, ik schenk nog even een glaasje verjaardagsbubbly in! *petit-four snoept*

Groetjes,

 

 

 

P.S.: Zoek je die fijne registratieknop voor deelname aan de leergang? Hier is 'ie! :-)


Acties kunnen nooit worden gecombineerd. Dus mocht je bv. al gebruik maken van de aanbieding via FourMonths, dan geldt die korting. 

Je Twittergedrag verklapt hoe je je voelt

Ervaren twitteraars weten het: als iemand zich even niet zo lekker in z'n vel voelt, merk je dat in zijn of haar tweets. Er wordt minder getwitterd, of juist meer. Er worden minder grappen gemaakt, of tweets zijn zakelijker van toon. Kortere lontjes. Dat soort dingen. Het is een fenomeen dat nu ook in de wat bredere media wordt behandeld. En dat is mooi.

Je herkent wanneer iemand iets anders doet dan anders. Kortom: je leert tussen de regels door te lezen. Iets korter door de bocht (maar wel heel duidelijk) verklaart het artikel 'Twitter Data Shows When We're Happy, Sad, Hungover' op Mashable (met overigens prachtige geblokte grafieken) de mentale staat van twitteraars dit fenomeen.

Maandagochtendblues-tweets
In het onderzoek waaraan in het artikel wordt gerefereerd, is het duidelijk dat in December de stemming meer in mineur is dan in andere maanden, en dat mensen op maandagochtend het moeilijker vinden op op te starten (tweets waarin uitspraken als 'feel sad', 'feel happy', 'hungover' en 'late for work' voorkomen). Tot zover ligt dat allemaal best wel voor de hand. 

Sociale voelsprieten
Ik denk dat het de komende tijd veel duidelijker gaat worden voor meer gebruikers van Twitter (en andere sociale media) dat de 'sociale voelsprieten' zich verder ontwikkelen. Dus dat je genuanceerder naar tweets kijkt. Niet alleen naar specifieke trefwoorden als 'sad' en 'happy' en andere emotie indicatoren, maar meer naar trendbreuk in individueel social mediagebruik. Twittert men meer of minder, zie je meer ironie of sarcasme in iemands berichten, twittert iemand ineens vaak 's nachts. Dat mensen je gaan ontvolgen, of jij hen. Zit iemand ineens inspirerende quotes te pinnen. Dat soort dingen.

Ja hoor, een ontboezeming
Aangezien niets menselijks ons vreemd is, kan ik alleen maar beamen dat als je je af en toe minder goed in je vel voelt, je anders gebruik maakt van social media. Net als dat je in een reguliere werksituatie of thuissituatie net even anders overkomt dan anders. Het is dus helemaal niet zo vreemd dat dit zijn weerslag heeft op je sociale gedrag in digitale media. Ik ben daarin geen uitzondering. De afgelopen maanden waren niet een eenvoudige tijd voor me, door omstandigheden in de privé- en familiesfeer (die, ja inderdaad, hier en daar gerelateerd zijn aan de publicatie van mijn boeken Zo, nu ben je wees en So, you're an orphan now). Ik was een tijdje neerslachtig. En soms is het nog steeds even niet fijn. Komt wel goed, het gaat al stukken beter. Het is 'gewoon' een gevolg van een heel intensief jaar waarin er enorm veel media-aandacht is geweest voor mijn boek en waar sommige mensen om me heen hier op een wat onverwachte manier mee om zijn gegaan. Dat had zijn weerslag op me. Ben ook maar een mens. Daar kan ik natuurlijk heel ingewikkeld over doen, maar ik ben er liever duidelijk over. Niet dat ik mijn online connecties dan meteen ga lastig vallen met allerlei details (die details zijn bovendien ongetwijfeld veel te saai), maar verzwijgen zou mij een beetje teveel 'handjes in de lucht, kijk mij eens succesvol zijn'. Ik geloof in de realiteit. Omdat de realiteit ook is hoe ik met mijn klanten, vrienden en cursisten omga. Het is wat het is. Dat is zo als het goed gaat (wat wel vaak zo is, dat dan weer wel) en als het even tegenzit. Wat mij betreft zijn sociale media, en je individuele sociale gedrag hierin, een weerslag van je leven, professioneel en persoonlijk. Dat zou ik meer mensen toewensen. Het levert ook échte communicatie op. Kwalitatieve relaties, met wederzijds respect. Relaties, off- en online, waarin je iets meer van iemand weet dan wie je een #ff op Twitter geeft. Voor wat mijn kwalitatieve relaties betreft, mijn klanten en cursisten: die krijgen gewoon waar ze recht op hebben. Goed onderwijs, handige tips en degelijk advies. Gelukkig heb ik enorm leuk werk (en lieve vrienden).

Deel jij het als het even wat minder gaat? Of blijft het stil bij de comments? ;-)

DIY book selling: meer uitgevers op zolderkamers

Van die heerlijke berichten in het nieuws. Vanmiddag zag ik dit fragment op RTL.nl: 'Meer Uitgeverijen Op De Zolderkamer'. Over een moedige ondernemer die vanuit zijn zolderkamer managementboeken uitgeeft. Hij is succesvol door klein te blijven. Korte lijnen met schrijvers. Zelf dingen ontwikkelen. Gaaf. En herkenbaar. Voor mijn boek 'Zo, nu ben je wees' en de vertaling 'So, you're an orphan now' besloot ik in 2012 zelf uitgever te worden, en de eerste titel verscheen in januari 2013. En nu dus ook in het buitenland. Ik liet me overigens mede inspireren door Cathelijne van den Bercken, zij geeft zelf ook haar boeken uit, naast al haar andere werkzaamheden. En succesvol ook. Het is gaaf om te zien dat er steeds meer ondernemers zélf het heft in handen nemen, vooral voor markten waar zij zelf al heel goed contact mee hebben. Power to the people.

 

Terecht, denk ik. Auteurs worden doorgaans minder 'rijk' van het schrijven van een boek dan uitgevers. Als je dus het één en ander kunt combineren, bereid bent te leren wat nodig is én een goed netwerk hebt, dan heb je een goede kans van slagen. Darbij heb je als zelfstandige uitgever ook het geluk dat je zelf je eigen (web)shop kunt starten en je boekhandels geen verplicht kortingspercentage (van circa 43%, hatsekiedee) hoeft te geven. Maar dat is alleen van toepassing als je ervoor kiest om je boeken niet in een boekhandel te verkopen. Aan Bol.com, Bruna.nl en andere 'tussenpartijen' geef je overigens wel die korting. Ik kies zelf voor een combinatie van online boekhandels en mijn eigen WeesWijzerWebshop.nl. En een aantal boekhandels die het graag ook willen verkopen.  

 

Toch zou ik willen adviseren toch ook vooral pragmatisch te blijven. Voor mijn WeesWijzer-boeken wil ik honderd procent eigen regie houden. Over alles. Geen concessies. Op niets. Maar als het gaat over mijn boek over online strategie dat ik in samenwerking met een (andere) uitgeverij schrijf, kies ik dus voor een ander pad. Omdat onze netwerken elkaar niet volledig overlappen en omdat er andere voordelen aan zitten voor mij als auteur (en voor hen als uitgever). Met andere woorden: bekijk per geval wat het handigst is: zelf doen of in samenwerking met een andere partij. 

 

Maar toch. Gaaf nieuws. Ik hou er van. #zelfdoen

 

E-learning, online strategie, visie...en goed gezelschap

Maandag 6 januari begonnen we het jaar fris met goed gezelschap: Edo van Santen kwam op bezoek bij Eos Online Communicatie in Rotterdam. Om te praten over (alweer vier jaar) e-learning ontwikkelen, over online strategie, over visie, over hoe 'social' social media eigenlijk zijn, over...zoveel meer. We waren dat al een tijdje van plan, want we hadden ergens in de krochten van 2013 al een Twittergesprekje gehad over video, techniek en e-learning. We wilden er eens over doorpraten. Dat deden we door samen te lunchen en door een eigen item te maken. Edo is iemand die met een paar vragen veel boven tafel weet te krijgen. Soms meer dan je verwacht te zeggen. Dat maakt hem een goede interviewer. Het is ook niet toevallig dat hij al héél veel professionals heeft geïnterviewd op zijn mooie platform Talk&Do / TalkEdo. Het werd een goed gesprek...dat anders afliep dan we beiden hadden gedacht...


Na het interview bleven Edo en ik nog even doorpraten. Over WeesWijzer. Je weet wel, mijn maatschappelijk betrokken project voor en over weeskinderen in Nederland. We besloten van dat gesprek ook een item te maken. En ja, ik vertel ook in dat interview net iets meer dan ik in andere interviews gedaan heb. Hier is 'ie.

 

Ga ik door met e-learning? Zeker weten. Ga ik door met WeesWijzer? Zeker weten. :-)

Opinie

Dinsdag stond mijn reactie op een eerder gepubliceerd artikel over weeskinderen in Nederland in Dagblad Trouw. Ik reageerde op het artikel waarin jonge wezen werden geportretteerd op een manier die ik een verkeerd sentiment vond opwekken. 'Zielig, treurig en depressief'. Omdat ik zelf wees ben, had ik de behoefte om mijn visie op het artikel te delen. Dat deed ik, en Trouw besloot mijn opiniestuk te publiceren. Door de bank genomen is het een goed artikel geworden, zoals het er nu in staat.
Wat ik jammer vind, is dat het artikel is geredigeerd op een manier dat zinnen zijn afgezwakt, minder op scherp staan én dat mij dingen in de mond zijn gelegd die ik niet gezegd heb. Als het een redactioneel stuk zou zijn geweest, zou je daar nog over kunnen discussiëren (of in ieder geval overleggen). Maar een opinie is een opinie. Die kun je vanuit een redactie niet zomaar inhoudelijk veranderen. 

Op Facebook is mijn oorspronkelijke repliek op het eerder geplaatste artikel over wezen nog te lezen. Het artikel in de krant vind je hier.

Omdat ik mijn energie graag aan nuttigere zaken besteed, werk ik vandaag weer verder aan de nieuwe WeesWijzer-website.

Hoe het dan ook gelopen mag zijn: ik ben blij dat er meer aandacht is en bewustwording groeit m.b.t. weeskinderen in Nederland. Want mensen, wat zijn het er veel 34.000. Tijd om de handen uit de mouwen te steken.

Wat ik dan wel weer fijn vind van alle lotgevallen van de afgelopen week (items in RTL Nieuws, RTV Rijnmond, Omroep Vlaardingen, Trouw), is dat een aantal mensen zich heeft aangemeld om mee te helpen met het onderhouden van de content van de nieuwe site die momenteel gebouwd wordt. Dat is goed nieuws, want dat is eigelijk niet alleen te doen (want oh ja, Eos Online Communicatie draait natuurlijk ook nog gewoon door!). Gaaf dat mensen dit zo oppakken. Zelfs op mijn vakantieadres besloten twee mensen spontaan mijn boek te bestellen. Wauw. Doet me goed!

RTL Nieuws en RTV Rijnmond: weeskinderen in Nederland

Er is eindelijk meer aandacht voor weeskinderen in Nederland. Geweldig, m'n missie begint echt te werken. Je kunt het ook niet allemaal in je eentje doen. WeesWijzer starten, een boek schrijven (én uitgeven), de vertaling regelen, mails van weeskids beantwoorden, open brief naar woningcorporaties en de media sturen ihkv dreigende huisuitzetting van veel wezen in ons land, interviews (zie het RTL Nieuws-interview met mij over het aantal wezen én wat er gebeurt als je wees wordt)...het is allemaal nogal wat. Er komt nogal wat op me af. Maar ik ben er dankbaar voor en ik koester het. Tegelijkertijd het vizier naar de toekomst: het is tijd voor doorpakken. Ik had de nieuwe website van WeesWijzer bijvoorbeeld allang af willen hebben. Is me nog niet gelukt. Want naast alle bovenstaande activiteiten loopt mijn bedrijf natuurlijk ook gewoon door. De wereld mag dan inmiddels sociale media hebben omarmd (heel fijn!); het bedrijfsleven moet er voor een groot deel nog een goede strategische weg in vinden. Daarvoor geef ik traningen en presentaties en natuurlijk de social e-learning Leergang Online Communicatie & Social Media die ik heb ontwikkeld (de eerste en enige ter wereld), en die in oktober weer van start gaat.
Maar nog even over weeskinderen in Nederland. Het CBS heeft eindelijk (ik vroeg het ze er in 2008 en 2009 en 2011 ook al naar) cijfers naar buiten gebracht over het aantal wezen en halfwezen in ons land. Ik zat er niet eens zoveel naast met mijn schatting op bijna 30.000. Het blijkt 34.000 te zijn. Unicef zat er overigens wél een eind naast: zij schatten het aantal (half-)wezen in ons land op 82.000. Maar wat zijn het er nog steeds véél. Vierendertigduizend. Ik huiver bij het aantal: als ik bedenk welke invloed het op mijn leven heeft gehad...en dan keer dat getal...brrr.
RTL Nieuws maakte het item m.b.t. de cijfers van het CBS én ging dieper in op wat het betekent als je wees wordt. In dat kader kwamen ze bij mij (thuis) op bezoek en filmden het interview. Vanzelfsprekend is het een kort item geworden: er is immers veel meer nieuws op een dag.
Direct na de uitzending van RTL Nieuws belde RTV Rijnmond. De volgende morgen zat ik in de radio-uitzending van Wakker@Rijnmond.nl. Dat was de tweede keer; in de week van de publicatie van 'Zo, nu ben je wees' was ik ook te gast. Woensdag jl. was er meer gelegenheid om in te gaan over de prangende kwestie van dreigende huisuitzetting van wezen. Beluister het RTV Rijnmond item over deze kwestie HIER.
Never a dull moment. Hoewel, er is gelukkig ook tijd voor ontspanning. Zo ben ik met vakgenote / vriendin Jeanet Bathoorn en twee van haar topkids op vakantie geweest in de kop van Drenthe. Wat was het warm! En gezellig! Nog een paar daagjes vakantie vieren, dan ga ik ook weer aan de slag. En dan weer verder met de website, mijn presentaties, contentupdate van de leergang...

Van Waanzinnige Plannen en knagende vragen

Gisteravond was zo'n avond met cadeaus. Een goede presentatie door kinderboekenschrijver Marcel van Driel; hij vertelde over zijn eigen 'Waanzinnige Plannen' en over hoe deze te realiseren. Een leuk, interactief geheel. Visual storyteller / fotografe Else Kramer (je gaat nog veel meer over haar horen de komende tijd, wat ik je brom) organiseerde de avond in haar mooie, ruime studio. Ook vertelde ze over haar eigen wilde plannen. Stoer. Fijn, met leuke mensen en smakelijke hapjes. En mooie inhoud dus...

Ondernemen op hakken: wil ik nog wat ik ooit wenste?

Een tijdje geleden vroeg Xaviera Ringeling mij (en nog een aantal ondernemende vrouwen) om een paar vragen te beantwoorden in het kader van haar rubriek 'Ondernemen op Hakken'. De vragen waren vrij straight forward. Over de antwoorden heb ik een tijdje nagedacht. Niet omdat het moeilijke vragen waren, maar ik denk dat het tijd was (in vele opzichten in mijn leven) om even pas op de plaats te maken en even bij mezelf te checken of wat ik nog steeds vind wat ik vond. Ik denk dat het goed is om af en toe stil te staan bij het punt waar je bent beland. Zit je op de goede richting, moet je eigenlijk bijsturen, wil je eigenlijk nog wel wat je ooit wenste? Een keer in de zoveel tijd maak ik de balans op wat dat betreft. Meestal op momenten dat er op andere vlakken in mijn leven ook het een en ander speelt. Nu ook. In grote lijnen denk ik wel dat wat ik ooit wenste, nog steeds goed is. En dat is prima. En toch zijn hier en daar wat dingen veranderd. En ook dat is goed.

 

Anyway, hierbij mijn bijdrage voor de serie Ondernemen op Hakken. Bekijk vooral ook eens de bijdragen van andere ondernemende vrouwen op de site. Zijn de moeite waard!

 

(Hihi. Dat 'Hier vertellen ze hun verhaal' doet me associatief denken aan de tv-serie 'Law & Order'. "These are their stories - dung dung"). Maar dit geheel terzijde. ;-)

"Hoe kreeg je dat nou voor elkaar in de media?"

De afgelopen weken is het druk rondom de publicatie van mijn boek 'Zo, nu ben je wees'. Het is in nogal wat media behandeld (o.a. op Radio 1 Dit Is De Dag, de Volkskrant (coverstory katern V, zie pagina's V1, V2, V3, V4), Algemeen Dagblad (p5, nationaal en regionaal, Trouw, RTV Rijnmond (tv nieuwsitem en radio) Glamour, Flair. En er staan nog wat publicaties op stapel. Ik krijg veel vragen van andere auteurs en PR-mensen hoe ik dat toch voor elkaar heb gekregen en of ik tips kan geven om hun boek in de media te krijgen. Of ik een 'checklist wil mailen'. Of ik 'een bureau heb ingehuurd en wat me dit heeft gekost'. Of ik andere boeken wil promoten. Dat soort vragen. Ik snap 't wel. In deze blogpost reageer ik - hopelijk uitgebreid genoeg - op deze vragen.

Wat er na publicatie van 'Zo nu ben je wees' gebeurde

De boekpresentatie van het boek 'Zo, nu ben je wees' was bijzonder, hartverwarmend. Het was ook nódig. Niet alleen voor mij als auteur, maar vooral voor de tienduizenden minderjarige wezen en halfwezen die ons land telt. Niets is sterker dan een idee waarvoor de tijd is gekomen. Het idee was er al (WeesWijzer bestaat nu ongeveer 5,5 jaar). Nu is de tijd er dan ook rijp voor.

Zo, nu ben je gelukkig

Vrijdag 18 januari kwam mijn boek 'Zo, nu ben je wees' uit. Dit was de mooiste dag in mijn leven tot nu toe. Ik heb er even zorgvuldig over nagedacht, en ik kan zeggen dat het echt zo is. Ik werd wakker om 6:07. Althans, zo laat begon de wekker te piepen. Zoals gewoonlijk (#zelfkennis) snoozete ik pakweg vier keer. Deze keer niet omdat ik het moeilijk vond om mijn bed uit te komen. Wel omdat ik zat te bedenken hoe ik in hemelsnaam een zaal vol dierbaren zou aanspreken over mijn boek 'Zo, nu ben je wees', zonder te breken bij alleen al de aanblik van hun vertrouwde gezichten. Het was de eerste keer in mijn leven dat zoveel dierbaren in één zaal bij elkaar waren. Sommigen ken ik tientallen jaren, anderen korter. Sommigen had ik nooit eerder in real life gezien - maar heb ik toch een band mee. Sommigen hebben een rol gespeeld in delen van verhalen in mijn boek, anderen niet. Alle aanwezigen hebben een bijzondere betekenis voor me.

De achtergronden van 'Zo, nu ben je wees'

Wel, de social media release over het boek 'Zo, nu ben je wees' is de wereld in. Ik vertel in de release meer over de aanleiding en achtegronden van het boek, en je vindt er ook enkele weblinks bij. Onderstaande video staat er ook in gepubliceerd. Aankomende week vertel ik ook meer over het boek op Radio 1 - en dan andere dingen dan die in de social media release staan, hè. Het geluidsfragment van de uitzending zal ik na afloop ook hier op deze blog delen. 

Oh, en ken je dat gevoel? Dat iemand je belt met de melding dat het boek goed en gemakkelijke leesbaar geschreven is, maar dat er toch nog een paar typfoutjes in de laatste versie van de kopij staat? En dat op dat moment - uiteraard- de boeken al gebonden zijn? Ach. Ik had me er al mentaal op voorbereid. Ik was er wel met de stofkan doorheen gegaan, en ook mijn eindredacteur en meelezers hebben noest meegekrast. Wat voor mij het voornaamst is: dat de boodschap overkomt. En tóch voelt het goed! :-)

 

 

Durf te drukken in het online tijdperk

Een tijdje geleden besloot ik het uitgeefproces van mijn boek zelf te doen. Ik was in gesprek met een uitgever, maar om royalty- en percentageredenen en omdat ik een andere visie op wat uitgeven eigenlijk zou moeten zijn (in dit tijdperk), besloot ik toch mijn eigen weg te gaan. Natuurlijk was ik gevleid en blij dat een uitgever geïnteresseerd was in het uitgeven van mijn boek. Het is toch een soort erkenning. Maar dus toch gekozen voor het eigenwijze pad. Natuurlijk gaat dat niet altijd van een leien dakje. Je moet veel regelen, bellen (lekker 1.0), pakketen papier via snail mail versturen (lekker 0.9), en allemaal losse contractjes, accounts en andere eindjes aan elkaar knopen. Zodat alles wél van een leien dakje kan gaan lopen. Al met al is het best overzichtelijk, maar je moet er dus wel even wat tijd in investeren. En ja, het is ook niet gratis. Maar met wat inventiviteit kom je 'n heel eind. En met de waardevolle tips van vriendinnen en kennissen die hun eigen ervaringen met zelf uitgeven met me deelden. Daar heb je dus écht iets aan! Vandaag las ik via de Facebookpagina van kinderboekenschrijver Marcel van Driel een mooi artikel over de staat van het uitgeversvak (leestip!). Het artikel begint al heel herkenbaar met de stelling dat veel auteurs voor zelf publiceren kiezen om zakelijke overwegingen. [lees verder]

Durf te wezen

Durf te wezen? Moet dit niet zijn 'durf te zijn'? Eigenlijk wel. Maar deze week staat mijn agenda in het teken van de voorbereidingen van de presentatie van mijn nieuwe boek 'Zo, nu ben je wees'. Dit heeft in eerste instantie niet zo heel veel met online communicatie en sociale media te maken. Alhoewel...het boek is wel de opmaat naar de nieuwe site van WeesWijzer (met informatie voor en over weeskinderen in Nederland) die in de loop van dit eerste kwartaal live gaat.

Maar goed. Het boek. Ik heb het geschreven omdat er veel (tienduizenden) wezen en halfwezen (een halfwees is iemand van wie één ouder is overleden) zijn die behoefte hebben aan praktische informatie over hoe zij een beter leven voor zichzelf kunnen opbouwen. Veel mensen hebben geen concreet beeld bij het onderwerp 'weeskind in Nederland'. Vaak associëren we het woord 'weeskind' met het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes, of met Annie (van de musical), Harry Potter, of met kinderen uit derde wereldlanden of Oost-Europese weeshuizen. Maar ook in Nederland zijn veel wezen. Kinderen die er verdacht alledaags uitzien. Zo alledaags, dat je niet zou denken dat er 'iets aan de hand' is. Meestal vallen wezen niet op omdat ze niet op wíllen vallen. Dat gold ook voor mijzelf toen ik tiener was. Ik verloor mijn ouders toen ik veertien was. En geloof me: je wil liever opvallen omdat je goed in taal bent of omdat je stoer paars haar hebt of goed kunt zingen, dan dat je als 'zielig' wordt gezien. Dus wordt er weinig over gezegd. Het maakt het probleem alleen niet minder. 'We lie by silence', zei één van mijn muzen ooit. En het is waar. We liegen door te zwijgen. En dat kan ik dus niet. Daarom deel ik wat ik deel. Zodat omstanders van weeskinderen die vandaag jong zijn, meer inzicht krijgen in wat er zoal kan gebeuren als een jongere zijn of haar ouders verliest. Daarom is het boek er. Puur om meer bewustwording te creëren over dit onderwerp.

Momenteel ligt het boek bij de binder. Spannend! Ik kijk uit naar vrijdag 18 januari, dan vindt de boekpresentatie plaats in Rotterdam. Bij de presentatie is het boek ook te koop (indien gewenst, gesigneerd). Kort daarna is het boek ook te bestellen via o.a. Bol.com.

En daar durf ik best trots op te #wezen. 

2009: Champagne, kansen, Twitter, collega’s, liefde en “Si on chantait”

Tijd voor reflectie - en vooruitzien

Deze blogpost schrijf ik nu ik in de trein zit richting een hopelijk ontspannen Kerstavond met familie. Als ik zo luister naar het zachte gestommel van de trein over het spoot (ben eerlijk gezegd al blij dat 'ie rijdt in deze weersomstandigheden) passeren de hoogte- en dieptepunten van het jaar de revue in mijn gedachten. Ik voel me dankbaar en realiseer me dat er veel is om dankbaar voor te zijn. Met positieve blik ga ik 2010 tegemoet.

Zakelijk gezien was het een bijzonder jaar. Ik heb aan mooie projecten mogen werken met bijzondere mensen. Inmiddels kan ik van de collega's bij mijn grootste opdrachtgever EDG zeggen dat ze ook echt als collega's voelen. Bijzondere, veelzijdige mensen. Dat doet me erg goed. We zijn samen ook weer een nieuw zakelijk avontuur aangegaan waar ik de aankomende maanden meer over kan vertellen. Er wordt achter de schermen hard gewerkt aan de realisatie van iets heel moois. Ik heb weer enorm veel geleerd en heb me regelmatig laten verrassen door andermans talenten en inzet. Via mijn favoriete en uiterst waardevolle netwerk Twitter heb ik ook weer veel bijzondere, mooie mensen leren kennen. Daar zijn vriendschappen en samenwerkingen uit voortgekomen. Fijn en leerzaam. Waardevol.

Lees verder...