Viewing entries in
Visie op social media

Anchor: social radio, maar dan écht. Met tips!

Social this, social that, social everything. Dus ook social radio. We hebben er al verschillende voorbeelden van gezien. Maar nu is er een app die echt mijn hart best wel snel steelt! Anchor. Een toffe app waarmee je korte audiofragmenten kunt opnemen (al dan niet met intro), en direct in gesprek kan treden met luisteraars; zij kunnen jouw korte uitzending namelijk in een soort 'thread' beantwoorden met ook een korte opname.

anchor social radio

Ik vind het ontzettend leuk omdat het behapbaar, sociaal en vernieuwend is. En je hebt supersnel contacten met mensen van over de hele wereld. Het past in mijn belevingswereld enorm in de ontwikkelingen van livestreaming, als ik deze vorm van social radio niet eens écht real time. Het is wel snél. En dat betekent ook veel. 

Ik startte korte radiogesprekken over online strategie en over het verschil tussen TEDx talks en zakelijke presentaties. Je kunt de Anchor-app downloaden in de AppStore. Anchor uitzendingen zijn ook via je webbrowser te beluisteren omdat iedere uitzending een uniek webadres heeft.

Vijf tips om Anchor in te zetten!

1. Je kunt je sociale netwerk om een mening vragen en/of korte nuggets informatie sturen op een wel heel portable manier. Degenen die de app gedownload hebben, kunnen gemakkelijk antwoorden op je vraag en/of reageren op je contentklontje.

2. Superkorte interviews, alleen of met anderen. Je kunt de app gebruiken door zelf een vraag te stellen, maar ook door op locatie iemand 1 korte vraag te stellen, en deze als uitzending te posten. Hier kunnen anderen dan weer op reageren! Supersnel, leuk idee voor events ook!

3. Je kunt mensen uitnodigen voor een event (al dan niet livestreamed) of naar een bepaalde online locatie sturen. Traffic! Bijvoorbeeld als je een talkshow gepland hebt, en een trigger-vraag stelt...die weer voedingsbodem kan vormen voor de aanwezigen op je online of offline event. Woep woep, waarde!

4. Je kunt een superkorte mini-podcast starten MET een snel groeiend bereik. En je kunt de link ook nog eens snel delen via Twitter, Facebook en elders. 

5. Je kunt je netwerk snel internationaal laten groeien. Ja, dan moet je Engels spreken. Get over it. :-)

Beyond Envy 2016: 1e livestream conference ooit via Blab vanuit Nederland

Op vrijdag 29 januari vond BEYOND ENVY CONFERENCE 2016 plaats, de online conferentie die geheel via livestreaming app Blab.im plaatsvond. Dit was de eerste keer ooit dat een conferentie via Blab vanuit Nederland plaatsvond. Er namen dertien internationale sprekers aan deel in een tijdsbestek van zeven uren (13:00 tot 20:00 uur Nederlandse tijd), vanuit de Verenigde Staten, Ierland, Denemarken en andere landen. Mijn doel van deze Beyond Envy Conference: afrekenen met negativiteit en afgunst in social media. En dat in de week van Blue Monday. ;-) Alle replays zijn online beschikbaar gemaakt, zodat eenieder die het heeft moeten missen, alsnog kan profiteren van de informatie. 

Achter afgunst in social media ligt een mooie kans

Mijn motivatie om een event over het overwinnen van negativiteit in social media te organiseren, is mijn overtuiging dat achter iedere vorm van jaloezie, afgunst of andere negativiteit een enorme kans ligt: het realiseren van een nog niet onvervulde wens. Een voorbeeld: iemand publiceert succesvol zelfstandig zijn eigen boek en krijgt hier veel aandacht voor in de media. Velen reageren positief op Facebook en andere social media, maar de auteur (okee, ik) ontvangt ook reacties als 'Waarom ben jij wel met je giechel op televisie, en ik niet?'. Achter een negatieve opmerking als deze schuilt - denk ik - de wens om zelf iets moois te creëren en hier succes mee te behalen. Maar dat neemt niet weg dat die ontvangen zeurmailtjes leuk zijn. Daarom besloot ik deel te zijn van de oplossing, en dus inspiratie te geven. Gratis, online. Voor de lol. En via Blab. Omdat ik sinds augustus 2015 madly in love with Blab ben. 

  Afterparty screenshot met Lori Webb, Caroline Verhees, Alex Keizer, Michèle Sparreboom en ikzelf. :-)

Afterparty screenshot met Lori Webb, Caroline Verhees, Alex Keizer, Michèle Sparreboom en ikzelf. :-)

Tijdens Beyond Envy deelden zelfstandig publicerende schrijvers hoe zij het hebben aangepakt, zodat kijkers hiervan konden profiteren. Voor alle onderwerpen op deze conference geldt dat de sprekers informatie hebben gedeeld die bijdraagt aan het realiseren van onvervulde wensen van kijkers. Dit maakt dat iedere spreker op de Beyond Envy Conference een deel is van de oplossing.

Internationale sprekers

Sprekers tijdens deze conference ware Joleene Moody (VS), Lori Webb (Denemarken), Sandja Brügmann (VS en Denemarken), Lorna Sixsmith (Ierland), Jojanneke van den Bosch (Nederland), Else Kramer (Nederland), Marcel van Driel (Nederland), Lianne Ebbinkhuijsen (Nederland), Patty Golsteijn (Nederland), Martèn de Prez (Nederland), Michèle Sparreboom (Nederland) en Hennie Tibben (Nederland). Omdat de sprekers uit verschillende landen komen, is de voertaal Engels. Van over de hele wereld konden kijkers vragen stellen via chat. Dit gebeurde ook, en vragen werden tijdens de livestream ook direct beantwoord. 

De internationale experts deelden onder meer hun kennis en tips over het schrijven en publiceren van een eigen boek, beter leren spreken in het openbaar, online trainingen maken, beter leren fotograferen, slimmer organiseren, meer klanten vinden, het creëren van een ideale business propositie en andere vaardigheden. 

  Met Patty Golsteijn in gesprek over Cutting the Crap in Business and Life. 

Met Patty Golsteijn in gesprek over Cutting the Crap in Business and Life. 

Goed bekeken

Tijdens alle zeven uren livestreaming conversaties was er een gemiddelde van 449 kijkers continu aanwezig. Op sommige momenten waren er continu 505 kijkers. Voor een eerste conferentie via Blab vind ik dit een goede score.

  Met Frank Clark in overleg. Frank was deel van het Production Team. 

Met Frank Clark in overleg. Frank was deel van het Production Team. 

Production Team

Een professioneel productieteam maakt mijn conference technisch mogelijk. Het team onder leiding van Lori Webb (Denemarken) bestond uit Zef Zan (USA), Jonathan Tripp (USA), Frank Clark (USA), Alex Keizer (NL) and Caroline Verhees (NL). Ik bereidde zelf de meeste techniek voor. zodat het tijdens de conferentie goed zou lopen. In de voorbereidende fase We werkten op afstand met elkaar samen. Een mooie en bijzonder proces, dat ik zó weer zou doen. En dat gebeurt dan ook vast weer. 

Social Value 3

Deze Beyond Envy Conference was eigenlijk Social Value 3, deel 3 van mijn conferenties over social media. Ik begon daarmee in 2011, toen mijn bedrijf vijf jaar bestond. Dit jaar, op 1 april 2016, bestaat mijn bedrijf tien jaar. En dat gaan we ook weer vieren. Online EN offline. 

Blab virgins

Voor een aantal van de sprekers was het de eerste keer dat zij op Blab actief waren. Twee van hen zeiden openlijk: "Sorry, I'm a Blab virgin!" Ik moest er erg om lachen. Dat maakte het tegelijkertijd ook een extra leuk event: men ontdekte de magie van Blab tijdens het gebruik. En we hadden er direct enorm plezier in. Ik vond het ZO mooi dat het enthousiasme over dit gave medium snel groeide. Eindelijk - want in Nederland bleef het gebruik van Blab nogal achter. Ik weet niet precies waarom dat is. Maar ik hou van Blab. Alle geografische grenzen vervagen in één klik. Het is de magie van Twitter, maar dan internationaal op een manier dat je direct in andermans verhaal zit en er zelf deel van uit kan maken. Oh, the beauty of human connection. 

Kijk de replays en het hashtag Tagboard

www.BeyondEnvyConference.com >>

Bovenstaande eerste sessie duurt ca. 50 minuten en betaat uit de openingssessie over waarom ik het onderwerp Beyond Envy heb gekozen, en een interview van 25 minuten met kinderboekenschrijver Marcel van Driel, over het schrijven van betere boeken ("Write Better Books"). Een fijn openingsinterview met hem!

BEKIJK SESSIE 2 HIER: "Mobile Livestreaming and Begin Part of the Visual Revolution" met Lori Webb, Else Kramer en Jojanneke van den Bosch

BEKIJK SESSIE 3 HIER: "Smarter Branding and Innovative E-learning" met Snadja Brügmann, Lori Webb, Martèn de Prez en Jojanneke van den Bosch

BEKIJK SESSIE 4 HIER: "Cut the Crap and Create Your Ideal Value Proposition" met Patty Golsteijn, Hennie Tibben en Jojanneke van den Bosch

BEKIJK SESSIE 5 HIER: "Independent Publishing: You Can Do That Successfully, Too!" met Lorna Sixsmith en Jojanneke van den Bosch

BEKIJK SESSIE 6 HIER: "Public Speaking: From Boardroom To TEDx Talks" met Joleene Moody, Lianne Ebbinkhuijsen en Jojanneke van den Bosch

BEKIJK SESSIE 7 HIER: "Practicing Radical Empathy" met Michèle Sparreboom en Jojanneke van den Bosch

#BeyondEnvy2016 Tagboard >>

 

 

 

#BrusselsLockdown: Hoe Belgische twitteraars angst in een grijns veranderden

Gisteravond keek ik blij verrast en apetrots naar mijn Twitter timeline. Om veiligheidsredenen had de Belgische overheid alle burgers verzocht vooral niets in sociale media te delen over de politieacties in Brussel. Omdat bekend was dat terroristen massaal sociale media afschuimen voor informatie over kwetsbare locaties en informatie over ingrepen door wetshandhavers. #BrusselsLockdown was in een mum van tijd trending topic. Maar niet met tweets over de politieacties of over de terrorismedreiging. Nee, Belgische twitteraars plaatsten massaal tweets met de hashtag #BrusselsLockdown met...kattenfoto's. En kattenmemes.

BRILJANT.

Terroristen raakten op die manier online het spoor bijster én de grootste wraak van België is de niet te versmaden humor. Zalf voor de ziel. 

Enkele pareltjes:

En ook mijn stoere, op 10 november jl. overleden kater @IP_ deed vanuit de kattenhemel een duit in het zakje. Hij zou trots zijn.

Dit was de eerste keer - in mijn hele leven - dat ik in een periode van terrorismedreiging een lach op mijn gezicht kreeg. 

Dus plaats ik er een hele riedel. Zeg nu zelf: hoe meer je er ziet, des te grappiger het wordt. Althans, zo werkt het bij mij.

De Belgische politie was de katten overigens zeer dankbaar:
 

Voor wie minder met katten maar meer met rickrolling heeft: ook uw wensen worden gehonoreerd. Anonymous zet Rick Astley in tegen IS. Kostelijk.

'Is er leven op Pluto
Kun je dansen op de maan
Is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan
Is er leven op Pluto
Kun je dansen op de maan
Is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan'

'België' - Het Goede Doel


Wanneer Twitter en Periscope offline zijn

Vanmorgen zat ik klaar voor mijn verse Periscope uitzending. Maar Periscope laadde niet. En ik keek op Twitter. Laadde ook niet. De hele website niet. Niks, nada, noppes. Toen bedacht ik me: is het erg als Twitter offline is? En gaat dat verder dan alleen de irritatie van het doorbreken van je  social media gewoontes? Ik kwam tot een voorlopige conclusie: ja. Als Twitter en Periscope offline zijn, gaat dat ver. Verder dan me lief is. En dat heeft wel met mijn social media gewoonten te maken maar nog veel meer met de wereld. En dat is in een woord: kwetsbaarheid.

We blijven via Twitter en andere snelle timelines op de hoogte van actualiteiten.

Twitter is de snelste manier om te weten wat er speelt in de wereld. Als het treinverkeer last heeft van een algeheel infarct, worden via Twitter liftritjes geregeld. Breaking news komt real time tot ons via de timeline. En via de andere social livestreams, al dan niet op basis van video. Periscope bleek uitermate waardevol tijdens de aanslagen in Parijs. We waren getuigen. Hoe onplezierig en confronterend ook, het was waardevol. Het ís waardevol. Als dit wegvalt, vallen we grotendeels terug op nieuwsmedia als NOS.nl, Nu.nl, CNN, BBC, en uiteraard onze eigen sociale groepen via WhatsApp, sms, telefoon en analoge kanalen. Radio. 

Hoe dan ook, als Twitter offline is, bemoeilijkt dit onze snelle communicatiemogelijkheden. En dat geeft me een ongemakkelijk gevoel. Omdat er af en toe aanleidingen zijn om echt supersnel onderling contact te hebben. Steeds vaker. Dus wanneer Twitter offline is, denk ik tegenwoordig niet meer aan de goeie ouwe 'fail whale' of aan twitterverslaving. Ik denk 'als ik mijn dierbaren maar snel kan blijven bereiken als dat nodig is'. En die gedachte vind ik óók ongemakkelijk.

Het zijn ingewikkelde, kwetsbare tijden.

Wanneer het Facebook algoritme pijnlijk wordt

De afgelopen dagen waren confronterend en emotioneel. Ik ervoer de kracht en de tekortkomingen van het Facebook algoritme als nooit tevoren. Ik kwam erachter dat de moeder van een van mijn vrienden vermist was. En ik kwam erachter toen ze al was overleden.

FB algoritme

De machteloosheid die dat teweegbrengt is pijnlijk. En daarmee is de kracht van het algoritme, en vooral de willekeur ervan, evenzo pijnlijk. Ik maakte er deze scope over.

#OnlineCommScope: Debunk Slechte Social Media Adviezen (deel 3)

Slechte social media adviezen. Ik heb er een broertje dood aan. En ze tieren welig op de interwebz. Afgelopen week zond ik al twee scopes uit over in totaal acht draken van adviezen, en nu voeg ik er nog drie aan toe. Dit was het derde (en voor nu) laatste deel in deze korte serie. 

Wat zijn volgens jou social media adviezen die echt niet kunnen?

#OnlineCommScope: Debunk slechte social media adviezen (deel 2)

Deze week haalde ik vijf slechte social media adviezen onderuit. Rammelende adviezen die ik nog best vaak op internet rond zie waren. Hoogste tijd om ze aan te pakken dus! Hieronder zie je de opname van deel 2 in de serie 'Debunk Bad Social Media Advice' op Periscope.

#OnlineCommScope: 5 slechte adviezen over social media de wereld uit

Slechte social media adviezen. Ik zie ze bijna dagelijks voorbijkomen in de vele livestreams en timelines. In de scope van vandaag debunk ik er vijf, waaronder deze:

"Je moet op alle social media actief zijn"

"Het is okee om volgers te kopen"

"Iedere bedrijfsmedewerker kan de social media van een bedrijf beheren"

"Social media = gratis

Onzin. In deze Periscope uitzending ontdek je waarom. GO!

 

Oh, die Perfectly Perfect Holiday Pics

Als ik aan vakantie denk, denk ik aan zee. En aan zonnebrillen, kleedjes op het strand, verkoeling in het blauwe water, ijsjes en badminton. En aan dia's van strandtaferelen met scheve horizon ("want het ging toch om de vrouw in de jurk en om de herinnering", zei mijn vader vroeger). Die tijd ligt ver, ver achter ons. De strandtaferelen zijn gebleven, de scheef geschoten dia's niet. Want we hebben Instagram en Facebook. Waar de hele zomer lang de timeline volledig overstroomt met perfect gefilterde vakantieshots van iedereen die doorgaat voor Hollands Next Top Model danwel Soon To Be Celebrity danwel Iedereen Die Een Perfect Gelukkig En Mooi Leven Leidt. En natuurlijk van de Exotische Maaltijden en Quasi-Nonchalant Geschoten Balkonuitzichten. Mijn timeline lijkt te verraden dat dit is de norm is geworden. En wie dit niet doet of er niet alleen dolblij op reageert, is een zeurpiet. 

vintage offline holiday bliss

Zeurpiet

Ik ben een beetje een zeurpiet. Misschien is dat wel zo, als je de eerste alinea gelezen hebt. Ik was in juni in Juan-Les-Pins aan de Côte d'Azur. Heerlijk. Met een cocktail in de linkerhand en een boek in de rechterhand (of zwaaien naar de aardige strandburen, dus geen hand over voor een smartphone). En vorige week op een camping in Salland. Met een hooiberg, een zwembad en balletje trappen. Ook heerlijk. Ik heb vrijwel geen foto's gemaakt (een paar maar) en ik heb nog overwogen om ouderwetse kartonnen ansichtkaarten te versturen. En zelfs dat was me nog teveel moeite. Wel kócht ik vintage foto's van particulieren en ansichtkaarten van pakweg honderd jaar geleden op een marché aux puces in Vieil Antibes. Hou ik van. Vintage plaatjes als illustraties voor mijn e-learning (en gewoon voor de heb, want ik geniet er echt van om door mijn collectie heen te bladeren). Uniek materiaal. Badpakken met een broek eraan. Houten bootjes op het strand. Zwierige strandhoeden. Zonnebadende mensen in zwart-wit. Kinderen die duidelijk geen pret hebben in de vakantie. Bákken vol verhalen. Van de dingen die ik niet kocht, maakte ik foto's met mijn (op flight mode staande) smartphone. De foto's die ik wel kocht bladerde ik genietend door bij de koffie na de lange (want Franse) lunch. 

Vintage vakantiepret is vrijheid

Ik mis de vintage vakantiepret en de vintage communicatie in 2015. Van eens per dag bellen, van de krant van vorige week kopen in de campingshop, van de wereldomroep op de radio, van niet kunnen doorgeven dat je midden in een lange file staat en dus te laat bent voor het eten. Van arriveren bij een net gesloten museum, van de verrassing van een spontaan ontdekte brocante in een of andere boerenschuur. Van lange goede gesprekken met een fles wijn (of twee) en een lekkere maaltijd. Van een week geen make-up en je haar op zolder (want who cares, de zon schijnt en de bikini is tof en de zonnebril ook). Quality time. Geen ingewikkeld gedoe. Gewoon het simpele gelukkige leven van een Zweedse jeugdfilm.

Offline vakantie is helemaal niet erg. Offline vakantie is fijn. Heel fijn.

Maar ja. 

We hebben Twitter en Nu.nl die al het nieuws supersnel op ons af jagen. We hebben campingburen (of strandmatrasburen) die alle dagelijkse beslommeringen uitstoten over onredelijke leidinggevenden danwel muitende werknemers, in de veronderstelling dat iedereen het wil horen. We hebben online gekochte museumkaartjes, we hebben markten 'die er online toch veelbelovender uitzagen'. We hebben bikinidraagsters die gewenst of ongewenst gefotografeerd worden en online gedeeld worden op de timelines. We hebben timeline scrollende en selfies schietende families ("zooo blessed en dankbaar! #livingthesupergreatlife").

Ik gun het iedereen. Echt. Ik ben zelf ook superblij met en dankbaar voor mijn vakanties dit jaar. En natuurlijk blijf ik enorm graag op de hoogte van van alles en nog wat. Aard van het beestje. Maar een deel van de kwaliteit en het geluk zit 'm voor mij ook in de exclusiviteit. In het bewust even níet delen. In uitpluggen.

Unplugged bliss. 

En dan huil ik een beetje van binnen als ik bij thuiskomst in the socials kijk.

In bochten wringen voor Ideale Familie Vakantie Pics

De keerzijde van het maken van perfecte pics is een confronterende. Deze fotoserie vond ik een paar weken geleden (sja, ik kwam er niet eerder aan toe en dat is he-le-maal niet erg) op Facebook (dat dan weer wel). De serie werd getoond in het artikel "Wat als...Instagram de waarheid zou tonen?" op Charlie, een Belgisch online magazine. Het maken van deze mijn-wereld-is-perfect-foto's gaat niet altijd op een manier die bijdraagt aan de onderlinge harmonie of quality time. 

   Foto: schermafbeelding van het eerste deel van het artikel op Charlie Magazine.


Foto: schermafbeelding van het eerste deel van het artikel op Charlie Magazine.

Ik weet het, de tijden zijn veranderd. Maar waarom is er dan een deel van mij (ik, die toch belachelijk veel online ben en enorm actief in the socials) dat hier gewoon echt niet 100% van het jaar in mee wil gaan? En dat dus ook niet doet? En waarom wordt dat deel van mij zo kribbig bij het zien van al die Perfecte Pics?

Omdat ik veel niet geloof. En omdat ik zie dat het beeld wat geschetst wordt vaak niet klopt. En weet je wat? Die perfectie begin ik...saai te vinden. 

Ja. Saai. 

For real. Het prikkelt me niet meer. Het boeit me niet meer. Ik denk dat ik afgestompt ben geraakt door alle perfecte filters. De prenten zien er ook steeds meer allemaal hetzelfde uit. I don't care anymore.

Want als iedereen eruit ziet alsof 'ie net uit een glossy gestapt is (al dan niet op een van schuin bovenaf geschoten prent want doel is grote ogen en - afhankelijk van je generatie - een duckface), denk ik: why bother buying those darn glossies

Als iedereen een fabeltastische vakantie heeft (wat ik overigens iedereen gun), denk ik: okay, dan hoeven we het allemaal ook niet meer te delen. Beleef het zelf en geniet ervan. In real life, doe 'ns gek.

What are we, a world full of Kim Kardashians?

Gelukkig is 'iedereen' natuurlijk lang niet iedereen. Er zijn best wat uitzonderingen op de regel. Waar je ziet dat het een fijne vakantie is 'ondanks... (vul maar in)'. Waar je voelt dat iemand er belachelijk zijn best voor heeft moeten doen om er eventjes tussenuit te kunnen gaan. Waar je empathie kunt hebben om iemands door muggensnoeten doorzeefde been. Waar je vertederd kunt raken door iemands melige jolijtfoto in een flamingo-zwemband. Waar je ongelooflijk blij kunt worden van de rommelmarkt waar iemand net die oude stripboekies op de kop heeft getikt (met een foto van de stripboekies, niet van de koper). Waar je weet dat iemand door huizenruil een fijne vakantie met het hele gezin kan hebben. Kortom, waar je voelt...dat er geen Photoshop laagje overheen hoeft. Het leven is imperfect. En dat is wondermooi. 

Wat is nog echt? En wat is onze interpretatie?

En wat is het verschil tussen de perfecte pics en de reality pics? Ik weet er geen eenduidig antwoord op te geven. Ik kan wel een schot voor de boeg doen.

Waar het laagje gloss (Photoshop / Instagramfilter / poseren voor de socials en daarna pas zelf iets ervaren) wegvalt, ontstaat ruimte voor emotie, connectie en empathie.

EMOTIE. CONNECTIE. EMPATHIE. 

We strijden met velen al een hele tijd om geloofwaardigere fotografie van fotomodellen in glossies. We willen dat het realistischer is. Meer uit het leven gegrepen. Dat het meer past bij waar we onszelf mee kunnen identificeren. Maar tegelijkertijd maken we ons massaal medeplichtig aan precies hetzelfde fenomeen. Door ons leven op te glossen en dit tentoon te spreiden. Zodat het glossy laagje niet in de glossies ligt, maar over onszelf. Misschien is dat nog wel veel griezeliger. Want we lijken het elkaar op te dringen.

Van glossies WEET je dat het een make-believe wereld is. Dat is de bedoeling. Een wereld met beelden die gecreëerd zijn om een bepaald modestatement te tonen, een lifestyle te propageren, creatieve designs tot hun recht te laten komen en - vooral - om mooie en/of dure producten te verkopen. Al dan niet sponsored by merk X.

Maar wat verkopen wij eigenlijk met onze filters en make-believe wereld? Onszelf? En wie sponsoren wij eigenlijk? En wat is ons lifestyle statement eigenlijk?

Geniet lekker van de nazomer. Het wordt weer heerlijk weer in de tweede helft van de week. Pak je tent, doe je haar op zolder en laat je smartphone accu eens leeglopen zonder stekker bij de hand. Eet die salade met verse vijgen, pijnboompitjes, balsamico-met-aardbeien en exclusieve truffelolie gewoon lekker meteen op, zónder er een prent van te Instagrammen. 

En de onderscheidende prentjes van snorkelsessies, hinkelwedstrijden en flessenvoetbal zie ik dan graag in de timeline. :-)

Live life. Taste it. Savour it. It's a wonderful summer. 

 

Twitter groeit weer en dat is geen wonder

Het aantal actieve gebruikers van Twitter is gegroeid  van 303 naar 316 miljoen. Al lijdt het bedrijf verlies, de omzet steeg met 61%. En nee, wees gerust, dit is niet plotseling een economie-blog geworden. Maar deze cijfers zeggen wel iets. Iets dat niet in dit nieuwsbericht wordt genoemd. Iets dat niet alleen over financiële valuta gaat maar over sociale waarde.

Twitter Growth 2015

Advertenties, maar gebruikers?

Het grootste deel van de omzet (452 miljoen dollar) komt uit advertenties van campagnes in de timeline. Die groei bedraagt ook 63 procent. Superveel. En het bedrijf houdt rekening met een omzetgroei van bijna 90 miljoen dollar in het komende kwartaal. Twitter vindt echter dat het aantal gebruikers niet snel groeit. Het grappige is dat het aantal gebuikers met een spurt (15 miljoen in 3 maanden) gegroeid is in het afgelopen kwartaal. En wat is er het afgelopen kwartaal gebeurd?

Periscope werd gelanceerd. 

Op 26 maart, net na Meerkat. Net voor de start van het tweede kwartaal. En Periscope is een reden om Twitter-accounts af te stoffen danwel een nieuw account aan te maken als je nog niet @iemand was. Mobile livestreaming is een ding. Een groeiend ding. En als ik de salesgoeroe van Twitter was (okee, die ben ik niet, maar toch) zou ik rekening houden met de groei van Periscope in relatie tot de sales- en advertising kansen via deze tweede geïntegreerde timeline. 

Toekomstperspectief

Wat kan dat betekenen? Gaat die gebruikersstroom nu verder met enorm groeien? Ja, een tijdje. Maar wanneer men aan mobile livestream is gewend, wordt het tijd voor zakelijk uitnutten van die groei. Wat ik zou doen als ik bij Twitter hoog in de boom zou zitten? 

1.) Een tweede advertentie-inkomstenbron mogelijk maken voor users. In-app Periscope livestream Cards (zodra Periscope iets meer in ons collectieve social dna is gaan zitten) tussen de livestream posts, al dan niet gekoppeld aan Twitter Cards. Bijvoorbeeld. 

2.) Platform-only previews en releases van muziek, behind-the-scenes-film shots, interviews en andere media (zoals Netflix doet). "Twitter & Periscope present...*tromgeroffel*...[vul geweldige titel in]."

3.) En dus (inkopper) allianties sluiten met partijen als Netflix en individuele artiesten (Hi Taylor Swift).

4.) Vult u maar in. Opties te over.

Gebruikers kunnen overigens sowieso nu al zelf hun eigen marketingmachine laten draaien. Vele sales pro's en ambiërende marketeers posten volop time sensitive super deals. Geldig gedurende de loop van een stream (en/of replay). Of de helaas wat minder inspirerende reclamecampagnes van het kaliber 'wij van WC Eend adviseren WC Eend'. Maar die laatste variant hoop ik zo snel mogelijk te zien verdwijnen.

Use your business creativity, y'all at Twitter.

 

Weg met retweet-en-win acties

De zoveelste RT-en-win actie. 'Vind ons leuk op Facebook'. 'Volg ons op Twitter'. Kom op, mensen. Dat kunnen we toch wel beter? De volgende keer als je niet verder komt dan een campagne op basis van genoemde principes, bedenk je dan het volgende: niemand zit te wachten de zoveelste 'retweet en win'-actie. En de mensen die er wél op zitten te wachten, wil je stiekem niet als klant.

Dus.

Hoe dan wel? Scroll even naar beneden en blader door mijn presentatie 'Train je creatieve spier in online campagnes', die ik tijdens Social Media Week Rotterdam aan een verrukkelijke zaak deelnemers toonde. Doe er vooral je voordeel mee.


 

 

Presentaties: klare taal!

Je kent ze vast wel. Powerpoint-presentaties die vol staan met vakjargon. Je kunt er bij wijze van spreken een 'bullsh*it bingo'-kaart mee vol krijgen. En eigenlijk is dat gewoon hartstikke jammer. Want presentaties zijn er om een verhaal te vertellen. En als je ieder duur woord moet toelichten in je presentatie, leidt dat alleen maar af. Dat is zo als je voor een zaal spreekt (mensen raken afgeleid en haken af - of erger) en online (mensen klikken je SlideShare weg en denken 'joe, het zal wel'). Daarbij komen presentatoren die kilo's vakjargon op mensen af kanonneren gewoon niet heel erg slim over. Alsof er iets gecompenseerd moet worden. En laat dat nu vaak nét niet de doelstelling van de presentator zijn. 

Less is more.

In de Leergang Online Strategie zit ook een les over effectieve online presentaties. Over hoe je ze samenstelt, hoe je ze technisch maakt, hoe je een verhaal effectief vertelt (in woord en/of beeld) en welke tools je daar bij kunt gebruiken. 

Overigens geeft Dimitri Lambermont (@CopyDimitri, Humanizer of Content) tijdens Social Media Week Rotterdam een supernuttige sessie: 'End The Mindless Use Of Jargon'. Ik ga er zeker naartoe. Gaat dat zien!

Hoe je zoveel mogelijk kennis opdoet tijdens Social Media Week Rotterdam

Te gek: Social Media Week komt naar Rotterdam! Sinds vijf jaar bezoek ik Social Media Week, waarvan twee keer in New York. Social Media Week is een mondiaal evenement. En DUS komt SMW ook naar de één na gaafste stad ter wereld. Home sweet home.

Deze geweldige week vindt plaats van 22 t/m 26 september. Iedere dag staat in het teken van een specifiek thema. Op woensdag de 24e is dat Education & Business. Samen met e-learning softwarepartner Martèn de Prez draag ik daar mijn steentje aan bij met onze sessie 'Optimizing Social Interaction In Online Training Experiences'. Tijdens de hele week kom je enorm veel ijzersterke sprekers tegen, ieder met eigen expertises. Haar hoe profiteer je nu het meest van alle informatie die je bij SMW kunt opdoen?

Internet Hall of Fame

Vandaag is onze eigen Nederlandse Erik Huizer (aka @milkshake en CTO van SURFnet) in Hong Kong gelauwerd door The Internet Society voor zijn internetpionierschap. Erik heeft zijn sporen verdiend sinds het begin (vijfentwintig jaar geleden) van datgene dat wij vandaag internet noemen. Mede dankzij Erik ervaren wij internet zoals we dat doen. Dat wordt beloond: hij is lid van The Internet Hall of Fame. En nee, dat is niet de zoveelste Social Media Goeroe Award Met Of Zonder Pluim. Het is ECHT ECHT iets. En aangezien ik altijd geneigd ben om het belang van bewondering voor toppers te benadrukken: bij deze. 

Statement, grap, muziek
We zagen Erik shinen op de livestream vanuit Hong Kong. Hij was de enige die én stevige statements maakte én grappen maakte én aan muziek refereerde. Wat - m.i. terecht - een statement was: overheden misbruiken internet voor spionagepraktijken. Dat is niet waar internet ooit voor ontwikkeld werd. Dat klinkt wellicht naïef, maar het is wel iets om je sterk voor te maken. Hij strijdt dan ook al jaren voor een open en eerlijk internet. Een goede grap in Huizer's speech vond ik die over zijn dochter, en het feit dat het soms niet gemakkelijk is om te weten wat je vader voor werk doet. "Oh pap, je gaat naar Hong Kong? Gaaf, dan kun je een nep-Gucci tas voor me meenemen!". Kostelijk. Alle gekheid op een stokje: we hebben veel aan Erik en zijn mede inductees te danken. Keep up the great work.


Zie 'm shinen!


Twitterjarig: 'updating my blogs'

Een nieuwe lente! Dat betekent in mijn geval ook dat ik vandaag voor de zevende keer Twitterjarig ben. In 2007 twitterde ik 'Updating my blogs at home. :-)' En dat is precies wat ik ook vanmorgen doe: updating my blogs. Wat dat betreft lijkt er niet veel veranderd. Maar de realiteit is dat er wel degelijk dingen zijn veranderd. Twitter (en andere platforms) hebben het voor mij mogelijk gemaakt dat ik iets kon ontwikkelen dat nog niet bestond. Iets dat nu inmiddels vier jaar bestaat. Social e-learning over social media en online strategieontwikkeling. Dat dat idee nu (deels) ook door anderen wordt ontwikkeld, kan ik als een compliment zien. Laat ik dat dan voor het gemak ook maar doen. ;-) Inspiration is what makes the world go 'round. Maar even terug naar Twitter. Iets over mainstream, over zeuren en over Monty Python.

De afgelopen 7 jaar schreef ik iedere keer op 20/21 maart (de statistieken zijn daar niet helemaal duidelijk over, iets met tijdverschil of zoiets - but then again, who cares) een blog over hoe fijn ik Twitter vond. Wat overigens nog steeds het geval is. En over hoe het blauwgevederde fenomeen door de jaren heen veranderd is. Mainstream werd. En hoe mensen daar soms wat sikkeneurig van werken, mijzelf incluis. Maar dat iedere ontwikkeling gepaard gaat met dat soort emoties. Wanneer de eerste sentimenten van nostalgie wortel schieten, weet je: het is mainstream. "Weet je nog...", "Vroeger, in de eerste tijd van Twitter was het net een huiskamer...", "Inmiddels hebben de BN'ers Twitter overgenomen...". Dat soort emoties. Die emoties hadden 'we' in 2009 al wel. Maar aangezien dat inmiddels ook vijf jaar geleden is, vind ik dat het gezeur nu wel voorbij mag zijn. Dit geldt wat mij betreft ook voor degenen die iets later zijn aangehaakt. Want laten we wel wezen: zeuren is namelijk best wel suf.

Sociale media zullen altijd in continue verandering verkeren. Om de simpele reden dat menselijke, sociale interactie ook altijd in een dynamiek plaatsvindt. Altijd in ontwikkeling. Mensen groeien, kiezen paden, vinden vrienden, nemen afscheid van mensen, gaan weer door, vinden andere mensen die passen in hun levensfase, hun hobby's, hun werk. Met al het menselijke, beperkte gedrag dat nu eenmaal bij ons bestaan hoort. We zijn allemaal uniek, en eigenlijk maakt dat besef ons allemaal identiek. "You Are All Individuals. You don't have to follow me. You don't have to follow anybody." En ook dat fenomeen hoort bij mainstreamIt's the way of the world

*twittertaartjes trakteert* #slingers

Je Twittergedrag verklapt hoe je je voelt

Ervaren twitteraars weten het: als iemand zich even niet zo lekker in z'n vel voelt, merk je dat in zijn of haar tweets. Er wordt minder getwitterd, of juist meer. Er worden minder grappen gemaakt, of tweets zijn zakelijker van toon. Kortere lontjes. Dat soort dingen. Het is een fenomeen dat nu ook in de wat bredere media wordt behandeld. En dat is mooi.

Je herkent wanneer iemand iets anders doet dan anders. Kortom: je leert tussen de regels door te lezen. Iets korter door de bocht (maar wel heel duidelijk) verklaart het artikel 'Twitter Data Shows When We're Happy, Sad, Hungover' op Mashable (met overigens prachtige geblokte grafieken) de mentale staat van twitteraars dit fenomeen.

Maandagochtendblues-tweets
In het onderzoek waaraan in het artikel wordt gerefereerd, is het duidelijk dat in December de stemming meer in mineur is dan in andere maanden, en dat mensen op maandagochtend het moeilijker vinden op op te starten (tweets waarin uitspraken als 'feel sad', 'feel happy', 'hungover' en 'late for work' voorkomen). Tot zover ligt dat allemaal best wel voor de hand. 

Sociale voelsprieten
Ik denk dat het de komende tijd veel duidelijker gaat worden voor meer gebruikers van Twitter (en andere sociale media) dat de 'sociale voelsprieten' zich verder ontwikkelen. Dus dat je genuanceerder naar tweets kijkt. Niet alleen naar specifieke trefwoorden als 'sad' en 'happy' en andere emotie indicatoren, maar meer naar trendbreuk in individueel social mediagebruik. Twittert men meer of minder, zie je meer ironie of sarcasme in iemands berichten, twittert iemand ineens vaak 's nachts. Dat mensen je gaan ontvolgen, of jij hen. Zit iemand ineens inspirerende quotes te pinnen. Dat soort dingen.

Ja hoor, een ontboezeming
Aangezien niets menselijks ons vreemd is, kan ik alleen maar beamen dat als je je af en toe minder goed in je vel voelt, je anders gebruik maakt van social media. Net als dat je in een reguliere werksituatie of thuissituatie net even anders overkomt dan anders. Het is dus helemaal niet zo vreemd dat dit zijn weerslag heeft op je sociale gedrag in digitale media. Ik ben daarin geen uitzondering. De afgelopen maanden waren niet een eenvoudige tijd voor me, door omstandigheden in de privé- en familiesfeer (die, ja inderdaad, hier en daar gerelateerd zijn aan de publicatie van mijn boeken Zo, nu ben je wees en So, you're an orphan now). Ik was een tijdje neerslachtig. En soms is het nog steeds even niet fijn. Komt wel goed, het gaat al stukken beter. Het is 'gewoon' een gevolg van een heel intensief jaar waarin er enorm veel media-aandacht is geweest voor mijn boek en waar sommige mensen om me heen hier op een wat onverwachte manier mee om zijn gegaan. Dat had zijn weerslag op me. Ben ook maar een mens. Daar kan ik natuurlijk heel ingewikkeld over doen, maar ik ben er liever duidelijk over. Niet dat ik mijn online connecties dan meteen ga lastig vallen met allerlei details (die details zijn bovendien ongetwijfeld veel te saai), maar verzwijgen zou mij een beetje teveel 'handjes in de lucht, kijk mij eens succesvol zijn'. Ik geloof in de realiteit. Omdat de realiteit ook is hoe ik met mijn klanten, vrienden en cursisten omga. Het is wat het is. Dat is zo als het goed gaat (wat wel vaak zo is, dat dan weer wel) en als het even tegenzit. Wat mij betreft zijn sociale media, en je individuele sociale gedrag hierin, een weerslag van je leven, professioneel en persoonlijk. Dat zou ik meer mensen toewensen. Het levert ook échte communicatie op. Kwalitatieve relaties, met wederzijds respect. Relaties, off- en online, waarin je iets meer van iemand weet dan wie je een #ff op Twitter geeft. Voor wat mijn kwalitatieve relaties betreft, mijn klanten en cursisten: die krijgen gewoon waar ze recht op hebben. Goed onderwijs, handige tips en degelijk advies. Gelukkig heb ik enorm leuk werk (en lieve vrienden).

Deel jij het als het even wat minder gaat? Of blijft het stil bij de comments? ;-)

DIY book selling: meer uitgevers op zolderkamers

Van die heerlijke berichten in het nieuws. Vanmiddag zag ik dit fragment op RTL.nl: 'Meer Uitgeverijen Op De Zolderkamer'. Over een moedige ondernemer die vanuit zijn zolderkamer managementboeken uitgeeft. Hij is succesvol door klein te blijven. Korte lijnen met schrijvers. Zelf dingen ontwikkelen. Gaaf. En herkenbaar. Voor mijn boek 'Zo, nu ben je wees' en de vertaling 'So, you're an orphan now' besloot ik in 2012 zelf uitgever te worden, en de eerste titel verscheen in januari 2013. En nu dus ook in het buitenland. Ik liet me overigens mede inspireren door Cathelijne van den Bercken, zij geeft zelf ook haar boeken uit, naast al haar andere werkzaamheden. En succesvol ook. Het is gaaf om te zien dat er steeds meer ondernemers zélf het heft in handen nemen, vooral voor markten waar zij zelf al heel goed contact mee hebben. Power to the people.

 

Terecht, denk ik. Auteurs worden doorgaans minder 'rijk' van het schrijven van een boek dan uitgevers. Als je dus het één en ander kunt combineren, bereid bent te leren wat nodig is én een goed netwerk hebt, dan heb je een goede kans van slagen. Darbij heb je als zelfstandige uitgever ook het geluk dat je zelf je eigen (web)shop kunt starten en je boekhandels geen verplicht kortingspercentage (van circa 43%, hatsekiedee) hoeft te geven. Maar dat is alleen van toepassing als je ervoor kiest om je boeken niet in een boekhandel te verkopen. Aan Bol.com, Bruna.nl en andere 'tussenpartijen' geef je overigens wel die korting. Ik kies zelf voor een combinatie van online boekhandels en mijn eigen WeesWijzerWebshop.nl. En een aantal boekhandels die het graag ook willen verkopen.  

 

Toch zou ik willen adviseren toch ook vooral pragmatisch te blijven. Voor mijn WeesWijzer-boeken wil ik honderd procent eigen regie houden. Over alles. Geen concessies. Op niets. Maar als het gaat over mijn boek over online strategie dat ik in samenwerking met een (andere) uitgeverij schrijf, kies ik dus voor een ander pad. Omdat onze netwerken elkaar niet volledig overlappen en omdat er andere voordelen aan zitten voor mij als auteur (en voor hen als uitgever). Met andere woorden: bekijk per geval wat het handigst is: zelf doen of in samenwerking met een andere partij. 

 

Maar toch. Gaaf nieuws. Ik hou er van. #zelfdoen

 

Twintig jaar online, twaalf jaar bloggen

In het voorjaar van 1994, nu twintig jaar geleden, leerde mijn eerste vriendje me mijn eerste hyperlink HTML'en. Ik vond het fantastisch. Want als ik van pagina A naar pagina B kon klikken, dan kon B ook naar A. En van iedere pagina naar iedere pagina, overal, altijd. Ik dacht: 'en nu is niets meer zoals het was'. Ik linkte naar pagina's in Verweggistan. Las verhalen van overal op de wereld. Zat op een gegeven moment zelfs negentien uur achtereen te html'en. Niet echt gezond, maar menig gamer vandaag lacht erom. ;-) In 1994 zat ik in mijn tweede studiejaar op de kunstacademie. Later in mijn opleiding bouwde ik websites voor architecten (o.a. via ArchiNed). De wereld was écht fundamenteel anders geworden. En dat is 'ie nog steeds. Maar goed. Online since 3,5" floppies dus, zeg maar.

Toen ik een paar jaar na mijn afstuderen op communicatieafdelingen ging werken, viel het me op dat websites nog zo 'brochures vertaald naar internetpagina' waren. Ik miste een echte manier van communiceren. Vond corporate teksten vaak zo geforceerd overkomen. Bij ieder jaarverslag dat ik redigeerde dacht ik 'maar wat bedoel je nu écht? En waar sta je nu écht voor? En waar blijkt dat dan uit?' Vragen die door de meeste corporate teksten niet beantwoord werden. En waar, eerlijk is eerlijk, mijn werkgevers ongelooflijk chagrijnig van werden. Naïviteit werd me verweten. Maar ik wilde het nieuws-achter-het-nieuws. De waarheid, wat dat ook moge zijn. Ook als die waarheid soms wat minder florissant zou zijn. Want gladde praatjes, ja, die hadden we wel genoeg gehoord in de early naughties.

Daarbij wilde ik graag columns schrijven. Niet dat ik daarvoor werd gevraagd; ik was immers begin twintig, een wijsneus en had geen opleiding tot schrijver gevolgd. 'Dan doe ik het zélf wel', dacht ik. Bloggen bleek de uitkomst. Ik had een podium, schreef zelf mijn stukjes. Over schaatsen, over mijn vrienden die op wereldreis gingen, over Anne Frank die niet 'de grootste Nederlander aller tijden' mocht worden, over de moord op Theo van Gogh, over mijn werk waarvoor een minister mijn kantoor bezocht, over polarisatie in ons land, over het overlijden van de paus, over afvallen. Eigenlijk over van alles. Kort na het schrijven op mijn eerste blogsites (op 20six.nl en moerstaal, waarvan eerstgenoemde gehacked werd en mijn stukjes naar de vergetelheid bonjourde) startte ik mijn blog Schaatsreporter - altijd scherp, soms op glad ijs. Omdat ik wilde schrijven over één onderwerp waarover ik niet uitgepraat raakte. Om een lang verhaal kort te maken: zeven jaar geschreven over langebaanschaatsen. Zomer en winter. Met een enorme liefde voor het nieuws-achter-het-schaatsnieuws. Die liefde voor het schaatsen gaat nooit meer voorbij. En Schaatsreporter werd een succes. Zelfs een prijs mee gewonnen. De blog scoorde in zoekmachines in 2005 zelfs (op schaatsgebied) eventjes boven het Algemeen Dagblad.

Ik kwam erachter hoe dat werkte met zoekmachines.  En ik wist en voelde: als dit zo werkt voor mijn hobby, dan werkt dit zéker voor mijn werk. Ik zegde mijn baan op, startte Eos Online Communicatie op 1 april 2006 en in 2007 vertrok ik naar New York voor mijn NYC Corporate Blogging Trip. Om kennis uit te wisselen met andere communicatoren die zich op 'online' stortten. Het was de hemel. Via Twitter vond ik iedereen met wie ik wilde afspreken voor overleg. Mijn hele agenda stond binnen drie dagen vol. De kennis die ik opdeed vertaalde ik naar de Nederlandse situatie (Amerika is toch wel een beetje anders dan ons land), en na terugkomst ontwierp en bouwde ik corporate blogs voor mijn opdrachtgevers. De wereld was écht anders. Op basis van blogstrippenkaarten die ik aan mijn opdrachtgevers verkocht, onderhield ik de vormgeving van hun door mij gebouwde blog en hielp hen redactioneel op weg op momenten dat ze even in een 'blogdip' zaten. 'Ban je Blogdip' heette de workshop die ik daarvoor in 2007 ontwikkelde (waarvan de inhoud overigens nog steeds in mijn Leergang Online Communicatie & Social Media is verwerkt, maar dan natuurlijk wel geactualiseerd, hè!). En in-company workshops over corporate bloggen. Het is echt te gek om te zien hoe bedrijven hun eigen verhaal 'ontdekken' en hun online stem vinden en laten zien. Open. Vrij. Scherp. Gaaf.

In twaalf jaar tijd is er op blog-gebied wel het één en ander veranderd. Met name wat betreft schrijfkwaliteit van bloggers overal in de wereld. En het niveau dat ze zichzelf opleggen. Gelukkig maar. De afgelopen dagen is er nogal wat geschreven over het nu twintig jaar oude (jonge?) fenomeen 'bloggen'. Een prachtige blogpost van Henk-Jan Winkeldermaat bijvoorbeeld. Over schrijfkwaliteit op blogs vond onlangs ook een scherpe (en classic) discussie plaats op Twitter.

Blijvertje
In essentie is de succesfactor van blogs precies datgene waar we al jaren behoefte aan hadden, en wat nu steeds meer gemeengoed wordt: het verhaal achter het verhaal. Meningen. Visie. Persoonlijke ervaringen. Wie de mensen zijn die 'het werk' verrichten. En die verschuiving vind ik fantastisch. Ik hoop dat het een blijvertje is. Ik weet het eigenlijk wel zeker. 

Irritant hoge latjes
Tja. Ik zou het nog vaker moeten doen. Mijn gedachten delen. Signalen die ik over online communicatie opvang en mijn visie daarop ventileren. Hoeveel onderwerpen ik per dag wel door mijn hoofd heb razen...bizar. Ik noteer ze allemaal braaf in mijn iPhone. Zodat ik ze keurig kan uitwerken. Een klein deel van deze onderwerpen halen uiteindelijk mijn blog. Sommige van de thema's waarover ik niet blog, verwerk ik dan weer in mijn leergang. Of ik deel het in een advies aan een opdrachtgever of individuele cursist. Aan inspiratie geen gebrek. Aan output trouwens ook niet. Alleen mijn eigen hoge latje van, hè. Dat latje. Yep. En toch...is bloggen ook: accepteren dat je niet ál je ideëen allemaal meteen omzet in briljante blogposts. En soms is een tweet (of tien) gewoon sneller geschreven dan een blogpost. Het zijn echt twee verschillende media, twee verschillende manieren van schrijven. En niet perfect is ook okay. Als je alles alleen maar perfect wilt doen en er anders niet aan wilt beginnen, krijg je nooit iets gedaan. Ja toch, niet dan. Dus we bloggen vrolijk verder. :-)

Ook beter leren bloggen? Dat kan jij. Ik leer het mensen al jaren via SlimmerBloggen.nl. Alle kneepjes leren, waar en wanneer iemand wil. Binnenkort (rapapaaa....tromgeroffel) vind je de nieuwste editie van deze e-learning cursus weer hier op de site. Want ik bied 'm al vier jaar online via e-learning aan. En nu dus vernieuwd. Jeuj! Interesse voor aanmelding? Laat het even weten. Regel ik het voor je. Je kunt er binnenkort mee starten.


'How Pinteresting!' Sociale binding, pinverslaving...en tips

Pinterest. We weten allang dat het scrollen langs eindeloze rijen prachtige plaatjes zo aantrekkelijk en verslavend kan zijn als, zeg, een snoepwinkel voor een kleuterklas. En dit geldt niet alleen voor crafters, interieurontwerpers, mensen die van lekker eten houden, the geek squad en de roedel social media goeroes. Je kunt het zo gek niet verzinnen, of mensen koesteren hun pinboards. Borden met andermans plaatjes (of die van jezelf, maar niet teveel, anders wordt dat afgestraft door de afdeling Handhaving van het social media specialisten front). Ik ben geen uitzondering. Ik hou van Pinterest. Zakelijk, maar ook absoluut voor mijn hobby's. In dit stuk meer over de inburgering van Pinterest, sociale gevolgen, nachtelijk pinnen, infographics en...praktische tips voor zakelijk gebruik van Pinterest.

 

Ingeburgerd
Twee jaar geleden kon ik Pinterest nog aan mijn wat minder social media minded vriendinnen laten zien als 'iets dat zij óók leuk zouden kunnen vinden'. Inmiddels is het zo dat ik op verjaardagen opmerkingen krijg over het aantal pins per board, en dat zij op me voor lopen. En weet je? Dat vind ik ontzettend geinig. Het laat zien dat Pinterest als platform volwassen is. Of in ieder geval ingeburgerd. Mainstream. Waar we een paar jaar geleden door Facebook al volledig op de hoogte waren van elkaars wel en wee voordat we elkaar na maanden weer in real life terugzagen, belanden we in het volgende stadium. Conversaties over pinboards over craften, en dan vervolgens samen aan de slag gaan. Met echte koffie erbij. Mensen die spontaan blij worden van je stempels en dat ook willen leren. Samen. In real life. Lachen!

 

Pinverslaving
De woorden 'Pinterest' en 'verslaving' worden steeds vaker in zinnen gebruikt. En op zich is dat best begrijpelijk. Ik heb even nagedacht over waardoor dat kan komen (buiten voor de hand liggende zaken als 'plaatjes kijken is leuk' en 'inspiratie opdoen voor je droomhuis'). Er zijn ongetwijfeld meer redenen te noemen, maar ik kom in eerste instantie op deze:
  • Instant gratification
    Je wordt direct getrakteerd op verrukkelijk ogende zoekresultaten als je zoekt op onderwerpen van jouw interesse. Grabbelton, altijd prijs.
  • Afleiding van je dagelijkse besognes
    Eigenlijk is dat wat andere verslavingen ook doen: ze halen je even uit de wereld waar je de rest van de dag in rondloopt. De wereld van volle wasmanden, volle mailboxen, krijsende katten danwel kinderen en meubilair waar je eigenlijk vorig jaar al iets aan had willen doen. 
  • Tijdbesparing
    Je kúnt natuurlijk dagenlang navelstaren over wat voor soort traktatie je kunt maken voor de verjaardag van je zoontje. Je kunt ook slim zoeken op Pinterest, iets gemakkelijks uitzoeken en dat namaken. Voor de zakelijk geëngageerden onder ons: als je inspiratie wilt opdoen voor een illustratiestijl voor je nieuwe boek, dan scroll je door Pinterest. Je vindt er ook sneller goede freelancers door.
  • Freelancers vinden
    Handig. Met name als je mensen zoekt die openstaan voor online samenwerken. Ook ideaal als je een magazine maakt dat grotendeels van aantrekkelijk beeld afhankelijk is, zoals bijvoorbeeld Flow (wie op deze link klikt, wordt intens gelukkig). Menig illustrator van Flow publiceert ook werk op Pinterest. Zo helpen media en freelancers elkaar. 
  • Smakelijke grafische vormgeving
    Pinterest gaat 100% over beeld, voor wat grafische vormgeving betreft. Functionele knoppen verschijnen pas als je over een plaatje veegt met je muis. Pure plaatjes. De typografie is 'gezellig'.
  • Vluchten van Twitter en Facebook...soms
    Soms kun je eventjes genoeg hebben van alle snedige, snelle en soms snibbige opmerkingen van mensen op Twitter en Facebook. Dan is een plaatje toch 'liever', onpartijdiger en meer relaxed om naar te kijken.
  • Het prikkelt de 'dat kan ik ook!'-gedachte
    En dat helpt ons in productiviteit. Althans, als we daadwerkelijk in actie komen. 'Maar ja, eerst even dat andere bord bekijken.....' #verslaving
  • De gerelateerde borden die Pinterest aanraadt zijn altijd raak
    Ja, dat is geniepig hè. Je pint iets, en dan zie je de melding 'Truus pint óók dit soort dingen'. En dan wil je natuurlijk zien wat voor moois Truus heeft. Tja. We zijn allemaal net mensen.
  • Verzamelwoede en de uitrekbaarheid van de omvang van je huis
    (kom ik zometeen op terug)
  • Alvast je ideale zelfbeeld laten zien...
    ...terwijl je in je 'echte' leven nog nét even niet zover bent. ;-)
  • Antidepressivum
    Toch maar die quotes lezen. Op de momenten dat je je eigenlijk helemaal niet zo lekker in je vel voelt en alle ik-ben-zo-gelukkig-tweets en Facebook posts niet meer aan kunt zien. Overigens niet aan te raden als je alle Zen-feel-good-goeroes niet kunt relativeren. Dit liggen namelijk stiekem in hun echte leven ook wel eens huilend op de badkamervloer of maken flamboyant ruzie met hun partner. Tenzij ze single zijn, dan staren ze ook wel eens naar hun kat, jaloers op hun relaxte leventje.
Verzamelwoede en de uitrekbaarheid van je huis
Ik craft veel, buiten werktijden om. Ik snijd stempels uit gummen, maak kaarten en andere dingen. Voor de lol. Om dat allemaal te kunnen doen, heb ik een kast waar veel craftspullen in staan. Gutsen, gummen, papier, inkt. Dat soort dingen. Op een gegeven moment word je handig met het creëren van extra ruimte in je kast. Zelfs mijn kachelloze schouw moest eraan geloven. De kast op Pinterest heeft geen bodem. Het is een bodemloze put van moois dat je kunt verzamelen. Zonder enige reserve. A perpetual walk-in closet. En ook over het 'organizen' van al die craftruimtes in al die huizen wordt gepind. Eigenlijk is 't een Walhalla voor iedere visueel ingestelde geest met een kleiner huis dan dat van, zeg, onze koningin. Is dit nu een pleidooi om zoveel mogelijk te gaan verzamelen? Nee. Wel is het een signaal dat dagelijkse hobby's volledig zijn geïntegreerd met online platforms en sociale beleving.  

 

 

Sociaal
Ook geeft het een extra laag aan vriendschappen. Als je van iemand weet dat ze af en toe 's nachts wakker ligt (en jij toevallig ook), dan merk je dat als je 's nachts even blije plaatjes gaat scrollen (leuker dan nachtmerries, hè), je ook ziet dat die ene vriendin net vijftien minuten eerder een plaatje heeft gerepind. Je stuurt een plaatje naar haar. En zo weet je beiden dat je wakker ligt. Je houdt elkaar ongemerkt toch in de gaten. Indirecter dan Whatsapp, maar toch een aardige geste. Dat heeft een functie en het draagt bij aan het vriendschapsgevoel. Lig jij nooit wakker? Yeah, right. 

En dan heb ik het nog niet eens over die bril-jan-te bruiloft gehad, waarbij de bruidegom op het 'Wedding'-pinboard van zijn verloofde had gekeken, en vervolgens alle pins daadwerkelijk had geregeld voor hun bruiloft. Echt geweldig! Bekijk deze video, je weet niet wat je ziet (tenzij je 'm een paar maanden geleden al had gezien. Maar dan nog. Dit is toch feel good op z'n best). Ge-ni-aal. Social meets in real life.
 

Infographics 
over Pinterest
Er staan duizenden (misschien wel meer) infographics over Pinterest op Pinterest.  Een onvervalst Droste-effect. Misschien staan er wel meer infograpics over Pinterest dan pins over katten. En dat zegt wat. Infographics zijn eye candy. Het ligt ook zo voor de hand. Mensen zien ze graag en ze zien er lekker uit. Glossy en fruitig. Snoepig. En informatie die erin staat wordt vaak eerder geloofd. Soms onterecht, trouwens. Maar goed. Geen handiger platform dan Pinterest om infographics op een visueel platform te delen. Maar of je je er nu nog mee onderscheidt...ik betwijfel het. Tenzij je écht originele content hebt. Een goed verhaal. Een advies. Iets handigs, dat andermans leven gemakkelijker maakt. Overigens geldt dat zo ongeveer alles wat je zakelijk wilt aanbieden online. Je moet iets voor iemand oplossen. Want je kunt wel een geinige app hebben gemaakt, maar als niemand 'm leuk vindt of nodig heeft, is het wel snel apperdepap opperdepop met de (p)interesse. En voor gebruik van Pinterest geldt dat trouwens ook: als je je niet onderscheidt of iets biedt waar je anderen mee blij maakt, dan houdt 't op. Ik schreef al eerder een artikel over dat het gemiddelde Pinterest-gebruik echt wel 'n stuk creatiever kan. Want anders zou je eigenlijk genoeg hebben aan je eigen mooie kurken prikbordje op je keukenmuur. Niks mis met kurken prikbordjes op muren ook trouwens, kunnen we zelfs ook zien op Pinterest. Haha, en dan is de cirkel weer rond. ;-) Overigens zijn er wel nuttige infographics over Pinterest op Pinterest (het blijft een grappige combinatie in een zin). Ik deel er hier eentje onderaan deze blogpost. En HIER vind je er nog héél véél meer. Deze vind ik in het bijzonder erg grappig. Al is 'ie dan in Comic Sans gezet. Daar staat in normale omstandigheden al snel een lijfstraf op. Want laten we wel wezen...Comic Sans... Maar in dit geval maken we een uitzondering.

 

Waarheen, waarvoor?
Pinterest is bijna net zo snel gegroeid als Twitter in de begintijd. Twitter groeide in één jaar 1400%, Pinterest meer dan 800%. Hoe je het ook wendt of keert: dat is héél veel en héél snel. En dat was nog maar tot begin 2012 en alleen in de VS gemeten. Dus.
Cijfers: ComScore. Bron afbeelding: http://www.pinterest.com/pin/248260998179227931/.

Zoals met ieder online platform zijn er geluiden die eeuwigdurende roem propageren en geluiden dat de site danwel wordt opgekocht door een Google-achtige moloch danwel door gebruiksverzadiging verlaten wordt. Maar stel je toch voor dat Pinterest ineens aan Google+ gekoppeld zou zijn. En dat iedere dwangmatig verslaafde pinner ineens naar Google+ verhuist (waar nu toch best wel echoput-achtige geluiden vandaan komen-omen-omen). Dat zou een gigantische verschuiving geven in het social media landschap waar Facebook momenteel domineert. Voor zolang dat duurt. Het blijft koffiedik kijken.

 

Beeldcuratie en indexatie
Mijn gedachte erbij is dat Pinterest in het bijzonder twee elementen in zich heeft die een lange levensduur mogelijk maken (of dat nu onder eigen vlag is of in opgekochte staat). En dat zijn de elementen beeldcuratie en indexatie.

 

Beeldcuratie vind ik net even prettiger klinken dan de term 'contentmarketing' (al stond ik in 2013 op een fraaie 3e plaats in de MarketingTribune Contentmarketing Top 19 met een zeer persoonlijke ervaring). Bovendien dekt het net even een andere lading. Je verzamelt inhoud en/of beeld dat naar jouw verwachting aansluit bij de wensen en interesse van jouw online social 'ecosysteem'. Beeld dat ook visueel aansluit bij waar jij zelf mee geassocieerd wilt worden (of dat nu zelfgesneden stempels, online strategie of schaatsen is, dat doet er niet zoveel toe). De wens zelf waarde te creëren en tegelijkertijd te vinden bij jouw vrienden, is groot en hardnekkig. Inspiratie is wat de wereld laat draaien, het zorgt dat we zelf ook actief blijven. Dat we blijven creëren. Dat zit in onze natuur. Grote kans dat dat dus online ook een blijvertje is. Dat blijkt ook wel uit de cijfers.

 

Daar komt bij dat de indexatie (en vindbaarheid in zoekmachines) van Pinterest-beelden (en de links die aan de beelden zijn verbonden) enorm hoog is. Dat maakt het superaantrekkelijk om er zakelijk gebruik van te maken. Dat gebeurt dus ook steeds meer. Het mooie aan deze fase vind ik dat bedrijven en individuen echt op zoek zijn naar dé voor hen juiste manier om er gebruik van te maken. Niet keiharde reclames spammen op Pinterest (blegh!), niet alleen maar repinnen (maar toch wel een beetje vor de sociale cohesie en het gemeenschapsgevoel), maar echt een manier vinden die past bij je bedrijf, je eigen mores, je interesses. En je niet als een dolle laten leiden door wat die week toevallig 'trending' is. Een lange adem lijkt mij 'the way to go'.

 

Krokante tips!
Allemaal leuk en aardig, dat sociale duiden van Pinterest, maar wellicht wil je toch wat handige krokante tips waar je mee aan de slag kan. Ik ben de rotste niet (hoewel daarover vast de meningen verdeeld zijn, je kunt niet iedereen happy maken), dus bij deze vijf tips waar je iets mee kunt. Hoeft niet, mag wel. Wat jij wil. :-)

 
  1. Bepaal wat je wilt bereiken
    Je kunt bijvoorbeeld...
    - beelden delen die de traffic naar je website opkrikken (koppelen aan waardevolle content);
    - je naamsbekendheid vergroten en branding bestendigen;
    - toch wat meer richting sales bewegen met prikkelende beelden (met links naar producten...maar word vooral geen reclamekanon).
  2. Zet gevarieerde media in
    Je kunt foto's, illustraties, video, podcasts, achter de schermen-beelden, webinarbeelden en onderdelen van presentaties delen. Dat geeft een gevarieerd beeld en maakt het aantrekkelijk om je pins te bekijken, volgen of te repinnen. Zo kom je vaker langs in de Pinterest timelines van je social vriendjes.
  3. Zet in op je expertise
    - Voorzie je pins van trefwoorden waarvan jij vindt dat je beelden en inhoud de lading dekken. Niet uit SEO-overwegingen (want veel metatags toevoegen is toch achterhaald en bovendien belachelijk doorzichtig), maar om te tonen waar jij sterk in bent;
    - Gebruik hashtags waarvan je denkt dat mensen ernaar zoeken. En dan niet zoiets generieks als #socialmedia of #craft, hè. Dat kun jij beter. Probeer maar.
  4. Maak een aantrekkelijke mix per pinboard
    - Overweeg een deel van je pins per board inspirerend van karakter te maken (och jee, quotes? Ja, misschien wel. Maar wees voorzichtig met Steve Jobs. Die komt misschien wel vaker voor dan katten). ;-)
    - Een deel van je pins (per board) kan concrete tips en leerzame dingen bevatten (en ja, nuttige weggevertjes kunnen ook);
    - Wees zuinig met beelden over je eigen merk.
  5. Wees pinvriendelijk
     - Zorg dat er een Pavlov-achtige Pinterestknop op je website en blog staat;
    - Tweet je pins (indien nuttig, niet ieder gumstempeltje hè);
    - Embed pins in je website, je blogpost en Facebookbericht.

    En vooruit, nog eentje als bonus:
  6. Gebruik Pinterest eens op een manier die anderen nog niet doen.
    En gebruik je eigen creativiteit. Gluur eens NIET bij de buren. Verzin je eigen feestje. Probeer te voorkomen dat je op een gegeven moment alleen maar plaatjes-voor-de-mooi plaatst. Vorm zonder functie is in the long run gewoon hol, leeg en nietszeggend. Vermakelijk, voor even. Dat wel. Maar houd vorm en functie in balans als je werkelijk iets aan de orde wilt stellen. *Tot zover de online strategie puristenopmerking.* :-)

    Er zijn nog meer handige tips. Maar die geef ik via e-learning aan mijn cursisten @onlinecomm. :-)

Meer leren over online strategie en het gebruik van social media voor je bedrijf? De social e-learning Leergang Online Communicatie & Social Media loopt alweer voor het vierde jaar! De tiende(!) editie start in het voorjaar. Er zijn beperkt plekken (ik schrijf namelijk ook een boek over online strategie, dat kost ook tijd) en ik kijk uit naar een verse, frisse, ambitieuze groep cursisten. En ja, dat is óók sociaal social leren. Samen online. En af en toe offline.
 

Hier nog een uitsmijter voor uw eye candy behoefte:

 

 

#Blogpraat: journalistiek en bloggers

Het is eigenlijk een classic, dit onderwerp: bloggers en traditionele journalisten. Sinds 2010 zit hierover ook een les in mijn social e-learning leergang @onlinecomm. Want hoe ga je ermee om als blogger, dat je door de gevestigde journalistieke orde soms niet voor vol wordt aangezien? En hoe ga je er mee om dat je als journalist op de hielen wordt gezeten door vlotte onafhankelijke, snedige bloggers? Ik schreef een aantal blogposts over dit onderwerp, alweer een tijdje geleden (in 2010: 'Blogs eindelijk serieus genomen als nieuwsbron', en in 2011 'Inderdaad, Twitter is geen old school journalistiek. En wat dan nog?'). En deze week was dit onderwerp, dat toch in de loop van de jaren een nieuwe impuls heeft gekregen, de aanleiding voor goede discussie op Twitter, deze week in #blogpraat (bijna het hele transcript is hier te downloaden (excel)). 

Argumenten
Vaak (niet altijd) klinkt het vanuit het journaille: 'bloggers hebben geen goede redactievoering!', 'bloggers hebben geen journalistiek bewezen kwaliteiten!' en 'wij hebben een expertise!'. Of je met deze argumenten verder komt, valt te bezien. Tegelijkertijd klinkt het vanuit bloggersland: '

Waar gáát het nu eigenlijk over?
Eén van de grootste problemen in deze hele discussie is m.i. dat er nog steeds hardnekkig in 'kampen' wordt gedacht. Wij versus zij. Bloggers, journalisten. Hullie, wullie, zeg maar. Ik denk juist dat zodra je het wij/wij-denken loslaat, je alle vrijheid hebt (krijgt) om na te denken over de werkelijke inhoud van de discussie. Met andere woorden: als je in kampen blijft denken, beperk je jezelf in het denken in mogelijkheden en het verbeteren van kwaliteit. Dan kom je dus niet verder dan 'ja maar bloggers hebben best wel kwaliteit, kijk maar naar voorbeeld A, B en C' of 'ja maar journalisten schrijven beter en onderzoeken beter, kijk maar naar voorbeeld A, B en C'. Ik denk dan: #boeien.

Maar hoe dan wel?
Wanneer je uit willekeurig welke van de kampen stapt en het over de inhoud gaat hebben, prikkel je jezelf om op ieder gebied beter te presteren. Durf je over eigen grenzen te kijken en buiten je comfortzone te gaan. En ontdek je (als je 't goed doet) dat je er alleen maar iets bij te winnen hebt. In de praktijk kunnen professionals concrete stappen zetten.

Een schrijvende professional met ervaring in bloggen...

  • prikkelt zichzelf verder te gaan in het onderzoeken van achtergrondinformatie en het controleren van feiten;
  • kijkt welke onderdelen van het eigen werk verbeterd kunnen worden, en laat zich inspireren door 'andere' professionals die online actief zijn';
  • [vult u hier vooral zelf mooie suggesties in]

Een schrijvende professional met ervaring in traditioneel publiceren...

  • prikkelt zichzelf verder te gaan in het scherpstellen van een discussie met gebruik van het sociale netwerk en vox populi;
  • kijkt hoe de eigen stukken verbeterd (ja) kunnen worden met opname van percepties van 'andere' professionals die online actief zijn;
  • [vult u hier vooral zelf mooie suggesties in]

En los van de professionals - maar puur de thematiek beschouwend - zouden de verschillende inhoudelijke perspectieven van thema's belicht kunnen worden. En criteria ontwikkelen, los van 'de kampen' maar meer vanuit de inhoud. Beter schrijven, met minder taalfouten. Bijvoorbeeld. Bij sommige bloggers is 'stam+t' nog een issue. Dat is jammer; het maakt hun epistels voor betere spellers irritant en minder geloofwaardig om te lezen (terwijl de inhoud best goed kan zijn). En andersom kan (soms) de input van een journalist wat weinig edgy zijn. Niet dat alle inhoudelijke stukken edgy hoeven te zijn. Maar soms is dat er wel voor nodig om een discussie aan te zwengelen.

Dus iets meer:

'Wat heeft het onderwerp nodig om kritisch, fair en inspirerend belicht te worden en hoe kunnen we dat voor elkaar krijgen'

....en wat minder:

'Wie is het best in het schrijven over dit onderwerp en hoe kunnen we onze positie het best beschermen'.

Eigenlijk is 't het mooist (nou ja, dat denk ik dan hè) als 'we' meer denken in 'hoe willen we dat mediacoverage er over vijf jaar uitziet, en hoe kunnen we daar nu al naar handelen?'. Overigens zijn er al best veel bloggers die (denk ik) geen wenkbrauw zullen optillen als ze bekritiseerd worden door een journalist. En andersom geldt hetzelfde. Ik denk dat dat prima is. Omdat het helemaal niet interessant is om 'het andere kamp' te bekritiseren. Feit is: social media zijn er en blijven. Blogs blijven. Media blijven. Maar evolueren wel door. Of worden opgeheven doordat ze niet meer van deze tijd (of van morgen) zijn. It's the way of the world. Blijf jezelf doorontwikkelen en kritisch je eigen prestaties beschouwen, óók als dat zou betekenen dat jouw plek in de gevestigde mediawereld niet meer relevant zou zijn. Daar ben je dan zelf namelijk óók bij. Geldt hetzelfde voor boekverkopers trouwens. Doorontwikkelen. Jezelf opnieuw uitvinden. Want anders vallen ook Goliath-achtige media om. It happens.

Ik schreef daar tijdens #blogpraat al enkele tweets over. Dat leverde een fijne discussie op. We waren zelfs even trending (topic en personen). Niet dat het daar om gaat. Maar het is wel fijn dat de discussie daadwerkelijk gelezen werd/wordt en daardoor zaadjes plant voor verdere ontwikkeling.

We hebben - met z'n allen - een iets dikker teflon-laagje nodig. En de bereidheid om jezelf op bepaalde aspecten van je werk verder op te leiden. Waarom ook niet? Als het goed is leer je iedere dag iets nieuws. Als je alleen publiceert om aan te tonen dat je gelijk hebt (whatever that means), dan ontneem je jezelf de mogelijkheid beter te worden dan je was. En als je spelfouten maakt, dan kun je daar iets aan doen. En als je droogjes schrijft of 'nog steeds geen trending topic' wordt, dan kun je je daar ook verder in laten onderwijzen. Doorgroeien. Beter worden. Ten bate van het vak, jouw vak, ons vak.

Deal?

Er werden trouwens veel meer kwesties besproken tijdens het #blogpraat-uurtje hoor! Download daarvoor het eerder genoemde .xls-bestandje (hihi, Excel), dan kun je er zelf doorheen snuffelen. Of je wroet zelf door de #blogpraat search results. :-]

P.S.: Bedankt weer voor het faciliteren van #blogpraat, @Elja1op1! :-)