Zo zeg, dat was een enorme commotie deze week. BUMA/Stemra was voornemens geld te vragen voor alle embedded muziek die particulieren en bedrijven op hun weblogs en sites hadden geplaatst en wilden plaatsen. Maar liefst 130 euro per 6 gepubliceerde filmpjes moest dit gaan kosten. Ook voor 12-jarige Hyvertjes. Dat zijn toch heel wat bezorgde krantjes in de wijk en voor mama gewassen auto's. Voor iemand die dagelijks één YouTubefilmpje zou publiceren zou dit jaarlijks op een bedrag van 7.908 euro komen. Óók voor een filmpje met een oma die Michael Jackson op haar radiootje aan heeft staan. Ik schrok me een aap toen ik het hoorde. Verbazing en ongeloof maakten zich van me meester toen ik het hoorde. We hebben het in de Tech45 podcast ook uitgebreid besproken. Waarom gebeurde dit eigenlijk?

LEES VERDER >>


In deze tijd van nieuwe spelregels in handel en een nieuwe perceptie van businessmodellen is het bijna ongelooflijk dat BUMA/Stemra deze stap waagde te zetten (en dit is geen compliment). De enige verklaring die ik kan verzinnen, is dat dit een symptoom is van de weerstand tegen acceptatie van het feit dat de marktbenadering fundamenteel aan het verschuiven is. En dat bestaande businessmodellen aan herziening toe zijn - omdat veel informatie gewoon online gratis te verkrijgen is. Dit noopt tot het opnieuw bezien van eigen producten en diensten. De actie van BUMA/Stemra kwam op mij over als een laatste stuip in het vasthouden aan oude zakelijke regels. Beetje sneu ook wel voor ze. Mensen houden immers doorgaans niet van grote veranderingen. Bedrijven die acteren in een 'old school' economie ook niet, zo blijkt.

Op internet brandde een hevige discussie los over het plan van BUMA/Stemra. Op Twitter was het een drukte van jewelste. Op YouTube is zelfs een heel creatief (maar wel zeer 'edgy') filmpje in elkaar gezet, waar ik hartelijk om heb moeten lachen (waarschuwing: hij is écht op het randje!). En niet voor dovemansoren: Kamerleden werden (m.i. terecht) bestookt met sms'jes van o.a. mediaprofessionals en journalisten. Een dag later kwam het (deels) verlossende woord eruit: BUMA/Stemra trok het plan in. Maar: alléén voor particulieren. Een ieder die zakelijk op internet actief is moet, als het aan de muziekpolitie ligt, alsnog de portemonnee trekken.

Het instituut heeft te kennen gegeven gebruik te maken van zg. crawlers, dit zijn programmaatjes die automatisch alle blogs en sites afsnuffelen tot ze embedded media tegenkomen. De eigenaar kan dan een al dan niet gepeperde rekening verwachten. Het wachten is op een service die voor jou dat crawlen alvast doet, met de optie de clip al dan niet te verwijderen. Lijkt mij een zinnig initiatief voor veel muziek- en concertblogs. Maar eerlijk gezegd hoop ik dat het niet nodig zal zijn. Hoop dat het laatste woord er nog niet over gesproken is.

Is dit dan het moment dat we met z´n allen triangels en tamboerijns kopen en zelf muziek in elkaar gaan flansen? Voor de niet-muzikalen onder ons (en die tóch graag een riedeltje onder je filmpje of podcast willen) is het handig om de website Music Alley te bezoeken, een initiatief (uit 2005!) van Adam Curry. Je kunt er zoeken naar muziek die je gratis of tegen een kleine vergoeding kunt gebruiken voor je podcast of vodcast. Aardige site, want je kunt er ook je eigen muziek uploaden en wereldberoemd op internet worden. :-)

Voor de zekerheid ga ik mijn blogs even checken op YouTube-clips. Better podsafe than sorry.

>> PODSAFE volgens Wikipedia

>> Vind muziek op Music Alley