Ik sta op station Leiden te wachten op de trein naar huis.
"De intercity naar Den Haag Hollands Spoor, Rotterdam en Vlissingen van achttien uur vier komt over ongeveer tien minuten binnen op spoor acht."
De man naast me vloekt luid, met veel g's, rollende r'en en consumptie. Omdat ik geleerd heb uit de buurt te blijven van 'toxic people' besluit ik direct het boemeltje van spoor negen te nemen. Die doet er niet alleen langer over, de boemel stopt ook nog eens op ieder tussengelegen station. Toch zijn de voordelen legio. Zo is de coupé nagenoeg leeg, zijn er comfortabele pluche stoelen en waart er geen tochtige perronwind. Bovendien is de trein vooralsnog vloek- en tiervrij. Ik kies een stoel met uitzicht en ga er eens relaxed voor zitten.
"Station De Vink."
De deuren openen niet eens, er staat niemand te wachten op het perron. Ik tel mijn zegeningen, zak nog even lekker onderuit in het pluche en pak de interviewtape van het gesprek eerder op de dag er bij. Nog even iets uitwerken.
"Station Voorschoten."
De vertraagde intercity is ons nog steeds niet voorbij gezoefd. Boemeltjes zijn niet zo snel als intercity's, maar ze rijden wél. In een tempo dat vandaag bij mij past.
"Station Mariahoeve."
Mijn gedachten dwalen nog even af naar de vloekende man op spoor acht. Waarschijnlijk staat hij er nog steeds. Arme reisgenoten. Rustig boemel ik naar huis.