Simpel starten

Simpel starten

Werken vanuit de kantlijn, zonder franje. Het is verfrissend en het maakt dat je snel veel bereikt. Stappen kunt zetten die je anders meer tijd en moeite zouden kosten. Sinds enige tijd werk met minder moeite en zet ik grotere stappen. Ik gebruik mijn tijd alleen voor alles wat ik enorm van waarde vind. Dit gun ik iedereen.

TEDx style business event

TEDx style business event

TEDx conferenties zijn vrijwel altijd boeiend, entertaining en inspirerend, en vaak hebben ze voor lange tijd impact op je. Door wat je hebt geleerd. Door informatie die je heeft verrast. Doordat iemand je intellectueel, creatief of mentaal heeft uitgedaagd. Je kunt als organisatie zelf ook een conferentie organiseren die iedereen raakt.

Vrijuit spreken

Vrijuit spreken

Eén van de aanwezigen bij het event voor Internationale Vrouwendag vertelde me na afloop van mijn presentatie: "Je laadt vast op van spreken omdat het je bevestiging van buitenaf geeft." Dat geldt voor mij juist níet: het is precies andersom. Ik kan me uiten op een manier die bij me past. De vrijheid die ik daar bij voel, komt van binnenuit, niet van buitenaf. Dat maakt dat het me gemakkelijk af gaat. Dat kan ook voor jou gelden.

Gelijkwaardig

Gelijkwaardig

Op 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Op die dag verzorg ik als spreker een thema-avond over gelijkwaardigheid in werk en leven. Dit doe ik in opdracht van en in samenwerking met vrouwennetwerk Dea Dia Delft. Ik zou het die avond kunnen hebben over gelijke salarissen voor vrouwen en mannen. Over het glazen plafond en vrouwen op topposities. Over waarom we het in hemelsnaam nog steeds moeten hebben over het bereiken van gelijkwaardigheid omdat dit nog steeds geen feit is. Dat zou ik allemaal kunnen doen. Maar ik weet dat ik deze kwesties niet in één avond kan oplossen. En al helemaal niet in mijn eentje. Ik zie mijn missie elders liggen.

Minder op de barricaden in de rol van contragewicht, maar meer in een rol van aanjager van je intrinsieke vermogens om gelijkwaardigheid te bereiken in je werk en in je leven. Inhoudelijk en praktisch. En in die rol kan ik wél iets waardevols bieden dat je in één avond verder helpt. Voor de korte en langere termijn. Of je nu CEO bent, eenpitter bent of in de bijstand zit.

Perspectief

Gelijkwaardigheid kun je benaderen vanuit 'ik ten opzichte van de ander'. Maar wat zou er gebeuren als je je perspectief verschuift? Zijn sommige verschillen dan nog wel relevant? Kun je door een andere positie in te nemen ook echt je praktische situatie in je leven veranderen, ook aan de buitenkant? Ik geloof van wel. Heb ervaren van wel. Ik weet het zeker. Hoe dit werkt, ga ik met je delen. De principes die ik met je ga delen heb ik me in de afgelopen pakweg 30 jaar eigen gemaakt. Soms ging het vanzelf, soms met vreselijke intrinsieke frictie. Soms vergat ik de principes en liet ik me klem zetten, en zette mezelf daardoor klem. Maar altijd was daar weer dat ontwaken. Van innerlijke kracht. Die kracht die je zelf kunt aanboren en die je leven verandert, van binnen en van buiten. Want die buitenkant...is vaak waar de angel zit. Functies. Salarissen. Maatschappelijke positie.

Gelijkwaardigheid bereiken aan de buitenkant...van binnenuit.

Ik ga op 8 maart niet definitief afrekenen met the old boys network. Niet met male chauvinist pigs (al zijn het nagels aan mijn doodskist, ik zweer het je). Niet met salarisverschillen tussen mannen en vrouwen. Niet met het glazen plafond. Wel bied ik je een oersterke mogelijkheid om definitief je middelv- eh, een lange neus te maken naar wat deze misstanden voor jouw persoonlijke situatie zou betekenen. Dit wordt geen huilie-huilie avond vol onrecht-vergelijkende verhalen. Verwacht dat hier en daar heilige huisjes een schop krijgen.

Kom je ook? 8 maart, Prinsenkwartier in Delft, van 19:30 tot 22:30 uur.

Minder brandstapels, meer lol in social media

Minder brandstapels, meer lol in social media

Vero is een app die sinds 2015 in de AppStore rondzwerft. Vero werkt zonder algoritmen en wil zich mede hiermee onderscheiden van de creepiness van de overmacht van Instagram (en dus Facebook). Maar een zachte landing krijgt Vero niet in de online communicatie scene. Want dat gaat zomaar niet. My two cents.

leio-mclaren-300905-unsplash - Copy.jpg

Wie wat ziet, bepaal jij niet

Instagram en Facebook bepalen (eigenlijk moet ik 'bepaalt' zeggen, want Facebook is eigenaar van beide platforms) grotendeels wat jij op je timeline ziet, wiens berichten jou mogen bereiken en dus ook wat jouw gebruikerservaring is in jouw sociale kring. Facebook dicteert in zekere zin wie jij als je vrienden ervaart. Niet in eerste instantie, maar als je op de timeline - om welke reden dan ook - berichten en insta's van Fatima, Henk en Marjolein het vaakst ziet, mis je de berichten van Kate, Maaike en Jeroen. Omdat Facebook die minder, of helemaal niet, weergeeft. Terwijl zij wel tot je vriendenkring behoren. Je mag zelf in de marge voorkeuren aangeven. Bijvoorbeeld wie jouw berichten mag zien en wie niet. En wiens berichten je liever niet meer wilt zien, zonder de vriendschap te verbreken. Dat soort dingen. Die laatstgenoemde functies zitten ook in Vero; je kunt aangeven wie van je contacten een Acquaintance, een Friend of een Close Friend is. Op zich niets nieuws. Daarbij is Vero vooralsnog advertentievrij. Ook best fijn. En tegelijkertijd kan dat ook juist een van de bezwaren zijn. Wait, what?

Fijn advertentievrij, yay...oh wacht, ik wil verkopen

Adverteren op Instagram (en dus Facebook, want die is de eigenaar en je kunt cross-advertisen) is ronduit booming. Ondernemingen en eenpitters kunnen eindelijk zo vrij als een vogel verdienen aan internet, waar ze ook zijn. Een advertentievrij netwerk is evenzeer welkom. Want puur communiceren vanuit menselijkheid is toch heel fijn. Maar deze twee zaken kunnen niet samengaan. Per definitie uitgesloten. Adverteren doe je om te verkopen, en dit lukt beter bij de gratie van een groot netwerk, kwantiteit in contacten en vooral in potentieel relevant bereik. Als je gezellig persoonlijk communiceert op een niet-commercieel netwerk, is dat alleen maar mooi. Maar je verkoopt er niets. Dat is nog steeds geen probleem als je niets wilt verkopen. Maar als je én én wilt, wel.

En persoonlijk verbinden!

Persoonlijk communiceren doe je om te verbinden. Hiervoor heb je niet een groot netwerk nodig, hier gaat het met name om kwaliteit in menselijke waarden. Je kunt ook persoonlijk communiceren op een commercieel netwerk, dit gebeurt ook iedere dag op Facebook. Dit gebeurt iedere dag. Feit is alleen dat je de openhartige verhalen van je Facebookvrienden vaak niet ziet door dat algoritme. Ik zie bijvoorbeeld wél de persoonlijke verhalen van Ellemijn, Noor en Sabine. Maar ik kom die van Ferdinand, Kim en Mieke weer veel minder vaak tegen. En dat vind ik jammer. Dat is soms zelfs uitgesproken pijnlijk.

De tech-elite en de brandstapel

Het is eigenlijk altijd hetzelfde liedje als er een nieuw platform op het netvlies komt. Er is altijd het groepje tech-elite dat zich laatdunkend uit over de toch-best-wel-falende nieuwkomer die zich nog moet bewijzen om eventueel toch in de gratie van de elite te mogen komen.  "Vero had al meer dan twee jaar om de zaak op de rit te krijgen." "De app is glitchy, blijft vaak hangen. Dan haak ik af." "Vero won’t be the new Instagram because Vero sucks." Of nog voortvarender: "How to delete your Vero account". Hup, op de brandstapel met de newbie!

Het wordt overigens dringen op die brandstapel. Want er zijn ook mensen die 'nog steeds' op Vero zitten. Kan natuurlijk niet. De late adopters van het tech-proletariaat weten duidelijk niet wat goed voor hen is. De zieners van het interwebs weten wel wat goed voor hen is.

En dat is hoe innovatie in te vroeg stadium sterft...

De combinatie van tolerantie met stevige opinie wringt soms. Het is ook spannend om iets te promoten, openhartig uit te proberen voor de lol, en dat het dan niet goed uitpakt. Maar waarom zou dat slecht zijn? Ik denk juist dat experiment en doorontwikkeling, of juist het uiteindelijk loslaten van een idee door stappen in je ontwikkeling en in de idee-ontwikkeling juist inherent zijn aan innovatie. En creativiteit. En plezier. In mijn beleving is daar minder ruimte voor harde oordelen en afkraken. Maar vaak is juist de gedachte van 'voortschrijdend inzicht' al een brug te ver voor het onzekere deel van de elite (ze zijn niet allemaal zo hoor, maar je komt het wel hier en daar tegen). Want voortschrijdend inzicht zou iets zijn voor de late adopters, niet voor de pioniers. En pioniers zijn visionairs, voorspellen altijd en 'gaan af' als ze het niet niet bij het goede eind hadden...dus dan liever afkraken voor het gevaar om de hoek gluurt. Long story short: het zelfbeeld zit in de weg. Ego.

In mijn perceptie zijn pioniers mensen die ondanks welke risico's dan ook geloven in het in gang zetten van innovatie door experiment, plezier, creatie en doorontwikkeling, falen, zelfspot en herpakken. En dan alles nog een keer. In willekeurige volgorde. Wel met visie, maar de praktische uitkomt wijst zich nog wel uit. En te snel oordelen...zit dat hele proces gewoon akelig in de weg.

Degenen die initiatieven snel afkraken staan vaak zelf niet echt open voor feedback.

Zijn bang zelf te falen.

Vinden het gemakkelijker zelf te oordelen op basis van verworven positie.

In plaats zelf iets te maken, met alle risico's van kritiek van dien.

...tenzij je er zelf, heel moedig, anders in wilt staan.

"Kijk nou, een nieuw platform. Zouden er features in zitten die andere platforms kunnen gebruiken?"

"Hee wat leuk, een nutteloze functie, maar ZO entertaining. I like it."

"Jemig wat een mooie grafische interface. Blije ontwerpers, blije gebruikers."

"Beetje suf dat ik mijn username niet kan hanteren maar mijn volledige naam moet gebruiken. Maar hey, dan doe ik dat toch. Wie weet levert het me iets op dat ik nu nog niet weet."

"Misschien blijf ik maar een week, maar wie weet ontmoet ik gave slimme mensen die ook durven nat te gaan."

"Ik stuur ze een tip van mijn nerd-buurman, die weet die bug wel te repareren denk ik, wie weet kunnen ze gaan samenwerken."

"Wat was Ello een leuke side gig. Heb er leuke mensen door ontmoet, klus door gevonden en weer handige code trucjes geleerd."

Bijvoorbeeld.

Ik maak nog steeds gebruik van Facebook. En van Instagram. En van Vero (ook pas net). En van vele platforms meer. Ik gebruik platforms al naar gelang mijn eigen communicatiebehoefte, zowel zakelijk als privé. Wat trending is, interesseert mij eigenlijk maar beperkt. Iedereen heeft een eigen smaak. Eigen voorkeuren. En zo hoort het ook.

Minder brandstapels, meer lol. Minder schoolpleincommunicatie, meer apenkooien.

"Wie is toch die man"

"Wie is toch die man"

Als spreker wil je 'liever niet' dat het je overkomt. Je mag een evenement presenteren, het komt op televisie, en heel Twitter valt over je heen. Men kent je naam niet, maar het oordeel is unaniem: de kwaliteit van jouw presentatie laat, zeg maar, te wensen over.

Twitterguillotine

Enkele reacties op Twitter over de huldiging van de Olympiërs in Amsterdam: "Wie doet deze aankondigingen, mijn hemel lijkt wel een kermis, of de markt...#huldiging", "Deze man maakt Gaston's GGGGOEDENAVOND klinken als mooie muziek #hetkanduserger #huldiging", "Kunnen die helden van #TeamNL aub gehoorbescherming krijgen tegen dat hysterische geblaat? #huldiging", "En die presentator... Had daar @marktuitert of @HumbertoTan neergezet, want dit ging nergens over. #huldiging""Ik sluit mij volledig aan bij al degenen die zich terecht irriteren aan die walgelijk schreeuwende 'presentator'. Graag een tiental medailles in zijn mond schuiven. Blamage voor TeamNL...#huldiging". Misschien nog wel de meest prangende en terechte: "Wanneer een speaker zichzelf belangrijker vindt dan de sporters die hij moet huldigen #teamNL #huldiging". Honderden van dit soort reacties.

Yes, really.

Yes, really.

Social media zijn al jaren gemeengoed en een voldongen feit. Helemaal prima. Normaliter geef ik deze meningen geen extra podium. Want heel Twitter heeft altijd overal een mening over, en bij voorkeur een onverbloemde. Hoort erbij. Tjop-tjop. Toch benoem ik het bij deze: presenteren is wel degelijk een vak. En je kunt het wel degelijk ongelooflijk versjteren. En daar moet je iets mee. Als presentator en als organisator. Officieel hoef ik hier niets mee. Want ik was in geen enkel opzicht betrokken bij het evenement. Behalve dan dat ik, net als vele anderen, met kromme tenen keek naar de presentatie en naar hoe sporters hieraan overgeleverd waren. Yikes.

Wat had dit kunnen voorkomen?

Allereerst: een briefing. Een helder voorgesprek met daarin een lijstje aan overeengekomen wensen en verwachtingen. De presentatie ademde 'feestje van de presentator' uit. Terwijl niemand eigenlijk echt wist wie hij was. En wie hij was, was ook volstrekt irrelevant. Het had geholpen als het iemand was geweest die net zo'n boegbeeld was geweest in de sport als de Olympiërs. Maarten van der Weijden. Inge de Bruijn. Heck, Erica Terpstra. Of professionele aan sport gerelateerde presentatoren als Wilfried de Jong of Humberto Tan. Iemand van het hogere segment. Olympiërs verdienen hun evenknie. En áls het een onbekende presentator was geweest, was het ook prima; dan had diegene als debuut een acte de présence kunnen geven zoals Esmee Visser dat deed. Een gouden performance. Dat was fijn geweest. Had iedereen tof gevonden. Bekendheid is niet de sleutel; wel je intentie om het gezamenlijk doel (Olympiërs eren op een manier die bij hen past) te faciliteren.

Tweede factor die een beter resultaat had kunnen opleveren: minder ego. De beste man had zijn ego bij de voordeur van het Olympisch Stadion moeten achterlaten. Sowieso een standaardregel voor iedere zichzelf en zijn publiek respecterende presentator. It's never about you.

Derde winpunt: geef de sporters een podium en een stem, en babbel zelf niet de boel vol. Zoals ontwerpers zeggen: 'maak gebruik van functioneel wit'. Als presentator weet je: het gaat niet om mij. Het gaat om datgene dat ik in the spotlight mag zetten. Dat kan inhoud zijn, dat kunnen mensen zijn en hun inhoud. Maar niet jijzelf. Iedere goede presentatie gaat nooit over de presentator zelf. Tenzij het verhaal over diegene de inhoud ondersteunt. Maar die was hier irrelevant, aangezien de inhoud was: Olympiërs feestelijk onthalen en HEN tot hun recht laten komen. Aanwezigen nog eens laten stilstaan bij de emotionele momenten die tijdens de Spelen plaatsvonden. Een huldiging is een verlengstuk van de ervaringen van de afgelopen weken. Het was leuk geweest als dat was gelukt.

Als kers op de taart was het fijn geweest als de huldiging gratis was geweest. Kaartje reserveren op internet, laden op je telefoon, meenemen en vieren. Vol stadion, alsjeblieft. De tent was nagenoeg leeg. Lijkt me zo jammer, als sporter. Belachelijk lang in een vliegtuig gezeten, dan zonder tussenstop direct naar zo'n stadion...en dan dit.

Voor nu was het een gemengde ervaring voor het publiek. Deels oprechte blijdschap voor de sporters, deels plaatsvervangende schaamte om de vorm van het evenement, vermaak op de timeline. Wat had jij graag willen zien? En hoe zouden we het de volgende keer moeten doen?

 

 

Momentum Live

Momentum Live

Maandag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, als je de media mag geloven. Om dat te markeren maak ik een Blue Monday Week video livestream serie. Alle live shows neem ik op, en zijn HIER te volgen. Als gezond tegenwicht.

livereel.png

Dag 1 (maandag) ging over motivatie, en over hoe overschat dit fenomeen eigenlijk is. Stel je voor, zou je dit populaire concept misschien in z'n geheel kunnen overslaan om razendsnel te komen tot resultaat? Tuurlijk.

Vanmorgen (dinsdag) stond het thema 'beren op je weg' centraal. Denk aan uitstelgedrag, perfectionisme, verlamming door teveel taken, dat soort issues. En wat je NU kunt doen om het te doorbreken. Zonder pleisters te plakken. Zonder jezelf verkapte complimenten te geven. Maar mét de mogelijkheid om snel momentum te krijgen. Ook als dat even heel oncomfortabel voor je is.

Morgen (woensdag de 17e) gaat de livestream over de angst voor concurrentie. Donderdag staat in het teken van creativiteit en originaliteit in je business. Heb je genoeg creativiteit en innovatievermogen, en waar ligt je grens?

Je kunt deze week de serie livestreams volgen via mijn Facebookprofiel  (aflevering 1 over de overschatting van het fenomeen 'motivatie' / aflevering 2 over het uit de weg ruimen van beren op je weg / aflevering 3 / aflevering 4) of hier op mijn website.

SNEL ANTWOORD

SNEL ANTWOORD

We hebben allemaal zo onze eigen voorkeuren en tweaks voor sneller en efficiënter werken in onze projecten. Takenlijstjes, apps, pomodoro's. Maar wat als 'het project' waar je het meeste moeite mee hebt iets is dat in je persoonlijke leven speelt? Of heftiger...als al die dingen door elkaar lopen en alles elkaar raakt in je dag? Kun je dan je weg door hobbels in je privéleven heen Pomodoroën of to-do-listen? En zou je dat dan moeten willen? Want hoor je dat niet met een goed glas wijn in een hutje op de hei te doen, dat ontrafelen van alles in je leven en werk?

Ik heb het uitgeprobeerd. Omdat ik wilde weten of het kon. Long story short: het kan.

BLOG & LINKEDIN vragenpomodoro.png

Voor mij was 2017 een nogal intens jaar. Er gebeurde van alles, zakelijk en privé. Een paar superleuke dingen, veel stomme dingen. Om alles in mijn bedrijf te kunnen blijven managen, gebruikte ik de vertrouwde Pomodoro-techniek al. Alles doen in sprintjes van 25 minuten. Want dat werkte altijd, al jaren. Altijd resultaat in korte tijd. Voldaan gevoel aan het eind van je dag.

Totdat het niet meer werkte.

Ik kwam erachter dat op momenten dat er teveel gebeurde buiten mijn professionele leven, ik me niet meer goed kon focussen. Ook niet meer op het moment. Ook niet meer op mijn grote doel. Laat staan mijn persoonlijke WHY. Het antwoord leek op sommige momenten verdacht veel op 'WHO CARES'.

Niet handig.

Ik realiseerde me dat ik 'de boel' weer beter moest leren compartimenteren. Brokje project. Brokje klant. Brokje ontspanning. Brokje relatie. Brokje productontwikkeling. Brokje vrijwilligerswerk. Maar eerst was het herzien van de fundering nodig. Wilde ik nog wel helemaal wat ik deed? Had ik mijn producten- en dienstenportefeuille wel genoeg ge-Marie Kondo'd? Leefde en werkte ik eigenlijk nog wel volgens mijn kernkwaliteiten? Of waren er activiteiten in geslopen die niet meer pasten bij wie ik was geworden? Vond ik eigenlijk nog wel wat lol in 'de boel'?

Ik besloot de antwoorden op al deze vragen te gaan onderzoeken. En ik had haast. Want ik voelde me niet goed. Ik bedacht me dat de antwoorden op Grote Vragen ook snel beantwoord kunnen worden, zolang de antwoorden maar keihard eerlijk zijn en werkelijk vanuit jezelf komen, ongefilterd. Ik bedacht me ook dat ik dat in sprintjes van 25 minuten zou kunnen doen. Met mijn Pomodoro. Tring.

Dat wat ik met mijn opdrachtgevers doe, werkte ook voor mij. Antwoorden uit de snelkookpan. Onder zelf opgelegde druk razendsnel naar de kern. Ik kan het, ik deed het. En de antwoorden waren hard. Keihard. Het kostte me een halve dag aan Pomodoro's. Ik wist wat ik wel wilde en wat ik niet wilde. Wat ik zou blijven doen en wat ik nooit meer zou gaan doen. Tring.

De volgende stap was mijn privéleven. Schortte nogal wat aan. Wilde ik anders. En WAT ik dan anders wilde, kwam ik ook snel achter. Of dat al gelukt is? Dat dan weer niet. De snelheid van je levensloop kun je niet afdwingen. En dat wil ik ook niet. Wel weet ik waar mijn grenzen liggen, en heb ze weer leren bewaken. Ik kon er woorden aan geven. Binnen nogmaals een halve dag aan Pomodoro's was me zoveel meer duidelijk. Mijn wereld is overzichtelijker geworden. Het was niet opgelost. Maar wel duidelijk. Tring.

Het enige dat je ervoor nodig hebt is commitment, snoeiharde eerlijkheid tegenover jezelf, en doorzettingsvermogen. En een kookwekker.

Het klinkt misschien ongelooflijk simpel. Koud. Calculatief. Jojanneke die er als een gevoelloze machine antwoorden uit ramt. NIETS is minder waar. Het komt allemaal recht uit mijn hart. Ongefilterd en waar. Ik wilde gewoon VERDER. Ik had dit natuurlijk ook in een hutje op de hei kunnen doen, met een kop warme chocomel, een goede borrel na een boswandeling, met mooie guitige crafty schriftjes. Zonder klok.

Maar ik had haast. En ik had helemaal geen zin in warme chocomel, borrel, boswandeling en guitige schriftjes. Ik had zin in antwoorden. Want ik zat vast.

Het werkte. En het heeft me goed gedaan.

Nu het jaar op z'n eind loopt, is er nog steeds duidelijkheid. Met geluk, helse pijn, the whole nine yards. En dat is goed. Want alles komt recht uit het hart. Het klopt met wie ik ben.

Ik zie uit naar 2018. Gaan mooie dingen gebeuren, als ik mijn antwoorden mag geloven. De uitvoering zal ongetwijfeld met talloze pomodoro's gaan. En soms ook op z'n JBF's.* Vooral dat is niet te onderschatten. Want daagt altijd uit tot creativiteit en het aanpassen aan veranderende omstandigheden. En laat dat nu net mijn kern zijn, in alles wat ik doe.

Wat voor ware antwoorden op Grote Vragen in je leven en/of werk ben jij naar op zoek?


* Jan Boeren Fluitjes. Niet te onderschatten.

 

SCHENKEN

SCHENKEN

Toen ik in 2007 begon met WeesWijzer en besloot het boek 'Zo, nu ben je wees' te schrijven, wist ik dat ik maar 1 dingen wilde met dit project: zoveel mogelijk mensen helpen met bepalen wat zij kunnen doen voor kinderen die zonder één of beide ouders leven. Inmiddels is er gigantisch veel gebeurd. We hebben de overheid bereikt. De media. Een TEDx talk gegeven. Ministeries over de grenzen tot actie aangezet. Ambassadeurs in Ierland gekregen. Engeland. De VS. Veul.

1.png

Dat ik nu mijn focus heb op mijn bedrijf neemt niet weg...dat er nu meer dan 34.000 kinderen de decembermaand in gaan zonder ouders. Weet je hoe dat is? Sint vieren zónder? De kerstboom zien zónder? Oud en nieuw vieren zónder? Ik zal je zeggen: dat is niet volledig vieren. Dat is overleven. Gezelligheid zien bij anderen kan steken. Je gunt het die anderen 'mét' wel. Tuurlijk! Maar die gapende leegte. Man man man. Niet te doen.

Ik zou het zo geweldig vinden als NOG meer mensen hierover weten. Zodat er geen idioot onhandige opmerkingen meer gemaakt worden op school, in de supermarkt, in de huisartsenpraktijk of waar dan ook. JIJ kunt hierbij helpen. Je kunt namens jezelf, deels op mijn kosten, een boek schenken aan een school, een bedrijf, een huisartsenpraktijk (of andere instelling van wie jij vindt dat ze zouden moeten weten wat te doen met weeskinderen in Nederland). Hoe werkt dat? Jij koopt mijn boek met 7,95 korting, dus voor een tientje. Plus verzendkosten. Voor het extra boek, dus het boek dat je wilt schenken, betaal jij niets (behalve de verzendkosten). In dat boek zet ik dan een krabbel én vermeld dat jij de schenker van het boek bent.

Dus 2 voor de prijs van 1.

En een fijn decembergevoel voor jou.

En voor weeskinderen.

En voor de ontvanger van het boek.

WIN/WIN/WIN.

REGEL HET NU.

LEVENSLANG TOEGANG TOT EEN ONLINE TRAINING IS ONZIN.

LEVENSLANG TOEGANG TOT EEN ONLINE TRAINING IS ONZIN.

"Je krijgt levenslang toegang tot deze online training."

Dit lees ik op steeds meer verkooppagina's van online trainingen. Alsof het een extra voordeel voor de koper is dat je de cursus je leven lang tot je beschikking hebt. Want misschien wil je over twintig jaar nog wel eens die ene cursus naslaan. Of misschien wil je over tien jaar die ene online training toch nog maar eens een keer aanbieden. Nee, natuurlijk niet. Zowel voor cursisten als online trainers. Ik ben wel voor levenslang leren. Maar niet voor levenslang dezelfde dingen leren. Want die wist je dan toch al? Ik vind levenslange licenties raar om vijf redenen. Eigenlijk wel meer redenen. Maar om less is more redenen: vijf.

weg met de levenslange online cursuslicentie.png

Vooruitgang betekent dingen achterlaten.

Stel je voor, iemand wil over vijf jaar je cursus nog eens in de diepte naslaan. Op de één of andere manier vind ik dat al meteen als 'levenslang' klinken in de negatieve zin van het woord. Zo van 'je bent er nooit klaar mee'. En het klinkt ook als stagnatie. Want dingen zullen dan wellicht nooit veranderen, of maar een beetje. Dan heb je natuurlijk echt voor de rest van je leven genoeg aan DIE cursus Online Marketing, Spaans, Metselen of Presentatietechnieken. #not

Een training is bedoeld om je in korte tijd verder te helpen. Zodat je de training achter je kunt laten en weer verder kunt gaan. Beter beslagen ten ijs kunt komen in de rest van je werk. Alles wat je geleerd hebt toe te passen. En te ontstijgen aan het niveau dat je voorheen had.

Je stimuleert uitstelgedrag.

Als iemand de cursus over een jaar ook zou kunnen doen, waarom raad je de geïnteresseerde dan niet gewoon aan om de cursus over een jaar te kopen, als het dan nog relevant voor diegene is? Kom er liever achter in een goed gesprek of het een goede match is, je cursus en de geïnteresseerde. Als het goed is, heeft diegene NU een uitdaging die aangepakt moet worden. Of in ieder geval binnen nu en een half jaar. Als het een heel complexe cursus is of universitaire studie, dan kan een periode van 4 jaar nog wel eens handig zijn. Maar levenslang? Doet me denken aan de seventies. 'Eeuwige studenten.' Hebben we nu niet meer. En als je werkt, dan wil je je vlot ontwikkelen.

Uitstelgedrag in je carrière. Ik kan het me eigenlijk niet meer voorstellen in dit tijdperk van instant gratificatie. Men wil snel scoren en oogsten. Waarom dan vijf, twintig jaar, dertig jaar, nee levenslang toegang bieden tot iets dat pakweg een jaar nodig is? En als het over twintig of dertig jaar ook kan, waarom maak je vandaag dan geen heldere keuzes over wat je wel en niet wilt, nu en later? Doe het nu (binnen een dag en een jaar), of doe het niet. Ook als cursusaanbieder roep je notoire uitstellers op je af. Ik denk overigens dat we vrijwel allemaal vatbaar zijn voor uitstelgedrag. Maar om dat nu in je marketing op te nemen als voordeel gaat mij te ver.

Verjaren is niet altijd een feest.

Maar goed, stel je voor. Iemand logt over 5 jaar) in op jouw online leeromgeving, ziet daar je cursus staan, en opent deze (<-- deze zin alleen al zou al voldoende moeten zijn om de absurditeit te bewijzen, want werkelijk niemand zal dit doen). En bekijkt een video die je in je toffe kantoorstudio hebt opgenomen om al-les te vertellen over online strategie. Of over snel klanten vinden via internet ("hoe-oe, in-ter-net, nou zeg hee, spannend hoor", ik hoor het hoongelach nu al vanuit 2022). Of over het maken van online cursussen in WordPress. Klinkt in 2030 toch een beetje als de fax al klonk in 2017.

Dat technische, sales- en internetgerelateerde trainingen inhoudelijk verjaren ligt voor de hand. Economische tendensen en salestechnieken zijn continu aan verandering onderhevig (cold calling, oh nee, landingspagina's, oh nee retargeting, oh nee datamining, etc.). Je zou kunnen zeggen dat cursussen voor algemenere vaardigheden langer bruikbaar zijn. Presentatietechnieken. Metselen. Varen op een binnenvaartschip. Spaans. Omgaan met lastige bazen. Je bevrijden van huiselijk geweld. Dat soort dingen. Maar dan nog. Weet je wat er over vijf jaar gebeurt? Je product verjaart. En dan niet van hieperdepiep. Weet je waarom?

Je cursus ziet er achterlijk uit over 5 jaar.

En dat hoort ook zo. Alles ontwikkelt vlot door, zoals dat altijd gaat. Over vijf jaar ziet je leeromgeving er gruwelijk verjaard uit. Zit je dan. Met je studiokamervideoserie. En je bewegende selfiestick vlogjes. Kán toch niet meer man. En al is het onderwerp dan wellicht tijdloos (Presentatietechnieken, Spaans, Metselen), de vormgeving is dat niet. En cursisten krijgen kramp in hun oogbollen omdat het design er veel te 2017 uitziet. Volstrekt irrelevant. Irritant ook. De inhoud van de cursus ga je dan ook betwijfelen (of dat nu terecht is of niet: het gebeurt). Je kunt natuurlijk de grafische vormgeving en content blijven updaten. Dan ziet het er in ieder geval tof uit. En als de inhoud dan ook nog lekker actueel is: top. Iedere zichzelf respecterende businesscoach bijvoorbeeld zorgt ervoor dat de leeromgeving een toffe opfrisser en kennisupdate krijgt. Maar dan nog...

WILDE JE DIT EIGENLIJK NOG WEL AANBIEDEN?

Je academy is nu natuurlijk helemaal the bomb. En misschien blijft die ook wel een tijdje the bomb. Maar vind JIJ het over een tijdje nog wel leuk om die cursus te geven? Of geef je het omdat je 'm toch al had staan en omdat 'ie nog wel even mee kan? En omdat het zo leuk oogt in je aanbod? Misschien wordt het tijd om verder te kijken. Move on to greener pastures. Heb je in die vijf (of tien) jaar wel andere dingen geleerd die je weer wilt doorgeven aan cursisten. Misschien nog steeds iets met presenteren, businesscoaching, Spaans of metselen. Het beste wat je dan kunt doen is je ego achterlaten en je hart volgen. Kijken wat van waarde is om NU door te geven en hoe je dit op een zo gaaf mogelijke manier kunt overbrengen, In de stijl en de techniek die past bij jou en bij NU. En de rest achterlaten. Streep erdoor. Ouwe dingen uit 2009 terug kijken kan altijd nog in de Way Back Machine. Altijd leuk. Maar nostalgie hoort niet thuis in de categorie doorontwikkelen en innovatie.

Ik bied licenties voor mijn leeromgevingen aan voor 6 tot 12 maanden. Echt meer dan genoeg. En als iemand een opfrisser wil, dan kan dat ook sneller. Zonder een hele online training. Ik doe opfrissers regelmatig via video livestreaming. In een uurtje een aantal vragen beantwoorden zodat men weer vlot door kan met het werk.

Weg met levenslange licenties voor online trainingen. Apenkool.

 

DITCH THE 7 YEAR ITCH

DITCH THE 7 YEAR ITCH

Na 7 jaar online trainingen ontwikkelen, bouwen en faciliteren...smaakt het alleen maar naar meer. Maar wel ánders meer.

Vandaag loggen de eerste cursisten van het nieuwe programma The Creative Achiever Method in. Vind ik hartstikke spannend. De kriebels zijn te vergelijken is met die eerste keer online course publiceren in 2010. Omdat het een nieuw programma is. Omdat het een nét iets ander onderwerp dat de meeste klanten van me gewend zijn. Maar wel iets dat ENORM dicht bij mij staat. Nog dichterbij dan online communicatie en social media, waar mijn bedrijf op gebouwd is. Het is voor mij het meest logische, de meest natuurlijke volgende stap. Innoveren. Dingen maken die er nog niet waren. En anderen leren hoe je dat ook kunt doen, op een eigen manier, met een eigen signatuur. Terwijl het in essentie natuurlijk niet over mij gaat. Het gaat over de cursisten. Professionals die iets in hun mars hebben dat de wereld nog niet heeft gezien. En waar de wereld klaar voor is - of moet worden.

'DINGEN'?

Bijvoorbeeld...denk aan boeken. Of een online course over een onderwerp vanuit jouw eigen perspectief, voor een specifieke doelgroep (of doe-groep, /cc Ron van Gils en Jan-Peter Bogers). Een startup. Een webwinkel voor je nieuwe hondenuitlaatservice. Een TEDx talk die een zaal van de sokken blaast. Het mooiste evenement voor alle 834 leden van je familie (of van je wijk, social media netwerk of alle goede doelen in je stad). Een zelf geregisseerde film die je in je lokale bioscoop laat draaien. Een livestream conference over jouw expertise en aanverwante topics. En dan op een manier die bij JOU past. Niks geen concessies. Niks geen copy-paste.

IN IEDER GEVAL GEEN EENHEIDSWORST

Hoeveel cursussen met een standaard succesformule richting 7 cijfers heb jij vandaag al gezien op één van de social media timelines? Van hoeveel coaches? Die hun 3, 5, 7 of 10 beste trucs met je delen zodat je die kunt kopiëren en 'net zoveel succes kunt halen als zij'?

SUCCESFORMULES KOPIËREN?

Getver. En ik geloof er ook niet in. Ik vind het zelfs een beetje saai. Natuurlijk zijn er altijd basisprincipes die je vooral niet moet overslaan, en ik zou vooral niet het wiel opnieuw uitvinden als dat niet nodig is. Bijvoorbeeld als het gaat om het bouwen van een sales funnel. Of een landingspagina. Of een website. Maar om nu te zeggen 'ik ga wat die-en-die doet nu ook doen op die-en-die manier, en dan krijg ik hetzelfde resultaat' is gewoon ongelooflijk naïef. Een beetje klungelig ook. Want diegene heeft iets ontwikkeld dat bij zijn of haar persoonlijkheid en bedrijfsidentiteit past. Als een comfortabele jas. En dáárom is hij of zij succesvol.

Voorbeeldje. Je ziet een goeroe Facebook Live uitzendingen maken als een malle. En er werk uit slepen. Keiharde omzet (en ja, dat kan). Kun je denken "DAT WIL IK OOK!". Maar je was even vergeten dat je stottert als een bijna leeg bierfust. Je voelt je eigenlijk helemaal niet comfortabel voor een camera (maar ook dáár zijn weer cursussen voor met 3,5,7 of 10 trucs ....vul maar in), en oh ja, je stem klinkt als Nanny Fran Fine met keelontsteking. Dan kun je wel iemands beste trucs gaan opvolgen, maar om dan epische resultaten te verwachten is dan toch wat aan de zorgelijk optimistische kant.

DUS. WAT KUN JE DOEN?

Wél die moeite doen om te ontdekken wat werkelijk wél bij jou past.
Uitproberen wat comfortabel voelt voor jou.
Over je marketing en sales-hangup heen komen.
Apenkooien met je talent.

En je vooral niet blind staren op al die veertigduizend goeroes.
Die onderling ook weer naar elkaar kijken en ECHT niet altijd zo zelfverzekerd zijn als dat ze soms overkomen.

HUILEND OP DE BADKAMERVLOER

Die veertigduizend goeroes liggen ook soms wel bij wijze van spreken (of echt) huilend op de badkamervloer. En daar is helemaal niks mis mee. Met af en toe huilend op de badkamervloer liggen. Okee, niet te vaak. My point being: enige mate van oncomfortabel gevoel (bang zijn, onzeker zijn, maar ook momenten van enorme overmoed) hoort nu eenmaal bij het oprekken van grenzen. Nieuwe dingen doen die je nooit eerder deed. Maar iemand anders wellicht ook niet. Dus wat let je? Wat heb je in vredesnaam te verliezen?

ER MISLUKT WEL EENS WAT

Het verzinnen, uitproberen en uitvoeren van nieuwe dingen hoort bij me. En dat is geen verkapt suf compliment aan mezelf. Want bij mij mislukt ook weleens wat. En dat is maar goed ook. Leer je van. Bovendien heb ik heb liever achteraf spijt van wat ik heb gedaan dan spijt van wat ik niet heb geprobeerd. En door de bank genomen lukt er ook hartstikke veel. Boeken, TEDx, online courses, e-learning award. En in de afgelopen 28 jaar leven en werken sinds mijn 14e heb ik een methode ontwikkeld om in rap tempo tot gave resultaten te komen. En DAT is dus mijn nieuwe programma. The Creative Achiever Method. Om op onconventionele manieren tot oorspronkelijke concepten te komen en deze voor uit te voeren. En het te vieren. Want dat doen we ook te weinig.

TOCH EEN 7 YEAR ITCH?

Dus na 7 jaren online trainen over social media en online communicatie is de enige 7 year itch die ik voel...die van nog meer maken. Maar vooral: anderen te zien creëren. En dat te MOGEN meemaken. En het mee te MOGEN vieren. Dat vind ik misschien nog wel het gaafst. In andermans ogen die vonk zien van "Mijn hemel, hoe gaaf is DIT...mag ik DIT maken...TE GEKKK." Creatie in pure vorm. En of ik dat nu zelf doe of dat ik dat bij een ander zie: SAME FEELING.

En soms zit je in een periode waarin je het gewoon even niet kunt opbrengen om 100% te gáán voor je idee, omdat je Grote Dingen in je leven ervaart. Wil je liever even iemand anders helpen. Misschien omdat je in scheiding of een ugly breakup ligt. Of juist net getrouwd bent. Uit een burnout komt. Net een kind hebt gekregen. Of twee. Een ouder bent verloren. Of twee. Gewoon al 7 jaar in een stomme baan zit waar je graag van wilt scheiden. Een tikje depressief bent. Is allemaal geen schande. Is allemaal okee. Maar zorg ervoor dat het geen 7 jaar uitstel wordt van datgene wat je EIGENLIJK wilde. Of erger: dat je na 7 jaar NOG niet weet wat je wilt. Zo had ik bijvoorbeeld een beetje een rottige zomer. Maar als je dan je energie weer terug voelt komen, weer voelt zoals 'vroeger'...dan weet je je ook meteen weer te herinneren hoe het ook alweer voelde toen je iets nieuws en gaafs maakte, en dat kon vieren. Dat soort contrasten zijn soms pijnlijk, maar eigenlijk gewoon heel mooi.

INKOPPERTJE

Zorg dat je 7 year itch geen 7 year bitch wordt.

Geniet van wat je doet. Maak wat je leuk vindt. Deel het met de wereld. On your terms, en met liefde en plezier. Morgen nieuwe lessen in de leeromgeving verwerken. Ik voel me een beetje jarig vandaag.

STRATEGIE + CREATIVITEIT = KRACHT

STRATEGIE + CREATIVITEIT = KRACHT

Creativiteit zonder strategie is KUNST.
Kunst is tof. Maar soms niet aan te wenden voor je zaak. Hoeft geen probleem te zijn. Tenzij je iets wilt bereiken dat buiten de kunstwereld overleeft. Zoals zakelijk resultaat. Innovatie. Iets creëren dat er nog niet eerder was.

Strategie zonder creativiteit is SAAI.
En dat is nooit goed voor je zaak. Je hebt dan misschien de boel wel áf. Je hebt alles afgevinkt op je planning. Hoezee. Maar heb je daar dan de wereld mee veranderd? Zo ja: tof. Zo niet: what the hell were you doing?

Strategie + creativiteit = kracht, kwaliteit en resultaat.

We zien het zo weinig. Mensen die iets ontwikkelen dat er nog niet was. Het idee in korte tijd door-innoveren. Optimaliseren. Eraan schaven, wringen, slopen en opnieuw opbouwen. En dan ermee knallen. Een verschil maken. Voor anderen, voor jezelf.
Het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn.

Maar laat in vredesnaam je ego achter bij de voordeur. Want wrikken, schaven, slopen en bouwen aan je unieke idee vereist wel van je dat je jezelf niet in de weg zit. En dat je je eigen idee niet in de weg zit. En dat je andermans input voor jouw idee niet in de weg zit.
Als je je ego op stand by zet tijdens je creatieproces...

...kill je darlings. Zonder achterom te kijken.

...kun je andermans ideeën omarmen en verkiezen boven jouw eigen inbreng. Voor het grotere doel.

...hou je niet vast aan ideeën uit het begin van je ontwerpproces, zie je het als een reis met een concreet einddoel. Je verdwaalt niet, en kunt keuzes maken. Snel.

...kun je jezelf uitlachen als je iets verzint dat eigenlijk ongelooflijk bizar is, maar wat je wel plezier oplevert, als tussenhalte. Om vervolgens weer stoer door te akkeren.

...kun je trouwer aan jezelf zijn dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Want als je ego niet in de weg zit, kun je gemakkelijker jezelf van een afstandje bekijken. En je werk ook. Zodat je gemakkelijker de juiste keuzes maakt. Keuzes die pijn doen, keuzes die je laten lachen, keuzes die de boel ingewikkelder of juist eleganter en slimmer maken. Maar sowieso keuzes die je eindproduct verbeteren. Trouw aan jezelf blijven, dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Je begint ergens aan met een Vol Hart. Je stort jezelf erin met alle stoerheid en liefde die je hebt. En ergens onderweg...verlies je een stukje van jezelf. In je project. Of je leven. Of allebei, als je pech hebt. En dan nog is er geen man overboord (of juist wel). Je kunt je altijd weer herpakken. DAT is je opdracht. Zodat je er sterker uit komt. Klinkt als een tegeltekst. Is het ook. Zo werkt dat met cliché's, ze zijn irritant waar. Wanneer je ze zelf ervaart.

...herdefinieer je je eigen grenzen. Leer je (opnieuw) aan te voelen wat goed voelt voor jou en je innovatieproject. Sta je open voor andermans invloed? Of ben je daar nu wel he-le-maal KLAAR mee en ben je even wars van concessies? Gefeliciteerd: je hebt in beide gevallen helemaal gelijk. JIJ LEIDT. Pak de regie. Dat heeft niets met ego te maken, maar met wie je in de kern BENT. Wat je jezelf onder de streep waard vindt. Hoe welkom je jouw idee laat zijn.

...leer je kritiek op waarde te schatten danwel met overtuiging te verwerpen. Iedereen weet: het is gemakkelijk loeien vanaf de zijlijn. Voor wie denkt/zegt/loeit "Ja HEUH, en jij bent zeker ineens hartstikke goed in bij jezelf blijven? Wie ben jij om dat te zeggen? Ik geloof er niks van." Weet: ik heb je gehoord. En ik heb ook mijn grenzen vaker laten overschrijden dan me lief was. Dat is me duur komen te staan. Maar weet je, geloei van de zijlijn doet mij denken aan deze bekende uitspraak van Roosevelt: “It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.” Dat kan iedere criticaster in zijn eigen expertise in zijn eigen arena al meer dan meesterlijk doen. Maar als je niet samen met mij in míjn arena staat: get your face marred by dust, sweat and blood elsewhere.

...breng je gemakkelijker offers die je niet eerder had gedacht te maken. Ik hief vorig jaar WeesWijzer op. Na 10 jaar inzet voor weeskinderen in binnen-en buitenland. Waarom? Focus. Harde offers. Het kan ineens wél. Simpel: ja. Makkelijk: nee. Gedaan: met overtuiging.

...leer je opnieuw maling te hebben aan irrelevante quatsch. Quatsch die je eerder tolereerde maar die je niet verder bracht. In je team. In jezelf. In je privéleven. Wherever....wordt de weg naar je doel glashelder. Heb je geen tijd meer voor geneuzel die je kwaliteit in de weg staat.

Wat voor creatie het ook is.

Of je nu een boek schrijft, een TED talk geeft, een expositie maakt, een startup aan het lanceren bent, een filmscript schrijft, een corporate identity ontwerpt. Maakt allemaal niet uit. Bij alles is het van extreem grote waarde dat je je ego aan de wilgen hangt. Maar wel jezelf laat zien. Aan jezelf. En mogelijk aan anderen, als je met anderen werkt. Kan hartstikke ongemakkelijk zijn. Vergt moed. Je krijgt een schop, je geeft een schop. Maar is het waard. Zolang het maar over het idee gaat. Niet over de persoon. Niet over jou. Niet over een ander. Maar over het idee. De creatie. Het DOEL, vooral.

Toen ik aan de kunstacademie studeerde (1993 tot 1998), werd je ego als student aan gort geslagen (tenzij je een uitverkoren kunstjezus was, maar dan had je weer een ander probleem). Hartstikke goed. We kwamen er hier en daar een tikkie verknipt uit, maar we zaten in ieder geval iets minder onszelf in de weg tijdens ontwerpprocessen.

Wel kun je er - tijdelijk - wat meer onzeker van worden. En weet je...dat is enorm te verkiezen boven hol geblaat of grootspraak. Twijfel maar even wat langer. Maak het maar wat meer oncomfortabel voor jezelf. Durf ermee te toyen. Failing forward. Schiet eerst die beer maar voordat je de huid verkoopt. En bouw aan fantastisch nieuwe, sprankelende creaties voor anderen en jezelf, en durf er belachelijk veel plezier in te hebben.

Ik leer professionals hoe dat proces werkt. Innovatie, creativiteit, snelle stoere concrete resultaten. In The Creative Achiever Method. Heb er eigenlijk al bijna 30 jaar aan gebouwd. Want het komt uit mijn diepste kern. Vanuit veerkracht door hartstikke nare gebeurtenissen. En vanuit kneitergroot plezier vanuit het vieren van dingen die geweldig gingen. Samen met anderen. En soms verdomd eenzaam. En dat is allebei prima.

"You can't start a fire without a spark." Dank u , Bruce S. Met die spark zit het wel goed.

Kriebels in mijn buik. Bliksem in mijn donder.

Blij.