START SIMPEL

START SIMPEL

Werken in de kantlijn. Wanneer er nog niet gebeld wordt, of whatsapp pings een ochtendconcert opvoeren. De momenten van ware focus. Zulke momenten had ik de afgelopen maanden meestal in het weekend. Maar sinds kort start ik iedere ochtend om 6:55 uur. Die vijf minuten maken niet echt een verschil, maar ervaar ik als prettig bij het opstarten. De wekker staat vroeg, koffie in de aanslag. Ik bespaar sinds afgelopen week, sinds ik mijn kantoor heb verhuisd naar Rotterdam Noord, zeker drie kwartier uur per dag. Ik schrijf dit om 11:37 uur en ik heb er 4,5 productieve uren op zitten vandaag. Op een maandag. Dat voelt goed.

simple.png

Tot voor kort zat ik in een prachtige ruimte in Verzamelgebouw Zuid, met best een grote opnamestudio en ook fijne mensen op de gang. Maar ik reisde er iedere dag zeker vijf kwartier voor. Als ik 's avonds laat nog wat wilde werken, moest dat wel georganiseerd worden (veilig vervoer als de metro niet meer reed, etc.). Ik had weer behoefte aan simpel. Wel fijn en comfortabel werken, maar met minder toeters en bellen. Dat heb ik nu. Het is fijn. Ik heb hier alles wat ik nodig heb, en 'sjieke' opnamen doe ik op locatie. Mijn reguliere livestreams doe ik vanaf mijn eigen kantoor, inclusief lichtopstelling. Videomontage en creatieve opdrachten gaan hier ook meer dan prima. Daar heb ik mijn extra monitoren voor nodig, om comfortabel te werken. Cursisten begeleiden, adviseren, bedrijfsverhalen en blogposts schrijven doe ik wherever. Soms zit ik ook op diverse locaties in het centrum te werken, als ik behoefte heb aan wat geroezemoes (en als ik niets hoef op te nemen). En ik werk soms ook met andere zelfstandigen, die soms ook even de gezelligheid tussendoor wensen. Het klinkt als een downgrade. Maar ik ervaar het als precies het tegenovergestelde. Simpele luxe.

Ik vertrok van het grote kantoor om diverse redenen, waarvan het soms wat verpieteren in mijn eentje wel een grote was. Ik geloof in groei, maar dan in dienstverlening en producten, en niet direct in het aantal mensen. En als je plezier hebt in werken 'in de kantlijn', op momenten de anderen er niet zijn, dan zit je dus helemaal alleen op dat grote kantoor. No bueno. Een andere factor was alle grote toestanden en nóg meer spullen (opnamestudio, kasten, archieven, nog meer bureaus, etc.). Ik had er geen zin meer in. En de ambulances van het Ikazia Ziekenhuis loeiden ook steeds door mijn geluidsopnamen heen. Take 6... Op zich heb ik een enorme hoeveelheid boeken gelezen in al die pendeluurtjes in de afgelopen 7 jaar. Maar de rommelige opstart iedere keer (fiets, metro, lopen, apparatuur opstarten, koffie, hallo zeggen, e-mail, eerste taakjes, bellen...) deed mij geen goed. Ik heb mijn focus terug geclaimd.

Dat voelt vrij.

 

 

TEDx STYLE

TEDx STYLE

TEDx conferenties zijn vrijwel altijd boeiend, entertaining en inspirerend, en vaak hebben ze voor lange tijd impact op je. Door wat je hebt geleerd. Door informatie die je heeft verrast. Doordat iemand je heeft uitgedaagd om een volgende stap te zetten. Die informatie reist soms een tijdje met je mee. Mooi vind ik dat. Steeds vaker nodigen organisaties hun eigen medewerkers, relaties en ook experts van buitenaf om hun inzichten te delen op een zelf georganiseerd event in de geest van TEDx. Het doel is om te inspireren op de korte en lange termijn. Dit soort events zijn succesvol als ze voldoen aan enkele voorwaarden.

Geen roeptoeters

Allereerst moeten de gedeelde ideas worth spreading wel daadwerkelijk worth spreading zijn, en samen samen een mooi geheel met nieuwe invalshoeken vormen. Daarbij moet het idee je inspireren je tot het toepassen van de nieuwe informatie in je leven en werk, vandaag en morgen. Ik stond aan beide zijden van de inspiratie: heb genoten van honderden TEDx talks, en heb met mijn talk ook anderen proberen te inspireren. Het gaat altijd om de inhoud. Het is cruciaal dat het niet draait om het pitchen van de spreker of zijn/haar positie, maar om de waarde die je wilt delen. Niemand zit immers te wachten op iemand die alleen zichzelf wil horen roeptoeteren, op applaus zit te wachten, en met medium ideeën komt aanzetten. In deze blogpost nog een aantal handvatten om van je interne event een succes te maken.

tedxinternevent.png

 

Focus op het idee, niet op jezelf

Als je je event programmeert met het oog op waarde bieden voor een ander en voor het gemeenschappelijke belang, is er geen ruimte voor het strelen van ego's. Niets irritanters dan een ongeplande onemanshow moeten faciliteren waarin de spreker het all about him maakt. Applaus is prima en een teken van een nette opvoeding, maar hier gaat het volstrekt niet om. Zodra het idee werkelijk centraal staat, heb je als organisator en/of spreker meer dan voldoende aan het feit dat aanwezigen er zelf iets mee kunnen gaan doen en daar zin in krijgen. En dan komt de blijdschap en dankbaarheid bij hen als vanzelf. De voldoening die je voelt over iets van waarde dat je voor een ander hebt gedaan is - als het goed is - prettiger dan applaus.

Kwaliteit filteren

Het is niet voor niets dat TEDx organisaties zo kritisch zijn in het selecteren van sprekers. Je komt niet zomaar op het podium. Er wordt gekeken naar het overkoepelende thema van de dag, nieuwheid van het idee (of de nieuwe invalshoek van een bestaand idee), toepasbaarheid in het leven van aanwezigen, actualiteit ervan, en meer factoren. Deze criteria voorkomen dat er salespitches op het podium belanden. Dus niets in het genre 'Dus omdat ik zus-en-zo heb meegemaakt kwam ik op dit idee, en dat kun JIJ nu ook, als je het maar gelooft EN vandaag mijn high end product koopt'. Laat het niet toe op je event. Gewoon. Niet. Doen.

BLIK OP DE TOEKOMST

Het feit dat er geen plaats is voor salespitches op een TEDx style podium wil overigens niet zeggen dat er geen business uit kan voortvloeien. Integendeel. De mooiste, meest baanbrekende ideeën (soms ook heel simpele, gemakkelijk uitvoerbare ideeën) vinden vaak in een mum van tijd een investeerder of klanten. Een prachtig voorbeeld hiervan is 'The Ocean Cleanup', het initiatief van destijds TU Delft student Boyan Slat dat vleugels kreeg na zijn talk bij TEDxDelft.

Beter spreken

Als organisator van je eigen event doe je er wijs aan om je sprekers te begeleiden bij hun sprekerschap voor hun talk op je event. Want spreken op een TEDx style event is echt iets anders dan spreken in een bekende business context. Je presentatie staat ten dienste van het idee. Het gaat per definitie niet om jou. Er is weinig tot geen ruimte tot improvisatie, het verloop van het verhaal dat het idee presenteert is essentieel en moet met zorg gecreëerd worden. Dit kost tijd. Het voorbereiden kost ook tijd. Met name(!) als het ervaren sprekers betreft, is het essentieel om hen te begeleiden in wat je van hen verwacht. Het zou jammer zijn als een topspreker net even de plank misslaat omdat de signatuurstijl niet matcht met het moment. Je wilt dat iedereen top presteert en zelf na afloop gelukkig is met het eindresultaat. Mede daarom is het van belang dat de sprekers met wie je in zee wilt gaan voor je event, open staan voor de TEDx style voorbereiding en presentatievorm. Niet door slides heen klikken met een begeleidend praatje. Niet improviseren of vragen aan het publiek wat ze willen leren die dag. En al helemaal geen last minute aanpassingen aan het verhaal maken. Dit klinkt allemaal heel streng, en daar zijn redenen voor. Je wilt niet dat het publiek finaal afknapt op een ad hoc kant-noch-walverhaal van een spreker die eigenlijk zichzelf een beetje had overschat (het kan de beste overkomen). Of een spreker die een geweldig idea worth spreading heeft, maar het net niet pakkend genoeg brengt. Of met een ongelooflijk platgeslagen conclusie komt na een bevlogen verhaal te hebben afgestoken. Iets als 'Dus als je iets moeilijks meemaakt, geloof dan altijd dat er nog een deurtje open staat en zet je hart maar open, dan komt het altijd goed' is ONVERGEEFLIJK.

TIJD

Veel TEDx events worden tot op de minuut gepland. Je weet als spreker vaak al drie weken van tevoren dat je om 16:22 uur aan de beurt bent. Dat voelt ongeveer als een topschaatser die 4 jaar lang toewerkt naar een gouden medaille op de Olympische Spelen. En dat is maar goed ook. Want je bouwt op naar dat ENE moment en je weet waar je aan toe bent. Je bereidt je voor, je richt je energiehuishouding er op in. Je weet wanneer je moet pieken en wanneer je de spanning mag loslaten. Dat vergt enorm veel van je, vooral als je weet dat het publiek wil dat je slaagt, maar het vooral ook VERWACHT.

Krachtiger in kwetsbaarheid

Je hebt iets te verliezen. Als organisator, en ook als spreker. Als je maandenlang werkt aan het samenstellen van je talk, genadeloos eerlijk durft te zijn en door een proces van killing your darlings bent gegaan, dan kun je sterk zijn in kwetsbaarheid op het podium. Je hebt enorm je best gedaan om iets van waarde mee te geven, je hebt het idee en de voorbereiding van het presenteren ervan alle zorg gegeven. Je durft te staan voor je idee. Het durven delen is dan prachtig en eng. En er is geen andere manier. Als je een TEDx style event wilt organiseren, houd dan rekening met dit proces voor je sprekers. Het kost tijd om iets goeds neer te zetten. Meer tijd dan een 'gewone' zakelijke presentatie. Veel meer tijd. Als je hier mensen uit je eigen organisatie voor braagt, faciliteer hen dan tijd om hier aan te werken. En als je echt iets moois wilt, faciliteer hen dan ook spreakerscoaching. Als je zelf spreker bent en je maakt deel uit van een TEDx style event, probeer je dan ook in te leven in de positie van de organisator. Iedereen heeft iets te verliezen, en iedereen wil er iets moois van maken, in authentieke, krachtige kwetsbaarheid.

Het onafhankelijke oog

Als je een TEDx style event wilt faciliteren, laat je dan begeleiden door iemand van buitenaf. Als curator van kwaliteit. Niet zelden hebben we blinde vlekken voor onze eigen favoriete projecten of onderwerpen, en wordt de samenstelling van een programma hierdoor gekleurd. Je kunt dit ondervangen door een overkoepelend thema te kiezen en hier sprekers en subthema's bij te vinden. Probeer niet het programma in je eentje samen te stellen. Je weet samen écht meer dan alleen, je kent samen écht meer mensen, bronnen en ideeën dan alleen, en je maakt samen écht een boeiender programma dan alleen. Promise.

Mooi georganiseerd

Wat fijn is aan veel TEDx events, is dat het als bezoeker ook echt voelt alsof je er even helemaal uit bent. Je bent uit je dagelijkse werkcontext gehaald. Vanuit je stoel in Wonderland ben je ontvankelijker voor verfrissende inzichten. Je hersenen functioneren frisser en beter. Het loont absoluut de moeite om hier aandacht, tijd en geld aan te besteden. Aandacht en tijd om de moeite te nemen om je event een eigen sfeersignatuur te geven, en geld omdat kwaliteit iets mag kosten. Werk je met sponsoren, dan kun je hen dit uitleggen. Een spraakmakend event mag een spraakmakende sfeer hebben, zodat er nadien 'spraak over gemaakt' wordt. Nog belangrijker is dat mensen zich prettig voelen op het moment zelf. Zodat de nieuwtjes zo goed mogelijk landen tijdens het event. Je ontwerpt een ervaring. En iedereen is er een schakeltje in. Iedere spreker, iedere helpende vrijwilliger, iedere gast, ieder kopje koffie, ieder boek, ieder broodje, en jij. Alles doet ertoe.

Noem het zoals je wilt...

...maar zorg dat kwaliteit bovenaan staat. Of je het nu een TEDx style event noemt of iets anders, dat mag je vanzelfsprekend helemaal zelf weten. Probeer iets te kiezen dat aansluit bij de belevingswereld van de ander, en van jezelf.

Wil je meer weten over het organiseren van dit soort events, of er hulp bij krijgen? Dat kan.
>> Laat me je helpen om je eigen TEDx style event te organiseren
>> Boek me als spreker over dit onderwerp
>> Lees mijn boek Live Your Talks. Ik schreef het om sprekers te helpen voorbereiden op hun TEDx talk of andere presentatie, en om hen te laten profiteren van de eerstehands, openhartige ervaringen van TEDx sprekers (ik en 10 anderen).
>> Stuur me een mailtje met je vraag over jouw event. Ik help je graag.

 

SPREEK VRIJ

SPREEK VRIJ

Eén van de aanwezigen bij het event voor Internationale Vrouwendag vertelde me na afloop van mijn presentatie: "Je laadt vast op van spreken omdat het je bevestiging van buitenaf geeft." Dat geldt voor mij juist níet: het is precies andersom. Ik kan me uiten op een manier die bij me past. De vrijheid die ik daar bij voel, komt van binnenuit, niet van buitenaf.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk als mijn werk op dat moment de aanwezigen aanspreekt. De hoofdmoot is echter: waarde. En de vrijheid om je te kunnen uiten zoals het best bij je past. Public speaking vind ik leuk. Ik heb het van mijn ouders en grootouders meegekregen. Spreken is één van de manieren waarop je je kunt uiten. De een schrijft, de ander spreekt, weer een ander is vrije kunstenaar. Ik laad op van het delen en word blij van verbinding met aanwezigen in de zaal. Dat is een relatie die je aangaat voor dat moment.

Bevrijdend, plezierig en leerzaam

Vorige week sprak ik op twee events: Public Speaking Academy in Amsterdam (gastspreker), en Internationale Vrouwendag, op uitnodiging van Delfts vrouwennetwerk Dea Dia Delft. Spreken vind ik een van de meest prettige werkvormen. Omdat het bevrijdend is, plezierig en leerzaam. De vrijheid om je standpunt en inzicht te delen met anderen, en je te laten verrassen door de waarde van inhoudelijke interactie met de zaal, is fijn. Het bevrijdt een idee uit je hoofd en hart, zodat er iets mee gedaan kan worden door en/of met een ander. Het mooie is, in mijn perceptie, dat het om die reden per definitie niet om de spreker gaat, maar om het idee of het inzicht dat je deelt. Het is een bijdrage aan het gemeenschappelijk belang. En als het goed is, kom je er zelf ook verder mee. Door reacties en interactie krijg je bevestiging of aanscherping van de door jou aangereikte inhoud of visie. Daar leer je ook weer van.

  Foto: Mirjam van Beek

Foto: Mirjam van Beek

Thuis

Voor mij gold afgelopen week dat ik me opgelucht voelde dat ik me weer in alle vrijheid kon uiten op het podium. Het stroomde, ik hield niets achter, liet mezelf zien, in alle kwetsbaarheid en daarmee ook in alle kracht. Ik deelde ook meer dan me gewoon was. Dit was het afgelopen jaar wel anders. Ik liet mezelf wel zien (áls ik al op het podium stond) en ik bood wel waarde, maar het voelde een tijd niet als 'thuis'. Omdat ik niet goed in mijn vel zat. Nu wel weer. Het voelt weer als thuis op het podium. Het voelt ook als een nieuwe fase in mijn sprekerschap, na 13 jaar. Daar ben ik dankbaar voor en gelukkig mee. Ik ga nog veel delen in 2018. Uitnodigingen zijn weer welkom.

 

GELIJKWAARDIG

GELIJKWAARDIG

Op 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Op die dag verzorg ik als spreker een thema-avond over gelijkwaardigheid in werk en leven. Dit doe ik in opdracht van en in samenwerking met vrouwennetwerk Dea Dia Delft. Ik zou het die avond kunnen hebben over gelijke salarissen voor vrouwen en mannen. Over het glazen plafond en vrouwen op topposities. Over waarom we het in hemelsnaam nog steeds moeten hebben over het bereiken van gelijkwaardigheid omdat dit nog steeds geen feit is. Dat zou ik allemaal kunnen doen. Maar ik weet dat ik deze kwesties niet in één avond kan oplossen. En al helemaal niet in mijn eentje. Ik zie mijn missie elders liggen.

Minder op de barricaden in de rol van contragewicht, maar meer in een rol van aanjager van je intrinsieke vermogens om gelijkwaardigheid te bereiken in je werk en in je leven. Inhoudelijk en praktisch. En in die rol kan ik wél iets waardevols bieden dat je in één avond verder helpt. Voor de korte en langere termijn. Of je nu CEO bent, eenpitter bent of in de bijstand zit.

Perspectief

Gelijkwaardigheid kun je benaderen vanuit 'ik ten opzichte van de ander'. Maar wat zou er gebeuren als je je perspectief verschuift? Zijn sommige verschillen dan nog wel relevant? Kun je door een andere positie in te nemen ook echt je praktische situatie in je leven veranderen, ook aan de buitenkant? Ik geloof van wel. Heb ervaren van wel. Ik weet het zeker. Hoe dit werkt, ga ik met je delen. De principes die ik met je ga delen heb ik me in de afgelopen pakweg 30 jaar eigen gemaakt. Soms ging het vanzelf, soms met vreselijke intrinsieke frictie. Soms vergat ik de principes en liet ik me klem zetten, en zette mezelf daardoor klem. Maar altijd was daar weer dat ontwaken. Van innerlijke kracht. Die kracht die je zelf kunt aanboren en die je leven verandert, van binnen en van buiten. Want die buitenkant...is vaak waar de angel zit. Functies. Salarissen. Maatschappelijke positie.

Gelijkwaardigheid bereiken aan de buitenkant...van binnenuit.

Ik ga op 8 maart niet definitief afrekenen met the old boys network. Niet met male chauvinist pigs (al zijn het nagels aan mijn doodskist, ik zweer het je). Niet met salarisverschillen tussen mannen en vrouwen. Niet met het glazen plafond. Wel bied ik je een oersterke mogelijkheid om definitief je middelv- eh, een lange neus te maken naar wat deze misstanden voor jouw persoonlijke situatie zou betekenen. Dit wordt geen huilie-huilie avond vol onrecht-vergelijkende verhalen. Verwacht dat hier en daar heilige huisjes een schop krijgen.

Kom je ook? 8 maart, Prinsenkwartier in Delft, van 19:30 tot 22:30 uur.

MINDER BRANDSTAPELS, MEER LOL

MINDER BRANDSTAPELS, MEER LOL

Vero is een app die sinds 2015 in de AppStore rondzwerft. Vero werkt zonder algoritmen en wil zich mede hiermee onderscheiden van de creepiness van de overmacht van Instagram (en dus Facebook). Maar een zachte landing krijgt Vero niet in de online communicatie scene. Want dat gaat zomaar niet. My two cents.

leio-mclaren-300905-unsplash - Copy.jpg

Wie wat ziet, bepaal jij niet

Instagram en Facebook bepalen (eigenlijk moet ik 'bepaalt' zeggen, want Facebook is eigenaar van beide platforms) grotendeels wat jij op je timeline ziet, wiens berichten jou mogen bereiken en dus ook wat jouw gebruikerservaring is in jouw sociale kring. Facebook dicteert in zekere zin wie jij als je vrienden ervaart. Niet in eerste instantie, maar als je op de timeline - om welke reden dan ook - berichten en insta's van Fatima, Henk en Marjolein het vaakst ziet, mis je de berichten van Kate, Maaike en Jeroen. Omdat Facebook die minder, of helemaal niet, weergeeft. Terwijl zij wel tot je vriendenkring behoren. Je mag zelf in de marge voorkeuren aangeven. Bijvoorbeeld wie jouw berichten mag zien en wie niet. En wiens berichten je liever niet meer wilt zien, zonder de vriendschap te verbreken. Dat soort dingen. Die laatstgenoemde functies zitten ook in Vero; je kunt aangeven wie van je contacten een Acquaintance, een Friend of een Close Friend is. Op zich niets nieuws. Daarbij is Vero vooralsnog advertentievrij. Ook best fijn. En tegelijkertijd kan dat ook juist een van de bezwaren zijn. Wait, what?

Fijn advertentievrij, yay...oh wacht, ik wil verkopen

Adverteren op Instagram (en dus Facebook, want die is de eigenaar en je kunt cross-advertisen) is ronduit booming. Ondernemingen en eenpitters kunnen eindelijk zo vrij als een vogel verdienen aan internet, waar ze ook zijn. Een advertentievrij netwerk is evenzeer welkom. Want puur communiceren vanuit menselijkheid is toch heel fijn. Maar deze twee zaken kunnen niet samengaan. Per definitie uitgesloten. Adverteren doe je om te verkopen, en dit lukt beter bij de gratie van een groot netwerk, kwantiteit in contacten en vooral in potentieel relevant bereik. Als je gezellig persoonlijk communiceert op een niet-commercieel netwerk, is dat alleen maar mooi. Maar je verkoopt er niets. Dat is nog steeds geen probleem als je niets wilt verkopen. Maar als je én én wilt, wel.

En persoonlijk verbinden!

Persoonlijk communiceren doe je om te verbinden. Hiervoor heb je niet een groot netwerk nodig, hier gaat het met name om kwaliteit in menselijke waarden. Je kunt ook persoonlijk communiceren op een commercieel netwerk, dit gebeurt ook iedere dag op Facebook. Dit gebeurt iedere dag. Feit is alleen dat je de openhartige verhalen van je Facebookvrienden vaak niet ziet door dat algoritme. Ik zie bijvoorbeeld wél de persoonlijke verhalen van Ellemijn, Noor en Sabine. Maar ik kom die van Ferdinand, Kim en Mieke weer veel minder vaak tegen. En dat vind ik jammer. Dat is soms zelfs uitgesproken pijnlijk.

De tech-elite en de brandstapel

Het is eigenlijk altijd hetzelfde liedje als er een nieuw platform op het netvlies komt. Er is altijd het groepje tech-elite dat zich laatdunkend uit over de toch-best-wel-falende nieuwkomer die zich nog moet bewijzen om eventueel toch in de gratie van de elite te mogen komen.  "Vero had al meer dan twee jaar om de zaak op de rit te krijgen." "De app is glitchy, blijft vaak hangen. Dan haak ik af." "Vero won’t be the new Instagram because Vero sucks." Of nog voortvarender: "How to delete your Vero account". Hup, op de brandstapel met de newbie!

Het wordt overigens dringen op die brandstapel. Want er zijn ook mensen die 'nog steeds' op Vero zitten. Kan natuurlijk niet. De late adopters van het tech-proletariaat weten duidelijk niet wat goed voor hen is. De zieners van het interwebs weten wel wat goed voor hen is.

En dat is hoe innovatie in te vroeg stadium sterft...

De combinatie van tolerantie met stevige opinie wringt soms. Het is ook spannend om iets te promoten, openhartig uit te proberen voor de lol, en dat het dan niet goed uitpakt. Maar waarom zou dat slecht zijn? Ik denk juist dat experiment en doorontwikkeling, of juist het uiteindelijk loslaten van een idee door stappen in je ontwikkeling en in de idee-ontwikkeling juist inherent zijn aan innovatie. En creativiteit. En plezier. In mijn beleving is daar minder ruimte voor harde oordelen en afkraken. Maar vaak is juist de gedachte van 'voortschrijdend inzicht' al een brug te ver voor het onzekere deel van de elite (ze zijn niet allemaal zo hoor, maar je komt het wel hier en daar tegen). Want voortschrijdend inzicht zou iets zijn voor de late adopters, niet voor de pioniers. En pioniers zijn visionairs, voorspellen altijd en 'gaan af' als ze het niet niet bij het goede eind hadden...dus dan liever afkraken voor het gevaar om de hoek gluurt. Long story short: het zelfbeeld zit in de weg. Ego.

In mijn perceptie zijn pioniers mensen die ondanks welke risico's dan ook geloven in het in gang zetten van innovatie door experiment, plezier, creatie en doorontwikkeling, falen, zelfspot en herpakken. En dan alles nog een keer. In willekeurige volgorde. Wel met visie, maar de praktische uitkomt wijst zich nog wel uit. En te snel oordelen...zit dat hele proces gewoon akelig in de weg.

Degenen die initiatieven snel afkraken staan vaak zelf niet echt open voor feedback.

Zijn bang zelf te falen.

Vinden het gemakkelijker zelf te oordelen op basis van verworven positie.

In plaats zelf iets te maken, met alle risico's van kritiek van dien.

...tenzij je er zelf, heel moedig, anders in wilt staan.

"Kijk nou, een nieuw platform. Zouden er features in zitten die andere platforms kunnen gebruiken?"

"Hee wat leuk, een nutteloze functie, maar ZO entertaining. I like it."

"Jemig wat een mooie grafische interface. Blije ontwerpers, blije gebruikers."

"Beetje suf dat ik mijn username niet kan hanteren maar mijn volledige naam moet gebruiken. Maar hey, dan doe ik dat toch. Wie weet levert het me iets op dat ik nu nog niet weet."

"Misschien blijf ik maar een week, maar wie weet ontmoet ik gave slimme mensen die ook durven nat te gaan."

"Ik stuur ze een tip van mijn nerd-buurman, die weet die bug wel te repareren denk ik, wie weet kunnen ze gaan samenwerken."

"Wat was Ello een leuke side gig. Heb er leuke mensen door ontmoet, klus door gevonden en weer handige code trucjes geleerd."

Bijvoorbeeld.

Ik maak nog steeds gebruik van Facebook. En van Instagram. En van Vero (ook pas net). En van vele platforms meer. Ik gebruik platforms al naar gelang mijn eigen communicatiebehoefte, zowel zakelijk als privé. Wat trending is, interesseert mij eigenlijk maar beperkt. Iedereen heeft een eigen smaak. Eigen voorkeuren. En zo hoort het ook.

Minder brandstapels, meer lol. Minder schoolpleincommunicatie, meer apenkooien.

"WIE IS TOCH DIE MAN"

"WIE IS TOCH DIE MAN"

Als spreker wil je 'liever niet' dat het je overkomt. Je mag een evenement presenteren, het komt op televisie, en heel Twitter valt over je heen. Men kent je naam niet, maar het oordeel is unaniem: de kwaliteit van jouw presentatie laat, zeg maar, te wensen over.

Twitterguillotine

Enkele reacties op Twitter over de huldiging van de Olympiërs in Amsterdam: "Wie doet deze aankondigingen, mijn hemel lijkt wel een kermis, of de markt...#huldiging", "Deze man maakt Gaston's GGGGOEDENAVOND klinken als mooie muziek #hetkanduserger #huldiging", "Kunnen die helden van #TeamNL aub gehoorbescherming krijgen tegen dat hysterische geblaat? #huldiging", "En die presentator... Had daar @marktuitert of @HumbertoTan neergezet, want dit ging nergens over. #huldiging""Ik sluit mij volledig aan bij al degenen die zich terecht irriteren aan die walgelijk schreeuwende 'presentator'. Graag een tiental medailles in zijn mond schuiven. Blamage voor TeamNL...#huldiging". Misschien nog wel de meest prangende en terechte: "Wanneer een speaker zichzelf belangrijker vindt dan de sporters die hij moet huldigen #teamNL #huldiging". Honderden van dit soort reacties.

  Yes, really.

Yes, really.

Social media zijn al jaren gemeengoed en een voldongen feit. Helemaal prima. Normaliter geef ik deze meningen geen extra podium. Want heel Twitter heeft altijd overal een mening over, en bij voorkeur een onverbloemde. Hoort erbij. Tjop-tjop. Toch benoem ik het bij deze: presenteren is wel degelijk een vak. En je kunt het wel degelijk ongelooflijk versjteren. En daar moet je iets mee. Als presentator en als organisator. Officieel hoef ik hier niets mee. Want ik was in geen enkel opzicht betrokken bij het evenement. Behalve dan dat ik, net als vele anderen, met kromme tenen keek naar de presentatie en naar hoe sporters hieraan overgeleverd waren. Yikes.

Wat had dit kunnen voorkomen?

Allereerst: een briefing. Een helder voorgesprek met daarin een lijstje aan overeengekomen wensen en verwachtingen. De presentatie ademde 'feestje van de presentator' uit. Terwijl niemand eigenlijk echt wist wie hij was. En wie hij was, was ook volstrekt irrelevant. Het had geholpen als het iemand was geweest die net zo'n boegbeeld was geweest in de sport als de Olympiërs. Maarten van der Weijden. Inge de Bruijn. Heck, Erica Terpstra. Of professionele aan sport gerelateerde presentatoren als Wilfried de Jong of Humberto Tan. Iemand van het hogere segment. Olympiërs verdienen hun evenknie. En áls het een onbekende presentator was geweest, was het ook prima; dan had diegene als debuut een acte de présence kunnen geven zoals Esmee Visser dat deed. Een gouden performance. Dat was fijn geweest. Had iedereen tof gevonden. Bekendheid is niet de sleutel; wel je intentie om het gezamenlijk doel (Olympiërs eren op een manier die bij hen past) te faciliteren.

Tweede factor die een beter resultaat had kunnen opleveren: minder ego. De beste man had zijn ego bij de voordeur van het Olympisch Stadion moeten achterlaten. Sowieso een standaardregel voor iedere zichzelf en zijn publiek respecterende presentator. It's never about you.

Derde winpunt: geef de sporters een podium en een stem, en babbel zelf niet de boel vol. Zoals ontwerpers zeggen: 'maak gebruik van functioneel wit'. Als presentator weet je: het gaat niet om mij. Het gaat om datgene dat ik in the spotlight mag zetten. Dat kan inhoud zijn, dat kunnen mensen zijn en hun inhoud. Maar niet jijzelf. Iedere goede presentatie gaat nooit over de presentator zelf. Tenzij het verhaal over diegene de inhoud ondersteunt. Maar die was hier irrelevant, aangezien de inhoud was: Olympiërs feestelijk onthalen en HEN tot hun recht laten komen. Aanwezigen nog eens laten stilstaan bij de emotionele momenten die tijdens de Spelen plaatsvonden. Een huldiging is een verlengstuk van de ervaringen van de afgelopen weken. Het was leuk geweest als dat was gelukt.

Als kers op de taart was het fijn geweest als de huldiging gratis was geweest. Kaartje reserveren op internet, laden op je telefoon, meenemen en vieren. Vol stadion, alsjeblieft. De tent was nagenoeg leeg. Lijkt me zo jammer, als sporter. Belachelijk lang in een vliegtuig gezeten, dan zonder tussenstop direct naar zo'n stadion...en dan dit.

Voor nu was het een gemengde ervaring voor het publiek. Deels oprechte blijdschap voor de sporters, deels plaatsvervangende schaamte om de vorm van het evenement, vermaak op de timeline. Wat had jij graag willen zien? En hoe zouden we het de volgende keer moeten doen?

 

 

MOMENTUM LIVE

MOMENTUM LIVE

Maandag was het Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar, als je de media mag geloven. Om dat te markeren maak ik een Blue Monday Week video livestream serie. Alle live shows neem ik op, en zijn HIER te volgen. Als gezond tegenwicht.

livereel.png

Dag 1 (maandag) ging over motivatie, en over hoe overschat dit fenomeen eigenlijk is. Stel je voor, zou je dit populaire concept misschien in z'n geheel kunnen overslaan om razendsnel te komen tot resultaat? Tuurlijk.

Vanmorgen (dinsdag) stond het thema 'beren op je weg' centraal. Denk aan uitstelgedrag, perfectionisme, verlamming door teveel taken, dat soort issues. En wat je NU kunt doen om het te doorbreken. Zonder pleisters te plakken. Zonder jezelf verkapte complimenten te geven. Maar mét de mogelijkheid om snel momentum te krijgen. Ook als dat even heel oncomfortabel voor je is.

Morgen (woensdag de 17e) gaat de livestream over de angst voor concurrentie. Donderdag staat in het teken van creativiteit en originaliteit in je business. Heb je genoeg creativiteit en innovatievermogen, en waar ligt je grens?

Je kunt deze week de serie livestreams volgen via mijn Facebookprofiel  (aflevering 1 over de overschatting van het fenomeen 'motivatie' / aflevering 2 over het uit de weg ruimen van beren op je weg / aflevering 3 / aflevering 4) of hier op mijn website.

SNEL ANTWOORD

SNEL ANTWOORD

We hebben allemaal zo onze eigen voorkeuren en tweaks voor sneller en efficiënter werken in onze projecten. Takenlijstjes, apps, pomodoro's. Maar wat als 'het project' waar je het meeste moeite mee hebt iets is dat in je persoonlijke leven speelt? Of heftiger...als al die dingen door elkaar lopen en alles elkaar raakt in je dag? Kun je dan je weg door hobbels in je privéleven heen Pomodoroën of to-do-listen? En zou je dat dan moeten willen? Want hoor je dat niet met een goed glas wijn in een hutje op de hei te doen, dat ontrafelen van alles in je leven en werk?

Ik heb het uitgeprobeerd. Omdat ik wilde weten of het kon. Long story short: het kan.

BLOG & LINKEDIN vragenpomodoro.png

Voor mij was 2017 een nogal intens jaar. Er gebeurde van alles, zakelijk en privé. Een paar superleuke dingen, veel stomme dingen. Om alles in mijn bedrijf te kunnen blijven managen, gebruikte ik de vertrouwde Pomodoro-techniek al. Alles doen in sprintjes van 25 minuten. Want dat werkte altijd, al jaren. Altijd resultaat in korte tijd. Voldaan gevoel aan het eind van je dag.

Totdat het niet meer werkte.

Ik kwam erachter dat op momenten dat er teveel gebeurde buiten mijn professionele leven, ik me niet meer goed kon focussen. Ook niet meer op het moment. Ook niet meer op mijn grote doel. Laat staan mijn persoonlijke WHY. Het antwoord leek op sommige momenten verdacht veel op 'WHO CARES'.

Niet handig.

Ik realiseerde me dat ik 'de boel' weer beter moest leren compartimenteren. Brokje project. Brokje klant. Brokje ontspanning. Brokje relatie. Brokje productontwikkeling. Brokje vrijwilligerswerk. Maar eerst was het herzien van de fundering nodig. Wilde ik nog wel helemaal wat ik deed? Had ik mijn producten- en dienstenportefeuille wel genoeg ge-Marie Kondo'd? Leefde en werkte ik eigenlijk nog wel volgens mijn kernkwaliteiten? Of waren er activiteiten in geslopen die niet meer pasten bij wie ik was geworden? Vond ik eigenlijk nog wel wat lol in 'de boel'?

Ik besloot de antwoorden op al deze vragen te gaan onderzoeken. En ik had haast. Want ik voelde me niet goed. Ik bedacht me dat de antwoorden op Grote Vragen ook snel beantwoord kunnen worden, zolang de antwoorden maar keihard eerlijk zijn en werkelijk vanuit jezelf komen, ongefilterd. Ik bedacht me ook dat ik dat in sprintjes van 25 minuten zou kunnen doen. Met mijn Pomodoro. Tring.

Dat wat ik met mijn opdrachtgevers doe, werkte ook voor mij. Antwoorden uit de snelkookpan. Onder zelf opgelegde druk razendsnel naar de kern. Ik kan het, ik deed het. En de antwoorden waren hard. Keihard. Het kostte me een halve dag aan Pomodoro's. Ik wist wat ik wel wilde en wat ik niet wilde. Wat ik zou blijven doen en wat ik nooit meer zou gaan doen. Tring.

De volgende stap was mijn privéleven. Schortte nogal wat aan. Wilde ik anders. En WAT ik dan anders wilde, kwam ik ook snel achter. Of dat al gelukt is? Dat dan weer niet. De snelheid van je levensloop kun je niet afdwingen. En dat wil ik ook niet. Wel weet ik waar mijn grenzen liggen, en heb ze weer leren bewaken. Ik kon er woorden aan geven. Binnen nogmaals een halve dag aan Pomodoro's was me zoveel meer duidelijk. Mijn wereld is overzichtelijker geworden. Het was niet opgelost. Maar wel duidelijk. Tring.

Het enige dat je ervoor nodig hebt is commitment, snoeiharde eerlijkheid tegenover jezelf, en doorzettingsvermogen. En een kookwekker.

Het klinkt misschien ongelooflijk simpel. Koud. Calculatief. Jojanneke die er als een gevoelloze machine antwoorden uit ramt. NIETS is minder waar. Het komt allemaal recht uit mijn hart. Ongefilterd en waar. Ik wilde gewoon VERDER. Ik had dit natuurlijk ook in een hutje op de hei kunnen doen, met een kop warme chocomel, een goede borrel na een boswandeling, met mooie guitige crafty schriftjes. Zonder klok.

Maar ik had haast. En ik had helemaal geen zin in warme chocomel, borrel, boswandeling en guitige schriftjes. Ik had zin in antwoorden. Want ik zat vast.

Het werkte. En het heeft me goed gedaan.

Nu het jaar op z'n eind loopt, is er nog steeds duidelijkheid. Met geluk, helse pijn, the whole nine yards. En dat is goed. Want alles komt recht uit het hart. Het klopt met wie ik ben.

Ik zie uit naar 2018. Gaan mooie dingen gebeuren, als ik mijn antwoorden mag geloven. De uitvoering zal ongetwijfeld met talloze pomodoro's gaan. En soms ook op z'n JBF's.* Vooral dat is niet te onderschatten. Want daagt altijd uit tot creativiteit en het aanpassen aan veranderende omstandigheden. En laat dat nu net mijn kern zijn, in alles wat ik doe.

Wat voor ware antwoorden op Grote Vragen in je leven en/of werk ben jij naar op zoek?


* Jan Boeren Fluitjes. Niet te onderschatten.

 

SCHENKEN

SCHENKEN

Toen ik in 2007 begon met WeesWijzer en besloot het boek 'Zo, nu ben je wees' te schrijven, wist ik dat ik maar 1 dingen wilde met dit project: zoveel mogelijk mensen helpen met bepalen wat zij kunnen doen voor kinderen die zonder één of beide ouders leven. Inmiddels is er gigantisch veel gebeurd. We hebben de overheid bereikt. De media. Een TEDx talk gegeven. Ministeries over de grenzen tot actie aangezet. Ambassadeurs in Ierland gekregen. Engeland. De VS. Veul.

1.png

Dat ik nu mijn focus heb op mijn bedrijf neemt niet weg...dat er nu meer dan 34.000 kinderen de decembermaand in gaan zonder ouders. Weet je hoe dat is? Sint vieren zónder? De kerstboom zien zónder? Oud en nieuw vieren zónder? Ik zal je zeggen: dat is niet volledig vieren. Dat is overleven. Gezelligheid zien bij anderen kan steken. Je gunt het die anderen 'mét' wel. Tuurlijk! Maar die gapende leegte. Man man man. Niet te doen.

Ik zou het zo geweldig vinden als NOG meer mensen hierover weten. Zodat er geen idioot onhandige opmerkingen meer gemaakt worden op school, in de supermarkt, in de huisartsenpraktijk of waar dan ook. JIJ kunt hierbij helpen. Je kunt namens jezelf, deels op mijn kosten, een boek schenken aan een school, een bedrijf, een huisartsenpraktijk (of andere instelling van wie jij vindt dat ze zouden moeten weten wat te doen met weeskinderen in Nederland). Hoe werkt dat? Jij koopt mijn boek met 7,95 korting, dus voor een tientje. Plus verzendkosten. Voor het extra boek, dus het boek dat je wilt schenken, betaal jij niets (behalve de verzendkosten). In dat boek zet ik dan een krabbel én vermeld dat jij de schenker van het boek bent.

Dus 2 voor de prijs van 1.

En een fijn decembergevoel voor jou.

En voor weeskinderen.

En voor de ontvanger van het boek.

WIN/WIN/WIN.

REGEL HET NU.

LEVENSLANG TOEGANG TOT EEN ONLINE TRAINING IS ONZIN.

LEVENSLANG TOEGANG TOT EEN ONLINE TRAINING IS ONZIN.

"Je krijgt levenslang toegang tot deze online training."

Dit lees ik op steeds meer verkooppagina's van online trainingen. Alsof het een extra voordeel voor de koper is dat je de cursus je leven lang tot je beschikking hebt. Want misschien wil je over twintig jaar nog wel eens die ene cursus naslaan. Of misschien wil je over tien jaar die ene online training toch nog maar eens een keer aanbieden. Nee, natuurlijk niet. Zowel voor cursisten als online trainers. Ik ben wel voor levenslang leren. Maar niet voor levenslang dezelfde dingen leren. Want die wist je dan toch al? Ik vind levenslange licenties raar om vijf redenen. Eigenlijk wel meer redenen. Maar om less is more redenen: vijf.

weg met de levenslange online cursuslicentie.png

Vooruitgang betekent dingen achterlaten.

Stel je voor, iemand wil over vijf jaar je cursus nog eens in de diepte naslaan. Op de één of andere manier vind ik dat al meteen als 'levenslang' klinken in de negatieve zin van het woord. Zo van 'je bent er nooit klaar mee'. En het klinkt ook als stagnatie. Want dingen zullen dan wellicht nooit veranderen, of maar een beetje. Dan heb je natuurlijk echt voor de rest van je leven genoeg aan DIE cursus Online Marketing, Spaans, Metselen of Presentatietechnieken. #not

Een training is bedoeld om je in korte tijd verder te helpen. Zodat je de training achter je kunt laten en weer verder kunt gaan. Beter beslagen ten ijs kunt komen in de rest van je werk. Alles wat je geleerd hebt toe te passen. En te ontstijgen aan het niveau dat je voorheen had.

Je stimuleert uitstelgedrag.

Als iemand de cursus over een jaar ook zou kunnen doen, waarom raad je de geïnteresseerde dan niet gewoon aan om de cursus over een jaar te kopen, als het dan nog relevant voor diegene is? Kom er liever achter in een goed gesprek of het een goede match is, je cursus en de geïnteresseerde. Als het goed is, heeft diegene NU een uitdaging die aangepakt moet worden. Of in ieder geval binnen nu en een half jaar. Als het een heel complexe cursus is of universitaire studie, dan kan een periode van 4 jaar nog wel eens handig zijn. Maar levenslang? Doet me denken aan de seventies. 'Eeuwige studenten.' Hebben we nu niet meer. En als je werkt, dan wil je je vlot ontwikkelen.

Uitstelgedrag in je carrière. Ik kan het me eigenlijk niet meer voorstellen in dit tijdperk van instant gratificatie. Men wil snel scoren en oogsten. Waarom dan vijf, twintig jaar, dertig jaar, nee levenslang toegang bieden tot iets dat pakweg een jaar nodig is? En als het over twintig of dertig jaar ook kan, waarom maak je vandaag dan geen heldere keuzes over wat je wel en niet wilt, nu en later? Doe het nu (binnen een dag en een jaar), of doe het niet. Ook als cursusaanbieder roep je notoire uitstellers op je af. Ik denk overigens dat we vrijwel allemaal vatbaar zijn voor uitstelgedrag. Maar om dat nu in je marketing op te nemen als voordeel gaat mij te ver.

Verjaren is niet altijd een feest.

Maar goed, stel je voor. Iemand logt over 5 jaar) in op jouw online leeromgeving, ziet daar je cursus staan, en opent deze (<-- deze zin alleen al zou al voldoende moeten zijn om de absurditeit te bewijzen, want werkelijk niemand zal dit doen). En bekijkt een video die je in je toffe kantoorstudio hebt opgenomen om al-les te vertellen over online strategie. Of over snel klanten vinden via internet ("hoe-oe, in-ter-net, nou zeg hee, spannend hoor", ik hoor het hoongelach nu al vanuit 2022). Of over het maken van online cursussen in WordPress. Klinkt in 2030 toch een beetje als de fax al klonk in 2017.

Dat technische, sales- en internetgerelateerde trainingen inhoudelijk verjaren ligt voor de hand. Economische tendensen en salestechnieken zijn continu aan verandering onderhevig (cold calling, oh nee, landingspagina's, oh nee retargeting, oh nee datamining, etc.). Je zou kunnen zeggen dat cursussen voor algemenere vaardigheden langer bruikbaar zijn. Presentatietechnieken. Metselen. Varen op een binnenvaartschip. Spaans. Omgaan met lastige bazen. Je bevrijden van huiselijk geweld. Dat soort dingen. Maar dan nog. Weet je wat er over vijf jaar gebeurt? Je product verjaart. En dan niet van hieperdepiep. Weet je waarom?

Je cursus ziet er achterlijk uit over 5 jaar.

En dat hoort ook zo. Alles ontwikkelt vlot door, zoals dat altijd gaat. Over vijf jaar ziet je leeromgeving er gruwelijk verjaard uit. Zit je dan. Met je studiokamervideoserie. En je bewegende selfiestick vlogjes. Kán toch niet meer man. En al is het onderwerp dan wellicht tijdloos (Presentatietechnieken, Spaans, Metselen), de vormgeving is dat niet. En cursisten krijgen kramp in hun oogbollen omdat het design er veel te 2017 uitziet. Volstrekt irrelevant. Irritant ook. De inhoud van de cursus ga je dan ook betwijfelen (of dat nu terecht is of niet: het gebeurt). Je kunt natuurlijk de grafische vormgeving en content blijven updaten. Dan ziet het er in ieder geval tof uit. En als de inhoud dan ook nog lekker actueel is: top. Iedere zichzelf respecterende businesscoach bijvoorbeeld zorgt ervoor dat de leeromgeving een toffe opfrisser en kennisupdate krijgt. Maar dan nog...

WILDE JE DIT EIGENLIJK NOG WEL AANBIEDEN?

Je academy is nu natuurlijk helemaal the bomb. En misschien blijft die ook wel een tijdje the bomb. Maar vind JIJ het over een tijdje nog wel leuk om die cursus te geven? Of geef je het omdat je 'm toch al had staan en omdat 'ie nog wel even mee kan? En omdat het zo leuk oogt in je aanbod? Misschien wordt het tijd om verder te kijken. Move on to greener pastures. Heb je in die vijf (of tien) jaar wel andere dingen geleerd die je weer wilt doorgeven aan cursisten. Misschien nog steeds iets met presenteren, businesscoaching, Spaans of metselen. Het beste wat je dan kunt doen is je ego achterlaten en je hart volgen. Kijken wat van waarde is om NU door te geven en hoe je dit op een zo gaaf mogelijke manier kunt overbrengen, In de stijl en de techniek die past bij jou en bij NU. En de rest achterlaten. Streep erdoor. Ouwe dingen uit 2009 terug kijken kan altijd nog in de Way Back Machine. Altijd leuk. Maar nostalgie hoort niet thuis in de categorie doorontwikkelen en innovatie.

Ik bied licenties voor mijn leeromgevingen aan voor 6 tot 12 maanden. Echt meer dan genoeg. En als iemand een opfrisser wil, dan kan dat ook sneller. Zonder een hele online training. Ik doe opfrissers regelmatig via video livestreaming. In een uurtje een aantal vragen beantwoorden zodat men weer vlot door kan met het werk.

Weg met levenslange licenties voor online trainingen. Apenkool.

 

DITCH THE 7 YEAR ITCH

DITCH THE 7 YEAR ITCH

Na 7 jaar online trainingen ontwikkelen, bouwen en faciliteren...smaakt het alleen maar naar meer. Maar wel ánders meer.

Vandaag loggen de eerste cursisten van het nieuwe programma The Creative Achiever Method in. Vind ik hartstikke spannend. De kriebels zijn te vergelijken is met die eerste keer online course publiceren in 2010. Omdat het een nieuw programma is. Omdat het een nét iets ander onderwerp dat de meeste klanten van me gewend zijn. Maar wel iets dat ENORM dicht bij mij staat. Nog dichterbij dan online communicatie en social media, waar mijn bedrijf op gebouwd is. Het is voor mij het meest logische, de meest natuurlijke volgende stap. Innoveren. Dingen maken die er nog niet waren. En anderen leren hoe je dat ook kunt doen, op een eigen manier, met een eigen signatuur. Terwijl het in essentie natuurlijk niet over mij gaat. Het gaat over de cursisten. Professionals die iets in hun mars hebben dat de wereld nog niet heeft gezien. En waar de wereld klaar voor is - of moet worden.

'DINGEN'?

Bijvoorbeeld...denk aan boeken. Of een online course over een onderwerp vanuit jouw eigen perspectief, voor een specifieke doelgroep (of doe-groep, /cc Ron van Gils en Jan-Peter Bogers). Een startup. Een webwinkel voor je nieuwe hondenuitlaatservice. Een TEDx talk die een zaal van de sokken blaast. Het mooiste evenement voor alle 834 leden van je familie (of van je wijk, social media netwerk of alle goede doelen in je stad). Een zelf geregisseerde film die je in je lokale bioscoop laat draaien. Een livestream conference over jouw expertise en aanverwante topics. En dan op een manier die bij JOU past. Niks geen concessies. Niks geen copy-paste.

IN IEDER GEVAL GEEN EENHEIDSWORST

Hoeveel cursussen met een standaard succesformule richting 7 cijfers heb jij vandaag al gezien op één van de social media timelines? Van hoeveel coaches? Die hun 3, 5, 7 of 10 beste trucs met je delen zodat je die kunt kopiëren en 'net zoveel succes kunt halen als zij'?

SUCCESFORMULES KOPIËREN?

Getver. En ik geloof er ook niet in. Ik vind het zelfs een beetje saai. Natuurlijk zijn er altijd basisprincipes die je vooral niet moet overslaan, en ik zou vooral niet het wiel opnieuw uitvinden als dat niet nodig is. Bijvoorbeeld als het gaat om het bouwen van een sales funnel. Of een landingspagina. Of een website. Maar om nu te zeggen 'ik ga wat die-en-die doet nu ook doen op die-en-die manier, en dan krijg ik hetzelfde resultaat' is gewoon ongelooflijk naïef. Een beetje klungelig ook. Want diegene heeft iets ontwikkeld dat bij zijn of haar persoonlijkheid en bedrijfsidentiteit past. Als een comfortabele jas. En dáárom is hij of zij succesvol.

Voorbeeldje. Je ziet een goeroe Facebook Live uitzendingen maken als een malle. En er werk uit slepen. Keiharde omzet (en ja, dat kan). Kun je denken "DAT WIL IK OOK!". Maar je was even vergeten dat je stottert als een bijna leeg bierfust. Je voelt je eigenlijk helemaal niet comfortabel voor een camera (maar ook dáár zijn weer cursussen voor met 3,5,7 of 10 trucs ....vul maar in), en oh ja, je stem klinkt als Nanny Fran Fine met keelontsteking. Dan kun je wel iemands beste trucs gaan opvolgen, maar om dan epische resultaten te verwachten is dan toch wat aan de zorgelijk optimistische kant.

DUS. WAT KUN JE DOEN?

Wél die moeite doen om te ontdekken wat werkelijk wél bij jou past.
Uitproberen wat comfortabel voelt voor jou.
Over je marketing en sales-hangup heen komen.
Apenkooien met je talent.

En je vooral niet blind staren op al die veertigduizend goeroes.
Die onderling ook weer naar elkaar kijken en ECHT niet altijd zo zelfverzekerd zijn als dat ze soms overkomen.

HUILEND OP DE BADKAMERVLOER

Die veertigduizend goeroes liggen ook soms wel bij wijze van spreken (of echt) huilend op de badkamervloer. En daar is helemaal niks mis mee. Met af en toe huilend op de badkamervloer liggen. Okee, niet te vaak. My point being: enige mate van oncomfortabel gevoel (bang zijn, onzeker zijn, maar ook momenten van enorme overmoed) hoort nu eenmaal bij het oprekken van grenzen. Nieuwe dingen doen die je nooit eerder deed. Maar iemand anders wellicht ook niet. Dus wat let je? Wat heb je in vredesnaam te verliezen?

ER MISLUKT WEL EENS WAT

Het verzinnen, uitproberen en uitvoeren van nieuwe dingen hoort bij me. En dat is geen verkapt suf compliment aan mezelf. Want bij mij mislukt ook weleens wat. En dat is maar goed ook. Leer je van. Bovendien heb ik heb liever achteraf spijt van wat ik heb gedaan dan spijt van wat ik niet heb geprobeerd. En door de bank genomen lukt er ook hartstikke veel. Boeken, TEDx, online courses, e-learning award. En in de afgelopen 28 jaar leven en werken sinds mijn 14e heb ik een methode ontwikkeld om in rap tempo tot gave resultaten te komen. En DAT is dus mijn nieuwe programma. The Creative Achiever Method. Om op onconventionele manieren tot oorspronkelijke concepten te komen en deze voor uit te voeren. En het te vieren. Want dat doen we ook te weinig.

TOCH EEN 7 YEAR ITCH?

Dus na 7 jaren online trainen over social media en online communicatie is de enige 7 year itch die ik voel...die van nog meer maken. Maar vooral: anderen te zien creëren. En dat te MOGEN meemaken. En het mee te MOGEN vieren. Dat vind ik misschien nog wel het gaafst. In andermans ogen die vonk zien van "Mijn hemel, hoe gaaf is DIT...mag ik DIT maken...TE GEKKK." Creatie in pure vorm. En of ik dat nu zelf doe of dat ik dat bij een ander zie: SAME FEELING.

En soms zit je in een periode waarin je het gewoon even niet kunt opbrengen om 100% te gáán voor je idee, omdat je Grote Dingen in je leven ervaart. Wil je liever even iemand anders helpen. Misschien omdat je in scheiding of een ugly breakup ligt. Of juist net getrouwd bent. Uit een burnout komt. Net een kind hebt gekregen. Of twee. Een ouder bent verloren. Of twee. Gewoon al 7 jaar in een stomme baan zit waar je graag van wilt scheiden. Een tikje depressief bent. Is allemaal geen schande. Is allemaal okee. Maar zorg ervoor dat het geen 7 jaar uitstel wordt van datgene wat je EIGENLIJK wilde. Of erger: dat je na 7 jaar NOG niet weet wat je wilt. Zo had ik bijvoorbeeld een beetje een rottige zomer. Maar als je dan je energie weer terug voelt komen, weer voelt zoals 'vroeger'...dan weet je je ook meteen weer te herinneren hoe het ook alweer voelde toen je iets nieuws en gaafs maakte, en dat kon vieren. Dat soort contrasten zijn soms pijnlijk, maar eigenlijk gewoon heel mooi.

INKOPPERTJE

Zorg dat je 7 year itch geen 7 year bitch wordt.

Geniet van wat je doet. Maak wat je leuk vindt. Deel het met de wereld. On your terms, en met liefde en plezier. Morgen nieuwe lessen in de leeromgeving verwerken. Ik voel me een beetje jarig vandaag.

STRATEGIE + CREATIVITEIT = KRACHT

STRATEGIE + CREATIVITEIT = KRACHT

Creativiteit zonder strategie is KUNST.
Kunst is tof. Maar soms niet aan te wenden voor je zaak. Hoeft geen probleem te zijn. Tenzij je iets wilt bereiken dat buiten de kunstwereld overleeft. Zoals zakelijk resultaat. Innovatie. Iets creëren dat er nog niet eerder was.

Strategie zonder creativiteit is SAAI.
En dat is nooit goed voor je zaak. Je hebt dan misschien de boel wel áf. Je hebt alles afgevinkt op je planning. Hoezee. Maar heb je daar dan de wereld mee veranderd? Zo ja: tof. Zo niet: what the hell were you doing?

Strategie + creativiteit = kracht, kwaliteit en resultaat.

We zien het zo weinig. Mensen die iets ontwikkelen dat er nog niet was. Het idee in korte tijd door-innoveren. Optimaliseren. Eraan schaven, wringen, slopen en opnieuw opbouwen. En dan ermee knallen. Een verschil maken. Voor anderen, voor jezelf.
Het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn.

Maar laat in vredesnaam je ego achter bij de voordeur. Want wrikken, schaven, slopen en bouwen aan je unieke idee vereist wel van je dat je jezelf niet in de weg zit. En dat je je eigen idee niet in de weg zit. En dat je andermans input voor jouw idee niet in de weg zit.
Als je je ego op stand by zet tijdens je creatieproces...

...kill je darlings. Zonder achterom te kijken.

...kun je andermans ideeën omarmen en verkiezen boven jouw eigen inbreng. Voor het grotere doel.

...hou je niet vast aan ideeën uit het begin van je ontwerpproces, zie je het als een reis met een concreet einddoel. Je verdwaalt niet, en kunt keuzes maken. Snel.

...kun je jezelf uitlachen als je iets verzint dat eigenlijk ongelooflijk bizar is, maar wat je wel plezier oplevert, als tussenhalte. Om vervolgens weer stoer door te akkeren.

...kun je trouwer aan jezelf zijn dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Want als je ego niet in de weg zit, kun je gemakkelijker jezelf van een afstandje bekijken. En je werk ook. Zodat je gemakkelijker de juiste keuzes maakt. Keuzes die pijn doen, keuzes die je laten lachen, keuzes die de boel ingewikkelder of juist eleganter en slimmer maken. Maar sowieso keuzes die je eindproduct verbeteren. Trouw aan jezelf blijven, dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Je begint ergens aan met een Vol Hart. Je stort jezelf erin met alle stoerheid en liefde die je hebt. En ergens onderweg...verlies je een stukje van jezelf. In je project. Of je leven. Of allebei, als je pech hebt. En dan nog is er geen man overboord (of juist wel). Je kunt je altijd weer herpakken. DAT is je opdracht. Zodat je er sterker uit komt. Klinkt als een tegeltekst. Is het ook. Zo werkt dat met cliché's, ze zijn irritant waar. Wanneer je ze zelf ervaart.

...herdefinieer je je eigen grenzen. Leer je (opnieuw) aan te voelen wat goed voelt voor jou en je innovatieproject. Sta je open voor andermans invloed? Of ben je daar nu wel he-le-maal KLAAR mee en ben je even wars van concessies? Gefeliciteerd: je hebt in beide gevallen helemaal gelijk. JIJ LEIDT. Pak de regie. Dat heeft niets met ego te maken, maar met wie je in de kern BENT. Wat je jezelf onder de streep waard vindt. Hoe welkom je jouw idee laat zijn.

...leer je kritiek op waarde te schatten danwel met overtuiging te verwerpen. Iedereen weet: het is gemakkelijk loeien vanaf de zijlijn. Voor wie denkt/zegt/loeit "Ja HEUH, en jij bent zeker ineens hartstikke goed in bij jezelf blijven? Wie ben jij om dat te zeggen? Ik geloof er niks van." Weet: ik heb je gehoord. En ik heb ook mijn grenzen vaker laten overschrijden dan me lief was. Dat is me duur komen te staan. Maar weet je, geloei van de zijlijn doet mij denken aan deze bekende uitspraak van Roosevelt: “It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.” Dat kan iedere criticaster in zijn eigen expertise in zijn eigen arena al meer dan meesterlijk doen. Maar als je niet samen met mij in míjn arena staat: get your face marred by dust, sweat and blood elsewhere.

...breng je gemakkelijker offers die je niet eerder had gedacht te maken. Ik hief vorig jaar WeesWijzer op. Na 10 jaar inzet voor weeskinderen in binnen-en buitenland. Waarom? Focus. Harde offers. Het kan ineens wél. Simpel: ja. Makkelijk: nee. Gedaan: met overtuiging.

...leer je opnieuw maling te hebben aan irrelevante quatsch. Quatsch die je eerder tolereerde maar die je niet verder bracht. In je team. In jezelf. In je privéleven. Wherever....wordt de weg naar je doel glashelder. Heb je geen tijd meer voor geneuzel die je kwaliteit in de weg staat.

Wat voor creatie het ook is.

Of je nu een boek schrijft, een TED talk geeft, een expositie maakt, een startup aan het lanceren bent, een filmscript schrijft, een corporate identity ontwerpt. Maakt allemaal niet uit. Bij alles is het van extreem grote waarde dat je je ego aan de wilgen hangt. Maar wel jezelf laat zien. Aan jezelf. En mogelijk aan anderen, als je met anderen werkt. Kan hartstikke ongemakkelijk zijn. Vergt moed. Je krijgt een schop, je geeft een schop. Maar is het waard. Zolang het maar over het idee gaat. Niet over de persoon. Niet over jou. Niet over een ander. Maar over het idee. De creatie. Het DOEL, vooral.

Toen ik aan de kunstacademie studeerde (1993 tot 1998), werd je ego als student aan gort geslagen (tenzij je een uitverkoren kunstjezus was, maar dan had je weer een ander probleem). Hartstikke goed. We kwamen er hier en daar een tikkie verknipt uit, maar we zaten in ieder geval iets minder onszelf in de weg tijdens ontwerpprocessen.

Wel kun je er - tijdelijk - wat meer onzeker van worden. En weet je...dat is enorm te verkiezen boven hol geblaat of grootspraak. Twijfel maar even wat langer. Maak het maar wat meer oncomfortabel voor jezelf. Durf ermee te toyen. Failing forward. Schiet eerst die beer maar voordat je de huid verkoopt. En bouw aan fantastisch nieuwe, sprankelende creaties voor anderen en jezelf, en durf er belachelijk veel plezier in te hebben.

Ik leer professionals hoe dat proces werkt. Innovatie, creativiteit, snelle stoere concrete resultaten. In The Creative Achiever Method. Heb er eigenlijk al bijna 30 jaar aan gebouwd. Want het komt uit mijn diepste kern. Vanuit veerkracht door hartstikke nare gebeurtenissen. En vanuit kneitergroot plezier vanuit het vieren van dingen die geweldig gingen. Samen met anderen. En soms verdomd eenzaam. En dat is allebei prima.

"You can't start a fire without a spark." Dank u , Bruce S. Met die spark zit het wel goed.

Kriebels in mijn buik. Bliksem in mijn donder.

Blij.

42

42

Op 21 juni, midzomerdag, bereik ik - als het me gegeven is - de leeftijd waar iedere nerd een sprongetje van in 't hart krijgt: 'The Answer to the Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything.'  42. Kijk maar. Had een supercomputer 7,5 miljoen jaar over nagedacht. Toen ik de helft van mijn leeftijd nu was (toen werd ik 21 op de 21e), dacht ik iets in de richting van 'als je tweeënveertig bent, dan is je koers helemaal superclear en ben je tof en cool en collected'. Zo vond ik mijn moeder bijvoorbeeld op haar mooist toen ze rond de 42 was. En zij was best cool en collected. Een verschijning. Als ik nu in de spiegel kijk, denk ik: niet slecht voor mijn leeftijd. Anders dan mijn moeder. Heel anders. Dat is ook goed. Geeft aan dat je jezelf bent, je eigen versie. Qua look & feel word ik meestal jonger geschat. Als je jonger bent, kan dat je niets schelen. Pas wanneer je ouder wordt, weet je dat op waarde te schatten. Wat dus weer bewijst dat je...nou ja, vul maar in. Vintage. Is tegenwoordig hip. En ja, als je 42 wordt, heb je al veel om op terug te kijken. Over dingen die je gepresteerd hebt, dingen die niet gelukt zijn, dierbaren die je gevonden en verloren hebt. Keuzes gemaakt die richting gaven, je stuurden op je pad naar de volgende zegeningen en uitdagingen. Mooi man. En wat is er al veel waar ik op terug mag kijken.

42

Maar over dat je koers superclear zou zijn, en je cool en collected zou zijn op deze leeftijd, hè. Apenkool. In mijn eigen leven en in dat van vriendinnen gebeurt veel op het moment. Sommigen gaat het enorm voor de wind. Anderen kampen met fundamentele zaken waarvan we met z'n allen niet hadden gedacht dat ze zouden spelen...niet voor ons, niet nu. Die naïviteit is iets moois om te koesteren. Life is what happens while you're busy making other plans. We pakken de verrassingen aan. Ik zie vriendinnen dappere keuzes maken en doorpakken. In werk en in mijn privéleven. Ook ik probeer dat zo goed mogelijk te doen, wat soms goed lukt, soms minder. Het omarmen van uitdagingen als 'blessings in disguise'. En het verwelkomen van iets groots en prachtigs, met uitdagingen die je nooit had kunnen bevroeden. Maar waar je als een malle van groeit, als je het aangaat. In de slipstream zijn er de supermooie momenten, open, kwetsbaar, liefdevol. Die zie ik niet als vanzelfsprekend. En ik koester ze enorm, steeds meer, steeds meer.

Steeds meer.

In The Hitchhiker's Guide To The Galaxy was 42 het antwoord op 'The Ultimate Question of Life, The Universe, and Everything.' Het is nooit duidelijk geworden wat de exacte vraag was (toch een beetje een deceptie als het '7x6=?' zou zijn geweest, dus dat negeren we voor het gemak). Voor mij is het antwoord niet 42, en de vraag...hoef ik niet te weten. Ik mag bepalen wat 42 voor mij betekent, nu, vandaag.

Ik heb een aantal leeftijden als mijlpalen ervaren. Achttien, eenentwintig, vijfendertig ("omg bijna aan de verkeerde kant van de 30" dacht ik, hoe suf was dat, het leven werd alleen maar TOFFER). Veertig. Vond het een leuk feestje. Voor mij is 42 een volgend, subtiel, terloops stapje in verdieping van wat er is.

Ik heb mezelf alvast pioenrozen gegeven. En morgen een quality time dagje, roostervrij. Happy birthday, me!

TIJD MAKEN VOOR PRIORITEITSPROJECTEN

TIJD MAKEN VOOR PRIORITEITSPROJECTEN

Deel 3 in de serie The Creative Achiever Live. Vanmorgen uitgezonden via Facebook Live. We zien regelmatig quotes als 'Do more of what you love', al dan niet op een geinig Pinterest-plaatje. And everyone goes WHOOO! Maar lukt ons dat eigenlijk wel? Vaker doen wat je leuk vindt? Of zijn we dan nog steeds druk bezig met alle andere dingen die 'ook moeten'? En wil je dat eigenlijk wel anders? Maar weet je niet zo goed HOE je kunt prioriteren zodat het JOU het best uitkomt op de korte EN lange termijn? Kijk dan naar deze video. Ik geef je een aantal handige tips en knagende vragen, die je weer vlot trekken.

Afleveringen 1 en 2 van The Creative Achiever Live gingen trouwens over UITSTELGEDRAG en PERFECTIONISME. Vind ik iets van. En ik deel graag mijn tips met je.

Heb je verzoeknummers voor komende The Creative Achiever livestreams? Plaats een comment. Kan ik iets mee. :-)

UITSTELGEDRAG

UITSTELGEDRAG

Je keukenkastjes zijn geschrobd, de boodschappen gedaan, Netflix heb je zo ongeveer uit, maar...je projectdeadline komt dichterbij en je bent bij lange na niet klaar met je taken. Je wordt er stiekem best nerveus van. En waarom kun je wel al die andere dingen doen, maar niet DIE ENE TAAK die op je wacht? Deze Facebook Live uitzending is de eerste van 3 afleveringen genaamd The Creative Achiever Live. Aflevering 1 gaat over afrekenen met uitstelgedrag. Dus als je nu TOCH aan het uitstellen bent, kijk dan meteen even deze video. Heb je meteen daarna geen smoezen meer. GO!

PERFECTIONISME

PERFECTIONISME

"Ik had het nog beter moeten doen." "Ik begin er niet aan, want ALS ik het doe, wil ik dat het een wereldwijd succes wordt. Anders hoeft het niet voor mij." "Ik heb veel talent, maar ik heb er nu geen tijd voor." "Ik kan het niet uitbesteden, want ik ben de enige die het goed kan."

Vaak gehoorde opmerkingen van perfectionisten. En ze zitten zichzelf stuk voor stuk in de weg. En soms zijn de uitspraken nog niet eens de kern van het probleem. Vaak ligt er een dieper gewortelde angst aan ten grondslag. Iets dat minder glossy klinkt. Iets dat een heel ander beeld schetst als het getormenteerde toptalent dat andere prioriteiten heeft en zich helaas moet bezighouden met andere dagelijkse dingen, omdat de rest van de wereld het niet alleen kan.

Iets dat rauwer klinkt. Scherper. Pijnlijker.

Iets als: "Ik ben bang dat ik afga. Dat iedereen ziet wat voor faalhaas ik ben. Dat ik door de mand val. Dat kan ik niet aan. Dus ga ik het niet aan. Eigenlijk vind ik mezelf wat dat betreft best een ontzettende slapjanus."

Of: "Ik twijfel stiekem of ik het wel kan. Maar ik weet ook dat ik heel slim ben. Maar wat als mijn resultaat nu tegenvalt? Dan voel ik me echt stom."

Of: "Ik ga eerst nog wat meer vergelijkend warenonderzoek doen. Dan heb ik meer een indruk van hoe anderen het doen, en als ik het dan beter doe, dan zit ik goed. Maar ja, dat kost ook tijd. En daar heb ik niet zoveel van, dus..."

Rauwer. Scherper. Echter.

Ik deed er onderzoek naar. Voor mijn programma The Creative Achiever Method. Honderden mensen ondervraagd. Want ik was enorm benieuwd of deze rare gedachten nu ook nog iets opleveren. Of dat die gedachten alleen maar ongelooflijk suf en onhandig zijn.

Blijkt dat ze dan inderdaad nog steeds ongelooflijk suf zijn, maar dat er voor sommigen wel degelijk winstpunten aan zitten. Nou ja, het LIJKEN winstpunten. Want ze zijn niets anders dan een pleister op een onderhuids ontstoken wond.

Bijvoorbeeld.

Iemand zegt: "Ik ben toch zó een perfectionist. En druk. Dat ook. Altijd geweest. Ik ga echt nog wel dat boek schrijven hoor, maar ik heb het nu zó druk. En áls ik het ga schrijven, dan moet het wel een New York Times bestseller worden. Anders begin ik er niet aan. Mijn carrière is ook niet zomaar ontstaan. En als dat nu even niet kan, dan besteed ik liever mijn tijd aan mijn andere succesvolle projecten. Maar dat boek komt er echt nog wel. Op de New York Times bestsellerlijst."

Filter eraf:

"Ik wil niets liever dan een New York Times bestseller op mijn naam hebben staan. Iets waar mensen echt ontzettend van onder de indruk zijn. Iets waar ik zelf trots op mag zijn. Ik wil wereldwijd gevraagd worden naar aanleiding van dat boek. Ik wil erkenning. Van the establishment. Maar ik ben bang. Zo ongelooflijk chicken shit bang. Dat het met niet gaat lukken. Dat ik pech heb, een slechte agent tref, teveel tijd verlies, dat iemand me net voor is. En dat ik het misschien toch niet zo goed zal doen als ik van mezelf verwacht. Want ik ben toch slim en getalenteerd? Maar wat als er toch iets aan schort. Dat de wereld het niet op waarde zal schatten. Of als ik het zelf moeilijk blijk te vinden. Wat denk ik dan nog over mezelf? Wil ik dat aan? Trek ik dat? Ik geloof liever wat ik tot nog toe over mezelf geloofd heb. Geloof ik. Eh...hé kijk nou, een nieuwe Facebook like..."

Heb ik daar een oordeel over? Neuh. Maar ik zie het wel veel om me heen. Heb ik zelf last van perfectionisme? Soms. Vroeger meer dan nu. Heb er mijn weg in gevonden. Toen ik mijn boeken schreef heb ik me er in ieder geval niet door laten weerhouden. Zijn trouwens geen New York Times bestsellers geworden. Maar ik ben er hartstikke trots op en ze hebben ook echt dingen veranderd voor een aantal mensen. En voor mij. Maar kan kan me wél voorstellen dat dit gevoel me bij andere dingen zou kunnen bekruipen. Helemaal niet zo gek, als je steeds je comfortzone probeert op te rekken. Omdat het ook gewoon hartstikke laf is om dat niet te doen. Nou ja, vind ik dan. Geeft ook niet. 'Gewoon' dwars er doorheen. 'Gewoon' voelen dat je ergens bang voor bent. En het dan 'gewoon' toch doen. Omgaan met de weerstand die je op dat moment voelt duurt korter dan het oncomfortabele gevoel continu proberen weg te poetsen.

En ik vermoed dat het ook beter voelt dan dat je over een tijdje dood neervalt en dan nog net even denkt 'gut, toch balen dat dat superproject er niet van kwam.'

Meer knagende kwesties - en ook handige tips! - in onderstaande video. Morgen meer. Over tijd vrijmaken voor je ideale projecten.

Ciao!

 

 

 

Uitstelgedrag en perfectionisme...los het op

Deze week (gisteren, vandaag en morgen) geef ik een 3-delige livestream serie: The Creative Achiever Live. Deel 1 gaat over het UITROEIEN VAN UITSTELGEDRAG. Je weet wel, je doet van alles - lekker bezig - maar eigenlijk had je moeten werken aan dat ene project waarvan de deadline nu wel héél pijnlijk dichtbij is. In de 1e uitzending achtergronden en praktische tips over hoe je dit kunt aanpakken (en ook rekenen we af met onzin-tips die op internet rondzwerven). Deel 2 (donderdag) gaat over PERFECTIONISME. Waar het vandaan komt, wat het is, waar het voor staat (voor jou, want dat verschilt per persoon), en wat je eraan kunt doen. Deel 3 (vrijdag) gaat over TIJD VRIJ MAKEN VOOR JE IDEALE PROJECTEN: DEEL 3: 9.30 AM VRIJDAG, VIA FACEBOOK LIVE.

Live Serie The Creative Achiever

Offline Is The New Black

Offline Is The New Black

Goedemorgen! Groeten uit Offlineistan. Sinds een week of drie heb ik geen flauw idee wat er trending is. Heb niets gepost in the socials. Mijn iPhone staat meestal op flight mode. Het voelt luxueus. Alsof het weer 2002 is. Voor eventjes, maar ik koester het. Het went snel. Heel snel. Het voelt comfortabel. Heel comfortabel. En het was nodig. Heel nodig.

Ebook bestanden zijn klaar voor publicatie

Het is een klusje, dat formatteren voor Amazon e-books. Er zijn talloze services en hacks beschikbaar om je boek om te zetten naar een e-book. Word templates, InDesign templates, checklists, eindeloze hoeveelheden blogposts met nu-écht-de-definitieve-manier-om-het-goed-te-doen. Long story short: ik heb Fiverr ingeschakeld. Een freelancer die dit de hele dag doet, en dus snel kan zien wat er precies verbeterd moet worden. En dat werkte als een zonnetje. Want eerlijk gezegd zijn de afgelopen weken maanden mijndagen lang en de nachten slaaptechnisch veel te kort. Het is gewoon erg veel werk, en als er bepaalde klusjes zijn die ik kan uitbesteden, dan is dat heel, heel fijn. Bovendien kan het de wereld doorgaans vrij weinig schelen hoe hard je werkt, las ik net op 99U. Dus zet ik liever in op de dingen die ik ECHT zelf wil en moet doen. E-book formatteren heb ik dus niet zelf gedaan. :-)

ebook fiverr

Hoe ging dat in zijn werk?

Na eerst Guy Kawasaki's en Shawn Welch's boek APE (Author, Publisher, Entrepreneur) drie keer met de stofkam te hebben doorgeharkt, templates te hebben gedownload, blogs te hebben gelezen en nieuwe technische vaardigheden te hebben geleerd, ben ik op Fiverr.com gaan kijken. Want ik wil het wel helemaal zelf kúnnen, maar niet onder de tijdsdruk waar ik nu mee te maken heb. Ik zocht op Fiverr op de trefwoorden 'ebook formatting Kindle' en ik ontmoette al snel twee freelancers die goede credentials en reacties hadden gekregen. Eén van hen was al volgeboekt (goed teken), en de ander had nog nét tijd, omdat zijn driedaagse traditionele familiefeest vanmiddag begint. Met hem ben ik in zee gegaan. Hij reageerde binnen een half uur, was erg behulpzaam en heeft goed werk geleverd. Correcties door laten voeren was geen probleem. Ik wist dat de freelancer heel weinig tijd had, en er waren nog wel een paar minuscule dingetjes die ik anders wil zien. Maar de lezer heeft hier geen ongemak van. Ik zal wel het bestand na correctie (na zijn familiefeest) opnieuw uploaden op Amazon. 

Is dat wel okee?

Fiverr is niet zo duur. vandaar de naam, die refereert aan een vijf dollar biljet. Je betaalt vijf dollar per 'gig'. Een klus is meestal opgebouwd uit meerdere gigs. Dat was in ieder geval zo bij de opdracht die ik liet uitvoeren. Ik denk dat ik door de bank genomen iets (maar niet veel) goedkoper uit ben dan als ik een ervare freelancer het werk in een uur had laten doen. Sommigen vinden dat broodroof van andere freelancers. Ik denk dat dat waar en niet waar is. Ik gebruik Fiverr nu voor het eerst, en ik doe het alleen voor heel kleine klusjes. Niet voor ontwerpwerk, schrijven en dat soort zaken. Alhoewel dat wel wordt aangeboden. Ik zocht iemand die op (zeer) korte termijn mijn ebook kon formatteren, en het was de snelste oplossing. Als dit me iets meer had gekost, had ik het ook gedaan. Tijd was bij mij echt de doorslaggevende factor. Het moest gewoon af. En ik ben tevreden. Daarbij hoop ik dat mijn freelancer nog veel andere klusjes heeft. En een fijn traditioneel Indiaas familiefeest. :-) En omdat hij het zo tof gedaan heeft, stuur ik hem een pakketje met fijne Nederlandse goodies toe.